Dziennik III RP

Pogrzeb Józefa Muchy - kierowcy Karola Wojtyły

2012-02-13T20:31:00.001+01:00

eb, gg / Wierzchosławice/KAI

2012-02-13

Kard. Stanisław Dziwisz przewodniczył Mszy św. pogrzebowej śp. Józefa Muchy, który przez 16 lat był kierowcą biskupa i kard. Karola Wojtyły. Pogrzeb odbył się w niedzielę, 12 lutego w Wierzchosławicach koło Tarnowa. Uroczystość żałobna zgromadziła liczne duchowieństwo i parafian oraz przedstawicieli kierowców polskich biskupów.

W homilii biskup pomocniczy diecezji tarnowskiej Andrzej Jeż powiedział, że śp. Józef Mucha doświadczył wielkiej łaski, wchodząc w szczególne relacje z kard. Wojtyłą, ponieważ przez wiele lat był jego osobistym kierowcą.

„Wielkość bł. Jana Pawła II płynie ze zjednoczenia z Chrystusem. Papież był otwarty na relacje z drugim człowiekiem. Już od dziecka był kształtowany przez miłość tych osób, ich bogactwo osobowe, intelektualne i duchowe. W ten sposób mógł również wzbogacać innych ludzi, których spotkał na swojej drodze” – powiedział kaznodzieja.

Bp Jeż podkreślił, że związek kard. Wojtyły z jego osobistym kierowcą był pewnego rodzaju budowaniem relacji „przez tysiące godzin podróży, rozmowy, wzajemne wymiany myśli, towarzyszenie”.

Cytując książkę – wywiad z Józefem Muchą, bp Jeż powiedział, że kierowca kard. Wojtyły uważał, iż to, że spotkał wielkiego i świętego człowieka było dla niego wielką łaską Bożą.

Zmarłego pożegnali także kierowcy biskupów Episkopatu Polski. - Twoja osoba, postawa, świadectwo życia zapisało się wyraziście w naszej pamięci, twoje oddanie Bogu, Kościołowi i jego sprawom było dla nas przykładem – mówili.

Józef Mucha miał 89 lat. Był też osobistym kierowcą kard. Adama Sapiehy, abp. Eugeniusza Baziaka i kard. Franciszka Macharskiego.

Długo go znałem – wspomina zmarłego kierowcę – kard. Stanisław Dziwisz. Byłem 12 lat kapelanem kard. Karola Wojtyła i wtedy miałem bliski kontakt także z jego kierowcą. Wspominam go jako człowieka bardzo pracowitego, punktualnego i bardzo oddanego biskupowi. A wtedy trzeba było takich ludzi oddanych ponieważ był to okres inwigilacji przez Służbę Bezpieczeństwa. Kierowcy byli wtedy narażeni, że będą ich dopytywać a on był zawsze wierny, uważny. Jak widział, że śledzą kardynała, starał się tak uciec, żeby nie zostawić śladu. Ciekawa postać, bardzo z Krakowem związana a jednocześnie wielki patriota lokalny – wspominał zmarłego metropolita krakowski.

„Był skromnym i dobrym człowiekiem. Do czasu, gdy pozwalało mu na to zdrowie, woził samochodem poprzedniego proboszcza do chorych z okazji pierwszych piątków miesiąca. Nie chwalił się tym, że znał osobiście papieża, sam raz namawiałem go, żeby udzielił wywiadu dziennikarzom, kiedy chciał odmówić” – powiedział KAI ks. Jerzy Czuj proboszcz w Wierzchosławicach.

Kierowca Karola Wojtyły w jednym z wywiadów, powiedział, że biskup a później kardynał Karol Wojtyła był dla niego jak ojciec. „Wystarczyło, że na mnie popatrzył, uśmiechnął się i powiedział po imieniu, a rozumieliśmy się bez słów” - tak wspominał kardynała, jego kierowca Józef Mucha.
Kiedy zaczynał jazdę, zapytał biskupa jak ma prowadzić. - Dobrze, szybko i żebyśmy cali wrócili. Te słowa wziąłem sobie do serca” - mówił Józef Mucha. - Gdy wsiadał zawsze rękę podał i nie chciał, żeby go całować w pierścień. Jestem tylko o trzy lata starszy od pana – tak przyszły papież mówił do swojego kierowcy.

Kardynał chętnie czytał w samochodzie. Obok siedzenia miał małą lampkę, dlatego mógł bez przeszkód czytać wieczorem i w nocy. Józef Mucha zrobił nawet dodatkowy pulpit. Raz specjalnie zapomniał o lampce. - Chciałem, żeby sobie w końcu odpoczął. Od razu kardynał zauważył jej brak i zdecydował, że trzeba wracać po lampkę do kurii. Tłumaczył, że zmarnuje trzy godziny. No to zawróciłem” – mówił w jednym z wywiadów.

Ostatnie spotkanie jeszcze z kardynałem Wojtyłą Józef Mucha pamiętał doskonałe. - Byliśmy na warszawskim lotnisku, samolot leciał do Rzymu. Uścisnął mnie mocno, ja życzyłem mu, żeby wrócił szczęśliwie. - No, nie wiadomo jak to będzie - powiedział przyszły papież do swojego kierowcy.

- Gdy dowiedziałem się, że został wybrany na następcę św. Piotra bardzo się cieszyłem. Ale z drugiej strony byłem trochę smutny - wyjaśniał Mucha. Niedługo potem z Watykanu dostał zaproszenie na inaugurację pontyfikatu. Był wzruszony, gdy papież dawał mu Komunię św. - On chyba też był wzruszony, bo tak popatrzył na mnie. Pewnie przez myśl przeszły mu te tysiące kilometrów, które razem przejechaliśmy” – wspominał Józef Mucha.

Pokazali, jak wywieźli zmarłą Whitney Houston!

2012-02-13T19:28:00.001+01:00

Słowa kluczowe:

Whitney Houston

Whitney Houston zmarła

jak umarła Whitney Houston

Whitney Houston nie żyje

śmierć Whitney Houston

zgon

Beverly Hills,

13.02.2012, 13:01

Te zdjęcia zmroziły światową opinię publiczną. Są dowodem na to, że Whitney Houston (+48 l.) naprawdę nie żyje. Piosenkarka zmarła w łazience hotelowego apartamentu w Beverly Hills. Gdy ją wywożono, widok białego prześcieradła na jej ciele uzmysławiał wszystkim, że to nie ponury żart. To smutna rzeczywistość. I przestroga dla tych gwiazd, którym się wydaje, że są niezniszczalne! Całe szczęście muzyka Whitney na zawsze pozostanie z nami...

Zobacz galerię zdjęć (2/14)

Dziś polecamy

Pólnagi Rutkowski. Szokujaca ...

Zamachowski rozwodzi sie dla ...

Rodzina nie chce matki Madzi na ...

Córka Whitney trafila do ...

Zdradzil zone chora na raka. ...

FOTO Fruwajace samochody

Ubek skazany za zastrzelenie ...

Matka spalila noworodka w piecu. ...

FOTO Whitney Houston nie zyje. ...

Dziś w Koktajl24.pl polecamy

Miała głos, który obejmował trzy oktawy, sprzedała prawie200 mln płyt, jej majątek sięgał miliarda dolarów. Lecz w dniu swojej śmierci Whitney Houston (48 l.) była zniszczonym przez alkohol i narkotyki bankrutem, żebrzącym wśród znajomych o studolarowe pożyczki.

REKLAMY GOOGLE

Masters in Finance OnlineIndustry-focused Course,24/7 Access Study MSc Finance 100% Online!www.LSBF.org.uk/MSc-Finance-Online

Śmierć, która tak nagle wyrwała ją spośród żywych, już od dłuższego czasu kroczyła za Whitney i tylko czyhała na odpowiedni moment. Niestety ten moment nadszedł w minioną sobotę o godz. 15.55. W Polsce była już niedziela, pięć minut przed pierwszą w nocy. To właśnie o tej porze lekarz stwierdził zgon piosenkarki. Niespełna pół godziny wcześniej policja odebrała telefon z prośbą o pomoc. W ciągu dwóch minut ambulans dotarł do Hotelu Beverlly Hilton, gdzie na czwartym piętrze Whitney zajmowała pokój...

>>>Rutkowski chciał przywieźć zakonnicę do Katarzyny

Dramat w hotelu

W przylegającej do niego łazience, ciało piosenkarki odnalazł osobisty bodyguard. Whitney już wtedy nie reagowała. Natychmiast zawiadomił ochronę hotelu. Potem przezprawie pół godziny ekipa ambulansu prowadziła akcję reanimacyjną. Bez powodzenia.

Do hotelu zjechała policja. Nie wpuszczała do pokoju nikogo. Nie pozwoliła nawet córce Whitney zobaczyć ciała matki. Bobbie Kristina (19 l.) wpadła w szał i rozpacz. Ale nawet jej łzy nie zmiękczył serc służbistów w mundurach. W pokoju trwały czynności śledcze. Policjanci szukali narkotyków, alkoholu, broni. Znaleźli tylko duże ilości leków na receptę.

– Nic nie wskazuje na to, by śmierć Whitney Houston związana była z działaniem innych osób – powiedział przedstawiciel policji, ucinając tym samym wszelkie spekulacje na temat rzekomego zabójstwa królowej popu.

Przyczynę śmierci poznamy dopiero po sekcji zwłok Whitney. Nadzorować ją będzie główny lekarz sądowy Los Angeles Ed Winter, ten sam, który czuwał nad autopsją Michaela Jacksona.

>>>Co się stało z twarzą Lindsay Lohan?

Ostatnie dni

Wstrząśnięci śmiercią Whitney jej fani oraz media na całym świecie przyznają, że ulubienica milionów przegrała długoletnią walkę z narkotykami i alkoholem. Niestety nawet ostatnie dni jej życia pełne były pijackich ekscesów.

W noc poprzedzającą zgon, Whitney wraz z grupą przyjaciół ostro piła w hotelowym barze. Zachowywali się tak głośno, że zwracali na siebie powszechną uwagę. Była to już druga z rzędu noc szaleństw Whitney. Poprzednią spędziła w nocnym klubie w Los Angeles. Kiedy z niego wychodziła wyglądała jak ludzki wrak. Zrobiła awanturę, krzyczała, chwiała się na nogach. Miała perukę na głowie, podkrążone, półprzytomne oczy. Sprawiała wrażenie strasznie zaniedbanej.

Kto ją tak zniszczył?

– Nie jestem osobą, która chce umrzeć. Jestem kimś, kto ma w sobie życie i chce żyć – powiedziała Whitney w wywiadzie dla telewizji ABC w 2003 r.

Jednak tym zapewnieniom przeczyło jej zachowanie. Już wtedy była uzależniona od narkotyków. Czy sięgała po nie z miłości do męża, rapera Bobby Browna, który sam nie stronił od środków odurzających. Ich małżeństwo, trwające 14 lat, jak sama przyznała trzy lata temu, kręciło się praktycznie cały czas wokół narkotyków. Nie brakowało w nim także przemocy, ale bita Whitney wielokrotnie broniła męża. Czyżby była aż tak ślepo w nim zakochana?

>>>Kim jest Polak, który zwyciężył w World Press Photo?

Złamana kariera

To właśnie małżeńskie problemy i narkotyki złamały karierę i głos Whitney. A zaczęła ją niczym prawdziwa gwiazda. W 1985 r. wydała swój debiutancki album. Dostała za niego pierwszą z sześciu w sumie nagród Grammy, najbardziej prestiżowych wyróżnień branży muzycznej.

Rok 1987 to drugi udany album – Whitney. Wielkim sukcesem stały się jej rola w filmie "The Bodyguard" i piosenka z niego "I will always love you". Okazała się jednym z najlepiej sprzedawanych singli wszech czasów.

W 2001 r. Whitney podpisała największy kontrakt w historii show biznesu. Miała dostać 100 mln dol. za sześć albumów. Niestety, z zadania tego nie wywiązała się aż do śmierci, a pieniądze przepuściła. Ostatnio żyła z zaliczki za album, którego nie zdążyła nagrać.

Problemy z narkotykami, kuracje odwykowe, powrót do nałogu odbiły się na jej talencie tak bardzo, że gdy w 2010 r. wydała album "Nothing but love", zyskał on kiepskie recenzje. Klapą też zakończyła się też światowa seria koncertów promująca płytę.

Ostatnim ratunkiem dla Whitney mógł być zaplanowany na wczoraj występ podczas rozdania nagród Grammy. Niestety, dzień wcześniej Whitney odeszła na zawsze...

>>>Kiedy będzie sekcja zwłok Whitney Houston?

Rutkowski: Chciałem do Katarzyny przywieźć zakonnicę. Ale bałem się skandalu

2012-02-12T10:49:00.001+01:00

dzisiaj, 07:22Jacek Nizinkiewicz / Onet

Krzysztof Rutkowski, fot. PAP/Andrzej Grygiel

- Katarzyna wyjdzie na wolność. Nie powinna zostać skazana. Jej siedzenie w więzieniu nikomu nie pomoże. Jej sytuacja jest tragiczna. Przed nią całe życie. Jak ona ma się teraz pozbierać do kupy? Zastanawiam się nad podarowaniem jednej z nagród właśnie Katarzynie. Ta dziewczyna potrzebuje pieniędzy na nowy start w życiu. Państwo jej nie pomogło i nie pomoże. W Sosnowcu jest spalona. Ona może tylko zgubić się w tłumie. Będzie musiała wyjechać do jakiejś metropolii, w której rozpocznie wszystko od nowa. Albo za granicę - powiedział w pierwszej części rozmowy z Onetem Krzysztof Rutkowski. Były detektyw dodał też: "Chciałem do Katarzyny przywieźć prawdziwą zakonnicę, której obecnie pomagam, żeby rozmiękczyła matkę Magdy. Ale bałem się skandalu i zrezygnowałem z tego pomysłu".

Z Krzysztofem Rutkowskim - byłym detektywem, byłym posłem Samoobrony, właścicielem Biura Doradczego "Rutkowski" i Biura Detektywistycznego "Rutkowski" - rozmawia Jacek Nizinkiewicz.

Jacek Nizinkiewicz: Jaka jest pańska sytuacja prawno-procesowa na chwilę obecną?

Krzysztof Rutkowski: Ale w jakiej sprawie?

- Na przykład w sprawie podejrzenia o pranie brudnych pieniędzy i poświadczenie nieprawdy, za co został pan zatrzymany przez ABW i aresztowany w 2006 roku.

- Sprawa ta prawdopodobnie w marcu zostanie zakończona. Ostatnią mowę miałem w tym tygodniu, wnosząc o całkowite uniewinnienie, ponieważ zeznania dwóch świadków, na podstawie których zostałem aresztowany - pana Władysława Godysza i pana Henryka Musialskiego, którzy byli aresztowani i zastosowane w stosunku do nich areszt wydobywczy - zostały unieważnione. Casus Barbary Blidy. Pan Godysz wycofał się całkowicie z kierowanych przeciwko mnie zarzutów oświadczając, że był nakłaniany przez funkcjonariuszy ABW do obciążenia mnie swoimi zeznaniami…

- W 2006 r. funkcjonariusze ABW nakłaniali świadka do składania fałszywych zeznań przeciwko panu?

- Tak i powiedział to przed sądem.

- I co się z tymi funkcjonariuszami teraz dzieje?

- Nie wiem. A pan Musialski chciał ode mnie pieniądze, bo również został nakłoniony przez funkcjonariuszy do poświadczenia nieprawdy na mój temat.

- Ile pan płaci za zmianę zeznań?

- Nic nie płacę! Poinformowałem o tym sąd.

- Nie sadziłem, że z pana taki prawy obywatel.

- Ja prawa nie łamię. A świadków obciążających mnie w tym procesie już nie ma.

- To ten proces karny z listopada 2008 r. kiedy stanął pan przed sądem okręgowym w Katowicach, w związku z zarzutami dotyczącymi uczestnictwa w tzw. śląskiej mafii paliwowej i został pan oskarżony o polecenie pracownikom swego biura wystawienia faktur za fikcyjne usługi na rzecz firmy "EM-Trans" oraz o powoływanie się na wpływy w instytucjach państwowych?

- Tak, to ta sama sprawa. Jestem niewinny! Nie mam się z czego tłumaczyć.

- A dlaczego w maju 2010 do Sądu Rejonowego w Bytomiu wpłynął akt oskarżenia przeciwko panu, w sprawie prowadzenia bezprawnej działalności detektywistycznej?

- Sprawa została przekazana do Warszawy, później gdzieś jeszcze, a teraz nawet nie wiem, który sąd w Polsce się nią zajmuje. A wszystko rozpoczęło się w 2005 r., kiedy zatrzymywaliśmy w Bytomiu trzy osoby przekazując je policji, a "Super Express" mocno skrytykował prokuraturę bytomską. Byłem konfrontowany z prokuratorem rejonowym przed prokuratorem apelacyjnym w Szczecinie, gdzie prokurator rejonowy przyznał, że postępowanie przeciwko mnie zostało wszczęte na podstawie publikacji w "Super Expressie".

- Nie chce mi się wierzyć, żeby postępowanie przeciwko panu wszczęto na podstawie publikacji w tabloidzie i przez to stracił pan licencję detektywistyczną?

- A wnioskował o to Mirosław Cygan, wtedy komendant wojewódzki policji, bo jego koledze zabraliśmy samochód pochodzący z przestępstwa. Ten kolega kontaktował się z Cyganem. Dariusz Janas podejmował wtedy działania z ramienia naszego biura, a sprawa stała się publiczna, co Cyganowi zaszkodziło w karierze zawodowej. Ta sprawa doprowadziła do tego, że cofnięto mi licencję i pozwolenie na broń palną. Przestępcy, za próbę wyłudzenia pieniędzy poskarżyli się w kontakcie z policją i prokuraturą.

- Jak się skończyła sprawa z czerwca 2007 r. kiedy został pan skazany na karę 1,5 roku pozbawienia wolności przez sąd w Antwerpii, za bezprawne zatrzymanie w tym mieście poszukiwanego listem gończym Polaka?

- Została umorzona.

- Siedział pan w więzieniu?

- Nigdy.

- A w areszcie?

- Dziewięć miesięcy za sprawę paliwową.

- Ile spraw toczy się przeciwko panu?

- Dwie. Bytomska, która została gdzie indziej przekazana i nie ma tzw. odbiorcy. Druga to sprawa katowicka.

- Jak pan, detektyw bez licencji, może stać się ponownie pełnoprawnym detektywem?

- Odzyskam licencję detektywistyczną. Będę ją miał z innego państwa. Będę posiadał stosowne dokumenty z innego państwa na prowadzenie działalności detektywistycznej, a w chwili obecnej jestem szefem Biura Detektywistycznego "Rutkowski" Security-Service i jestem właścicielem Biura Doradczego "Rutkowski".

- Więc jakie miał pan prawo zajmować się sprawą Magdy z Sosnowca skoro nie ma pan uprawnień?

- W przypadku sprawy Magdy nie były wykonywane działania detektywistyczne, a były to działania o charakterze intelektualnym, ale nie poszukiwawczym. W przypadku kiedy miałoby do takich pracy dojść wykonałby je pracownik Biura Detektywistycznego "Rutkowski", które licencję posiada. A policja otrzymała informacje, że biuro może podjąć działania.

- Czyli nie może pan przesłuchiwać, nagrywać i prowadzić działań detektywistycznych?

- Mogę rozmawiać. To wolny kraj. Przesłuchiwać może tylko policja. Ja mogę przekazywać policji materiały z mojego bura detektywistycznego, mogę rozmawiać z policją na temat naszego zlecenia. Sprawą Magdy z Sosnowca zajmowałem się na podstawie umowy zawartej między Biurem Doradczym "Rutkowski" a Biurem Detektywistycznym "Rutkowski". Moje biuro powiadomiło komendę miejską policji o swoim działaniu 27 stycznia 2012 r.

- Polskie Stowarzyszenie Licencjonowanych Detektywów sprzeciwia się nazywaniu pana detektywem. Zdaniem współzałożyciela Stowarzyszenia Ryszard Bedra pański udział w poszukiwaniu Magdy to przedstawienie i zamiast pomagać policji, rywalizował pan z nią o to, kto będzie pierwszy i zyska większy rozgłos.

- Jestem bardzo szczęśliwy i zadowolony, że zakończyłem tę sprawę. Było mi przykro, że nikt nie powiedział mi za to "dziękuję". Policja powinna mi podziękować po zakończeniu tej sprawy. Prosiłem Komendę Miejską Policji w Sosnowcu, żeby ktoś się do mnie zgłosił, po tym jak zgłosiłem im, że zajmuję się tą sprawą. Chciałem policji przekazać cenne informację już w niedzielę. Chciałem działać według ich metod. Te metody, które stosowało moje biuro powinna stosować policja. Nie chcieliśmy przejąć śledztwa, ale policja nie potrafiąc go nadzorować po prostu nam je "oddała". Prosiłem policję o kontakt ze mną. Do dzisiaj nikt do mnie nie zadzwonił. Gdy pojawiałem się w domu rodziny Magdy, policji tam nie było. Matka została przesłuchana tylko dwa razy. Raz przez prokuratorów i raz przez policję. Gdyby policja ją umiejętnie przesłuchała w poniedziałek, to tydzień wcześniej miałaby całą sprawę zamkniętą.

- Ile czasu spędził pan z rodziną Madzi?

- Łącznie? Około pięciu godzin, ale byłem na miejscu i byłem na każdy telefon. Wydałem na wyjaśnienie tej sprawy 15 tys. zł. Policja wydała około pół miliona złotych z naszych podatków.

- Został pan zaangażowanym przez rodzinę zaginionej Magdy na warunkach komercyjnych?

- Nie. Kiedy zadzwonił adwokata rodziny i powiedział jaka jest sytuacja rodziny, powiedziałem że sprawą zajmę się za darmo. Gdybym wygrał w totka, to pomagałbym wszystkim za darmo.

- Potraktował pan sprawę Magdy jako dobrą inwestycję i darmowy czas antenowy na promocję, za który normalnie musiałby zapłacić ciężkie pieniądze.

- Od biednych ludzi nigdy nie biorę pieniędzy. Gdyby ci ludzie byli bogaci, wzięlibyśmy od nich siano, wystawili fakturę. Nie jest dla mnie problemem wykonać dla kogoś szybką robotę. Mogłem rozwalić matkę Madzi w ciągu jednego dnia. Na dzień dobry.

- Potraktował pan sprawę Magdy z Sosnowca jako trampolinę medialną do zmiany swojego złego wizerunku w mediach po sprawie Iwony Wieczorek, Andrzeja Leppera, Krzysztofa Olewnika i areszcie?

- Iwona Wieczorek nie żyje. Jej ciało zostało zakopane lub spalone. Jej matka przyjechała do mnie z podziękowaniami. Andrzej Lepper popełnił samobójstwo. Co tu dalej wyjaśniać?! Ojciec Krzysztofa Olewnika siedzi w tej chwili na ławie oskarżonych za pomówienie mojej osoby. Nie miałem potrzeby zmiany wizerunku, bo mam bardzo pozytywny wizerunek w mediach. A kto znalazł winnych oblania kwasem lekarza z Konina? Policja czy ja? Kto dostał podziękowania od Zielonogórskiego Stowarzyszenia Lekarzy? Policja, czy moje biuro? Ja mam zły wizerunek w mediach? Mam idealny wizerunek. Nie czułem się napiętnowany, czy źle traktowany.

- Nie zrobił pan sobie darmowej kampanii reklamowej na sprawie Magdy?

- Padają takie oskarżenia. I bardzo się z tego cieszę. Niech gadają. Sprawę zamknąłem i wyjaśniłem. To mnie, a nie policji podziękowała rodzina.

- W którym momencie zdał pan sobie sprawę, że matka mówi nieprawdę, a dziecko wcale nie zaginęło?

- Od pierwszego kontaktu z Katarzyną W. Bała się mnie.

- Przy pana wizerunku, to akurat nie sztuka.

- Inaczej reaguje matka, która traci dziecko, w momencie w którym przyjeżdża Rutkowski. Widzi wtedy we mnie nadzieję i ostatnią szansę na pomoc. W oczach Katarzyny W. był strach, chłód i obawa.

2:22 min

"W pewnym momencie Katarzyna pękła i powiedziała prawdę" - - W pewnym momencie Katarzyna pękła i powiedziała prawdę. Nie była zastraszana ani zmuszana. Przedstawiliśmy jej propozycję, która miała na celu uwolnić ją od problemu. Chciała wskazać miejsce, w którym ukryła, bądź, tak jak powiedziała, zakopała dziecko - powiedział dzisiaj podczas konferencji prasowej w Mysłowicach prywatny detektyw Krzysztof Rutkowski, który tłumaczył okoliczności śledztwa w sprawie poszukiwań półrocznej Magdy, która zniknęła ponad tydzień temu. Z informacji do których dotarł Onet wynika, że dziewczynka zginęła przez przypadek. Według relacji matki dziecko wypadło jej z kocyka w domu, uderzyło główką o próg i zmarło. Będąca w szoku matka ukryła zwłoki. Historia z napadem i porwaniem została przez nią wymyślona. (GK) - TVP

- Przed czym?

- Przed odkryciem prawdy. Cała rodzina cieszyła się z mojego przyjazdu. Tylko nie Katarzyna. Pierwszego dnia, w którym byłem w Sosnowcu już miałem wycelowaną Katarzynę. W pierwszym wywiadzie związanym z tą sprawą powiedziałem o czterech wariantach. O piątym nie mówię, bo w piątym podejrzewam matkę. Po pierwszym spotkaniu z rodziną zadzwoniłem do Luizy - mojej partnerki i powiedziałem, że mamy straszny pasztet, bo prawdopodobnie matka kłamie i ona zrobiła coś z dzieckiem.

- Będąc wynajętym przez rodzinę nie chciał pan odciągnąć podejrzeń od ojca Magdy i części rodziny?

- Ta teza jest nieprawdziwa.

- Dlaczego w pierwszym dniu, kiedy podejrzewał pan jaka jest prawda, nie zdemaskował pan matki i nie przekazał informacji policji?

- Przyznam panu jaki miałem pierwszy plan, żeby wydobyć z matki prawdę, ale zrezygnowałem z niego, bo pewnie opinia publiczna byłaby zbulwersowana. Chciałem do Katarzyny przywieźć prawdziwą zakonnicę, której obecnie pomagam, żeby rozmiękczyła matką Magdy. Ale bałem się skandalu i zrezygnowałem z tego pomysłu. A nie mogłem dojechać matki, która straciła dziecko na dzień dobry.

- Dojechał pan ją później.

- Moja rozmowa z Katarzyną, która została opublikowana, była najbardziej przyjazną, życzliwą i delikatna rozmową w moim życiu z osobą podejrzaną. Nie wymuszałem na niej zeznań. Ci którzy tak uważają, są w błędzie i nie znają zagadnienia!

- Rozjechał pan matkę, odarł pan ją z godności i nie wykazał się choćby minimalną empatią względem tej kobiety.

- Blefując, że są świadkowie? Ja nie jestem Matka Teresa. Jestem od sprzątania i wyjaśniania spraw, z którymi nie potrafi sobie poradzić policja. Co miałem powiedzieć Katarzynie? Przyznaj się, to dam ci ciepłego loda? Teraz znajdą się dziesiątki osób, które będą chciały zyskać rozgłos na publicznym linczu na Rutkowskim. Pytam za co? Za to, że wyjaśniłem sprawę Magdy? Opowiem panu inną historię, po której nikt nie pytał o zdolności empatyczne policji. Sprawa zabójstwa pani notariusz z Oświęcimia. Zatrzymujemy sprawców. Zatrzymujemy głównego zabójcę i porywacza w czeskim Cieszynie, 300 metrów od granicy polskiej. Jest zabójca, jest ofiara, która ma być zabetonowana w kanale samochodowym w Oświęcimiu. Podejrzanego przekazaliśmy polskiej straży granicznej w idealnym stanie. Za 30 mininut zobaczyłem go w komisariacie oklepanego i zalanego krwią. Kto go pobił? Dlaczego wtedy nikt nie pytał o szacunek, empatię i godność sprawcy?

- Kto go pobił?

- Ja oddałem go w stanie nienaruszonym. Przewożony w samochodzie na komendę tak się im poobijał? Na policji miał twarz zalaną krwią. My podejrzanego nie bijemy, bo my nie możemy bić naszego trofeum. To jest nasze szczęście. My musimy go szanować. On daje nam sukces i dobre notowania.

- Policja bije podejrzanych?

- A nie?

- Jarosław Kaczyński powiedział na jednej z konferencji, że niestety policja nie potrafi przejąć metod SB. Zgadza się pan, jako były żołnierz ZOMO, że SB było skuteczniejsze od dzisiejszej policji i mundurowi powinni przejąć metody dawnych służb?

- Byłem kierowcą w ZOMO i tego nie żałuję. Nigdy nie wyciągnąłem pałki i nie robiłem "ścieżek zdrowia".

- Był pan żołnierzem ZOMO o pacyfistycznym nastawieniu?

- Nie byłem ZOMO-wcem pacyfistą, ale nigdy nikogo pałką nie uderzyłem. Nie prałem opozycjonistów. Byłem zwyczajnym kierowcą.

- Powiedział pan, że politycy tańczą na grobie niewinnego dziecka i próbują zbić kapitał. A pan nie?

- Ja do tego tańca zostałem zaproszony.

- Sam pan miesza w sprawę wątki polityczne, mówiąc do premiera Donalda Tuska: "Panie premierze, zaczyna pan mieć słabe państwo i to jest fakt. Kim pan chce obstawić Euro? Kto ma nadzorować pracę funkcjonariuszy? Czy ten komendant panuje nad policją, która jest w olbrzymiej zapaści? Policja atakuje mnie, bo chce sobie wyrobić alibi. Zwykli policjanci patrzą na to i się śmieją. Ale tak jest, kiedy księgowy nadzoruje pracę policji".

- Państwo rozchodzi się premierowi Tuskowi w szwach. Ciągłe zmiany i roszady nie służą policji. Wchodzi do Komendy Głównej Policji nowy komendant tylko po to, żeby zaraz zostać odwołanym i wprowadzany jest nowy. W wielu miastach wciąż są wakaty na stanowiskach komendantów wojewódzkich policji. W policji panuje chaos. Bezpieczeństwo naszego kraju jest zagrożone. Jeśli na tak małej sprawie, która stała się tak medialna, gdzie nie zostały zachowane proporcje, bo z porwaniem, które było fikcją nie potrafiła sobie poradzić policja, to co będzie przy naprawdę dużych sprawach? Przecież dwóch policjantów mogło Katarzynę rozwalić na pierwszym przesłuchaniu już w godzinę.

- Używając pańskiej terminologii, dlaczego pan jej nie rozwalił na pierwszym przesłuchani w godzinę?

- Bo byłem podmiotem wynajętym przez rodzinę. Gdybym był obcym ciałem, to nie miałbym najmniejszych skrupułów. A ja mam skrupuły. Ja odkryłem prawdę, a nie mądrzyłem się przed kamerami i nie opluwałem innych.

2:14 min

Podano wstępną przyczynę zgonu Magdy - W katowickim Zakładzie Medycyny Sądowej zakończyła się sekcja zwłok półrocznej Magdy z Sosnowca. Prokuratura poinformowała, że według wstępnych ustaleń przyczyną zgonu dziecka był tępy uraz tyłogłowia. (kdp) Fot. PAP/Andrzej Grygiel - TVP

- Opluwał pan policję.

- Dla mnie nie jest korzystne, że ta sprawa nabrała takiego rozgłosu.

- Pan sobie kpi?

- Nie jest korzystne w tym momencie. Dla nas sprawa Madzi miała oczywiście bardzo fajne przełożenie. Pierwsza konferencja z rodziną, kiedy matka robi apel do sprawcy. Druga sytuacja, kiedy matka się przyznaje. Odnalezienie przez policję dziecka i finał. Sprawa jest zakończona. My wychodzimy. Ale postanowiono zrobić publiczny sąd nad Rutkowskim. Czy działał legalnie, czy jego metody są prawne, czy bezprawne, czy humanitarne, czy niehumanitarne.

- Pan się czuje ofiarą?

- Nie czuje się ofiarą. Z Sosnowca do Łodzi wracałem z tarczą. Im większy lincz medialny robi się na mnie przy moim udziale, tym mogę chętniej odpowiadać. Lubię trudne pytania, ale nie tendencyjne podejście, wywiady pod tezę i kłamstwa. Kiedy słyszę od znaczącego polityka, że nie powiadomiłem policji o swoich działaniach, to ręce mi opadają. Co mam zrobić? Pozwać go? Gdybym miał się procesować z każdym, kto mnie zniesławia, to nie mógłbym pracować i nie wychodziłbym z sądu. Opinia publiczna stoi po mojej stronie. Rzecznik policji po jednym z programów, w którym z nich wystąpiłem przyznał mi, że wygrałem z nim konfrontację.

- Ma pan wielu wrogów?

- Mój sukces nie przekłada się na ilość wrogów, ale na ich jakość i kategorię. Kim są moi wrogowie? Co sobą reprezentują? Co oni w życiu zrobili? Jakie mają dokonania? To nie policja jest moim wrogiem, a nieudolni urzędnicy. Kiedy pani Katarzyna Kolenda–Zaleska i inspektor Mariusz Sokołowski naskoczyli na mnie podczas wywiadu w TVN 24, to ja się z nich w duchu śmiałem. Nieprofesjonalne zachowanie dziennikarki zostało ocenione na forach przez internautów oraz przez Radę Etyki Mediów.

- Dziennikarka domagała się poszanowania godności Katarzyny. Nie zrozumiał pan tego?

- Ale w jak tendencyjny i napastliwy sposób. Ja jestem człowiekiem ulicy, a nie biurka, ale to ja potrafiłem się zachować i pokazać klasę. Matce Magdy nie zrobiłem krzywdy. Byłem względem niej spokojny i ciepły, nawet kiedy odprowadziłem ją do radiowozu. Rodzina wynajęła mnie, żebym odkrył prawdę. Zrobiłem to w najbardziej delikatny z możliwych sposobów.

- Pewnie po sprawie Madzi nie może pan narzekać na ilość zleceń? Ceny pańskich usług poszły w górę?

- Zleceń miałam wystarczająco dużo przed sprawą. Sprawa Madzi bardzo zatrzymała prace mojego biura, a zleceń jest bardzo dużo. Kiedy rozpoczęła się sprawa Madzi, to Luiza brała udział w odbiciu dwójki dzieci i matki z Syrii, gdzie ja powinienem nadzorować tę sprawę. Narażała swoje życie i innych ludzi. Mogła zginąć. Co powiedziałbym jej rodzicom? Ja powinienem być wtedy z nią, a nie wykonywać robotę za nieudolną policję.

- Paweł Graś, rzecznik rządu powiedział, że dużo większa byłaby zasługa detektywa Rutkowskiego, gdyby do tych samych efektów doszedł przy mniejszym medialnym show. Nie potrafi pan inaczej? Gwiazdorzenie jest wpisane w pańską pracę?

- To nie ja zrobiłem to show, ale media. Gdybym nie pokazał wideo z rozmowy z Katarzyną, to wszyscy by się na mnie rzucili uznając, że metoda uzyskania informacji od matki dziecka odbyła się na zasadzie przykładania jej pistoletu do głowy.

- Powiedział pan kiedyś, że lubi łapać bandytów. Katarzyna W. jest jednym z nich?

- Nie, Katarzyna W. nie jest winna śmierci Magdy. Ona nie zabiła własnego dziecka. To był wypadek. Winna jest kłamstwom i ukryciu ciała dziecka. Matka Madzi nie jest morderczynią. W ich mieszkaniu jest naprawdę wysoki próg, a kocyk i ubranko, w którym było dziecko były bardzo śliskie. Dokonaliśmy prezentacji tego wydarzenia na lalce w tych samych warunkach. To co przytrafił się Katarzynie, mogło zdarzyć się każdemu z nas. To był tylko nieszczęśliwy wypadek.

- Dlaczego nie przyznała się do nieszczęśliwego wypadku, tylko stworzyła historię, na którą nabrała się cała Polska?

- Bo się bała. Jej relacje z rodziną sprawiają, że ona mogła poczuć się zaszczuta. Matka Magdy nie jest potworem. Ona nie straciła dziecka dla przyjemności. To był nieszczęśliwy wypadek. Teraz dokonuje się lincz na Katarzynie, a ci którzy go dokonują mogą również znaleźć się w jej sytuacji. Ona miała złe relacje w domu z własną rodziną i nie najlepsze z rodziną Bartka. Nie wykluczam, że była też niedojrzała emocjonalnie. Ale to nie znaczy, że jest morderczynią.

- Co się powinno stać z Katarzyną W.?

- Sprawa powinna być do końca wyjaśniona i Katarzyna powinna wyjść na wolność. Matka Magdy jest ofiarą nieumyślnego wypadku. Doprowadziła do nieumyślnego wypadku śmiertelnego. Wypuszczenie jej dzisiaj z aresztu nie stwarzałoby zagrożenia matactwa, bo działała sama. W piątek przekazałem policji rękawiczki Katarzyny W., które miała na sobie w trakcie przykrywania kawałkami gruzu martwego dziecka. Rękawiczki musiały pozostawić ślady włókien na gruzie, którym było przykryte dziecko. Sądzę, że areszt dwóch miesięcy będzie dla niej wystarczającym czasem pozbawianie wolności. Jak tylko to będzie możliwe i ona zechce pomożemy jej i Bartkowi wejść w życie w innych niestety realiach.

- Czy zalecałby pan zwolnienie Katarzyna W. na pogrzeb Magdy?

- W mojej ocenie, matka nie powinna uczestniczyć w pogrzebie Magdy, bo może wywołać negatywne emocje wśród ludzi uczestniczących w ceremonii pogrzebowej. Policja musiałaby ją zabezpieczać przed agresją tłumu. A uczestnictwo w kajdankach byłoby dla niej dołujące. Pogrzeb własnego dziecka powinna przeżyć refleksyjnie w celi. Bartek jej wybaczy, a jeśli Bartek jej wybaczy, to i rodzina jej wybaczy. Matka Madzi poniosła już najwyższą karę. Straciła dziecko. Do końca życia będzie żyła z poczuciem winy, mimo że śmierć dziecka nie nastąpiła w sposób umyślny. Została już napiętnowana publicznie. Ona nie będzie mogła już mieszkać na Śląsku. Ludzie nie dadzą jej żyć.

- A czy ma wsparcie w rodzinie?

- Myślę, że będzie je miała. Teraz się nią zajmą, teraz może dojdzie do dialogu w tej rodzinie, którego wcześniej zabrakło. Takich Katarzyn, jak matka Madzi, są w Polsce tysiące. Zahukane przez rodzinę, samotne, niedojrzałe, pozostawione samym sobie. Dlaczego państwo się nią wcześniej nie zajęło? Niech ci wszyscy politycy zadadzą sobie pytanie: gdzie było państwo, które oni reprezentują, przed śmiercią Madzi? Dlaczego nikt nie pomógł Katarzynie? Czy ona miała się do kogo zwrócić? Czy instytucje państwowe budują zaufanie dla osób rozbitych i zagubionych jak Katarzyna? Przecież ona ma przed sobą całe życie. Co dzisiaj ofiaruje jej państwo? Areszt? Więzienie? Po co? Ona już została ukarana na całe życie.

0:42 min

Rutkowski niemal wpadł pod samochód - Krzysztof Rutkowski prawie wpadł pod samochód po tym, jak w pośpiechu wybiegł z prokuratury do swojego samochodu, z którego zapomniał teczki. Niewzruszony incydentem, po chwili wbiegł z powrotem do budynku. Rutkowski w piątek wieczorem przyniósł do prokuratury rękawiczki, które miała mieć na dłoniach Katarzyna W., gdy ukrywała ciało swojej półrocznej córki Magdy. Według niego stanowi to dowód na to, że kobieta "najprawdopodobniej" działała sama. (kdp) - TVN 24

- I napiętnowana przez pana na filmie, który zrobił pan z ukrycia.

- Zrobiłem go w dobrej wierze i dzięki niemu poznaliśmy prawdę, do której nie potrafiła dojść policja. Czy myśli pan, że policja mi podziękowała? Czy podziękowali mi przedstawiciele państwa? Nie, nikt mi nie podziękował. I powiem coś panu, dzisiaj mam to już gdzieś. Nie spodziewam się sprawiedliwości społecznej. Podziękowała mi rodzina Madzi i społeczeństwo. Wszystkie sondaże pokazują, że społeczeństwo stoi po mojej stronie, a nie policji.

- I zniszczone życie Katarzyny, która została odarta z godności na nagraniu, które pan opublikował. Nie mógł pan nagrać wyznania matki Magdy i przekazać policji bez robienia show w mediach?

- To nie ja upubliczniłem i wyemitowałem nagranie. Zrobił to TVN 24, a kamery były "Super Expressu". Niech wszyscy ci, którzy litują się dzisiaj nad Katarzyną zastanowią się, gdzie byli przed tragedią i co będą mogli zrobić dla niej, kiedy opuści mury aresztu.

- Myśli pan, że Katarzyna nie zostanie skazana?

- Katarzyna wyjdzie na wolność. Nie powinna zostać skazana. Jej siedzenie w więzieniu nikomu nie pomoże. Jej sytuacja jest tragiczna. Przed nią całe życie. Jak ona ma się teraz pozbierać do kupy? Powiem coś panu, co może wyda się panu dziwne i przewrotne, ale nie chciałbym, żeby to było źle zrozumiane, zastanawiam się nad podarowaniem jednej z nagród. właśnie Katarzynie.

- Żartuje pan?

- Nie, bo ta dziewczyna potrzebuje pieniędzy na nowy start w życiu. Państwo jej nie pomogło i nie pomoże. W Sosnowcu jest spalona. Ona może tylko zgubić się w tłumie. Będzie musiała wyjechać do jakiejś metropolii, w której rozpocznie wszystko od nowa. Albo za granicę.

- A co innymi nagrodami?

- Nagrodę "Super Expressu" przekażę na najbiedniejszy sierociniec. Zapukamy też do policji po nagrodę.

- Nie chcą jej panu przyznać.

- To zapukam sądownie do policji po nagrodę. Skoro obiecywali, to niech dotrzymają słowa. Wszystkie pieniądze oddam biednym ludziom. Nagrody nawet nie przejdą przez moje konto. Pójdą na sierociniec i innych potrzebujących. Już się zgłaszają do mnie osoby potrzebujące.

Koniec części pierwszej.

Rozmawiał: Jacek Nizinkiewicz

Giganci rozgromili Patriotów. Madonna przygrywała

2012-02-06T09:10:00.001+01:00

05:24, 06.02.2012 /PAP

POLSKI AKCENT PODCZAS 46. EDYCJI SUPER BOWL

Fot. EPA/Paul BuckPodczas 46. Super Bowl nie było mocnych na Gigantów

New York Giants pokonali w Indianapolis New England Patriots 21:17 w 46. edycji Super Bowl. W finale ligi futbolu amerykańskiego NFL wystąpiło trzech graczy polskiego pochodzenia: Henry Hynoski u Gigantów oraz Rob Gronkowski i Stephen Gostkowski w Patriotach.

Te same ekipy spotkały się cztery lata temu w finałowym meczu w Arizonie, gdzie zwyciężyli nowojorczycy 17:14. To ich czwarte mistrzostwo. Poprzednio triumfowali w latach 1987, 1991 i 2008, natomiast Patrioci zdobywali tytuły trzykrotnie: w 2002, 2004 i 2005.

Święto nie tylko sportowe

Nieodłącznym elementem Super Bowl jest występ muzycznej gwiazdy w przerwie meczu. Tym razem publiczności zaprezentowała się Madonna, która zaśpiewała sześć utworów, a wśród nich zupełnie nowy - "Give Me All Your Luvin". Na scenie z artystką wystąpił również solista grupy LFMAO, RedFoo. Na scenie zaśpiewał również Cee Lo Green.

Przed rokiem, 45. Super Bowl przyciągnął przed odbiorniki najwięcej osób w historii amerykańskiej telewizji. 111 mln mieszkańców tego kraju (liczba ludności wynosi ok. 312 mln) oglądało rywalizację Green Bay Packers i Pittsburgh Steelers (31:25). Dla porównania, finał piłkarskich mistrzostw świata w RPA między Hiszpanią a Holandią zgromadził 24,3 mln widzów.

W przerwie rozgrywek wystąpiła Madonna (Fot. EPA/Tannen Maury)

Indianapolis uczestników Super Bowl gościło po raz pierwszy. Obiekt Lucas Oil Stadium został oddany do użytku w 2008 roku. Kosztował ponad 700 mln dolarów. Na jego trybunach może zasiąść 70 tysięcy widzów. Posiada składany dach. Na co dzień jest domem dla drużyny Indianapolis Colts.

dp\mtom

Śmierć Madzi z Sosnowca. Eksperymenty z dziecięcym wózkiem

2012-02-06T08:58:00.001+01:00

Marcin Pietraszewski, pj

2012-02-06, ostatnia aktualizacja 2012-02-06 07:31

Pod ruiny kolejowego budynku w Sosnowcu, gdzie matka dziewczynki ukryła jej ciało, przyszły setki osób. Zostawiły znicze, kwiaty i zabawki

Fot. Grzegorz Celejewski / Agencja Gazeta

Kulisy poszukiwań Madzi. Czy matka Madzi działała sama? - to bada teraz policja. "Gazeta" sprawdziła, jak dzień po dniu przebiegało śledztwo w sprawie zaginionej półrocznej dziewczynki

Fot. Grzegorz Celejewski / Agencja Gazeta

W miejscu, gdzie znaleziono ciało półrocznej Madzi z Sosnowca wciąż przybywa...

Fot. Grzegorz Celejewski / Agencja Gazeta

Sosnowiec. Miejsce, w którym w piątek przed północą policjanci znaleźli ciało...

Fot. Grzegorz Celejewski / Agencja Gazeta

W miejscu, gdzie znaleziono ciało półrocznej Madzi z Sosnowca wciąż przybywa...

Fot. Grzegorz Celejewski / Agencja Gazeta

W miejscu, gdzie znaleziono ciało półrocznej Madzi z Sosnowca wciąż przybywa...

ZOBACZ TAKŻE

GALERIA ZDJĘĆ

"Śpij spokojnie Aniołku". Znicze, zabawki i laurki dla Madzi [ZDJĘCIA]

RAPORTY

Śmierć Madzi z Sosnowca

Katarzynie W. prokuratura postawiła w sobotę zarzut nieumyślnego spowodowania śmierci córki. Sąd w obawie, że może mataczyć, aresztował ją na dwa miesiące.

Ciało dziewczynki odnaleziono w piątek w nocy w ruinach na skraju parku Żeromskiego w Sosnowcu. Było przysypane kamieniami, liśćmi oraz śniegiem. O miejscu ukrycia zwłok powiedziała policjantom zatrzymana dzień wcześniej matka dziewczynki. - Wersja o nieszczęśliwym wypadku wydaje się w tej chwili najbardziej prawdopodobna. Kobieta przyznała się do tego - powiedział rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Katowicach Mariusz Łączny.

Kobieta powtórzyła śledczym to samo, co wcześniej mówiła Rutkowskiemu. - Wpadła w panikę. Potem sprawa rzekomego porwania zaczęła się nakręcać. Matka nie wiedziała, jak powiedzieć, co się stało. Sytuacja ją przerosła. To jej wersja. Nadal są sprawdzane inne hipotezy - mówi Łączny.

Dziś ma się odbyć się sekcja zwłok dziecka.

Katarzynie W. grozi od trzech miesięcy do pięciu lat więzienia. Ze wstępnych wyników badań psychiatrycznych wynika, że gdy doszło do tragedii, była poczytalna.

- Rozwiązanie tej sprawy to mój sukces - ogłosił detektyw Krzysztof Rutkowski. Przyznał, że policjanci także mogli być na tropie prawdy, ale to on był pierwszy. I jemu się to pierwszeństwo należy. Ma żal, że nikt mu do tej pory nie podziękował, a policję oskarża o opieszałość graniczącą z nieudolnością.

Policja odpiera jego zarzuty. Mariusz Sokołowski, rzecznik prasowy Komendy Głównej Policji, podkreśla, że matka i tak wyznałaby policjantom to samo, co powiedziała Rutkowskiemu. Prokuratura bada, czy działania Rutkowskiego nie zaszkodziły śledztwu.

Informacji o działaniach policji oczekuje minister spraw wewnętrznych Jacek Cichocki. "Gazeta" sprawdziła, jak krok po kroku wyglądały policyjne poszukiwania Madzi.

24 stycznia

Po godz. 18 dyżurny komendy w Sosnowcu dostaje telefoniczne zgłoszenie, że w centrum miasta ktoś napadł na kobietę z wózkiem i porwał półroczną dziewczynkę.

W ciągu kilku minut informacja zostaje przekazana wszystkim patrolom w mieście. Policjanci, którzy zabezpieczali mecz hokejowy, a także kilkuset funkcjonariuszy z Katowic przeszukują nocą miasto.

Drużyna antyterrorystów ma być gotowa do odbicia Madzi z rąk porywaczy, gdyby ci odezwali się do rodziny.

25 stycznia

Katarzyna W., matka dziewczynki, opowiada policjantom, że została przez kogoś uderzona w tył głowy i straciła przytomność. Ale na potylicy nie ma śladów tak mocnego uderzenia. Brak obrażeń kobieta tłumaczy kokiem.

W tym czasie policyjni technicy szukają w jej mieszkaniu śladów krwi. Sprawdzają, czy dziewczynka nie została zabita w domu. Żadnych śladów nie ma.

W miastach aglomeracji katowickiej i Zagłębia ludzie rozwieszają zdjęcia półrocznej dziewczynki. W komendach policji dzwonią telefony w tej sprawie. Policjanci sprawdzają sygnały od ludzi.

Insp. Zbigniew Klimus, wiceszef śląskiej policji, powołuje specjalną grupę operacyjną, która ma koordynować poszukiwania. To czterej doświadczeni policjanci oraz dwie policjantki z wydziału kryminalnego Komendy Wojewódzkiej w Katowicach. Jedna z nich jest psychologiem. Mogą dysponować wszystkim, do czego ma dostęp policja. Jeśli zażyczą sobie śmigłowiec, przyleci do Katowic w pół godziny.

Członkowie grupy analizują billingi rodziców Madzi. Sprawdzają, czy kontaktowali się z zagranicznymi ośrodkami adopcyjnymi lub znanymi policji handlarzami żywym towarem. To ślepy trop.

Sprawdzają też, gdzie w chwili porwania logowała się komórka Katarzyny W. Dzięki nadajnikom BTS odtwarzają trasę, jaką przeszła. Pokrywa się z zeznaniami kobiety. - Kiedy jednak zaczęliśmy analizować czas przemarszu, okazało się, że matka musiała iść bardzo, ale to bardzo szybko. Za szybko jak na spacer z dzieckiem - mówi jeden z oficerów policji.

Śledczy dwukrotnie przeprowadzają eksperyment i pokonują trasę z lalką w wózku. Za każdym razem zajmuje im to więcej czasu, niż zajęło matce Madzi. Na każdym badanym odcinku policjanci są wolniejsi o kilka minut. - Nie mieliśmy już wątpliwości, że kobieta nie mówi nam prawdy, bo musiałaby przez cały czas niemal biec - mówi nasz informator.

Rodzice Madzi zostają objęci całodobową obserwacją.

26 stycznia

Śledczy sprawdzają wszystkich notowanych w regionie pedofilów przebywających wtedy na wolności. Wszyscy przesłuchiwani mają alibi. Podobnie z chorymi, którzy wyszli ze szpitali psychiatrycznych.

27 stycznia

Do Sosnowca przyjeżdża detektyw Krzysztof Rutkowski.

Policja odbiera kolejne telefony od osób, którym się wydaje, że widziały Madzię. Ktoś widział uciekającego porywacza z dzieckiem na ręku, ktoś inny mężczyznę wsiadającego z dzieckiem do taksówki. Pojawiają się też donosy o kobietach, które poroniły i miały się zwierzać, że zrobią wszystko, żeby mieć dziecko. Policjanci odwiedzają te kobiety.

Od zgłoszeń puchną też skrzynki mailowe policjantów. Policja twierdzi, że w ciągu dziesięciu dni poszukiwań zweryfikowała kilka tysięcy informacji. I że zaangażowano do tego prawie tysiąc funkcjonariuszy ze Śląska oraz kilkuset z pozostałych województw, bo Madzię podobno widziano w Krakowie, Szczecinie, Warszawie, Poznaniu, Warszawie, Bydgoszczy...

Sprawdzono też nagrania monitoringu z lotnisk w Pyrzowicach i na Okęciu oraz listy odpraw odlatujących pasażerów. Ktoś zadzwonił, że widział tam dziwnie zachowującego się mężczyznę niosącego w kocyku małe dziecko. Biuro Współpracy Międzynarodowej Komendy Głównej Policji prosiło o pomoc służby ościennych państw, bo policja dostawała anonimowe informacje, że dziewczynkę wywieziono do Niemiec lub Czech.

29 stycznia

Detektyw Rutkowski zwołuje do mysłowickiego hotelu Trojak dziennikarzy. Podczas transmitowanej na żywo konferencji gwarantuje porywaczom, że jeśli dziewczynka wróci cała i zdrowa do rodziców, otrzymają nagrodę, a rodzina wycofa wniosek o ich ściganie. Zapłakana matka prosi o oddanie dziecka.

Kilka godzin później Katarzyna W. wychodzi z domu. Nie wie, że jest śledzona przez policję. Idzie do kina na horror. Policjanci siedzą dwa rzędy za nią. - Wtedy mieliśmy już pewność, że nie szukamy żywego dziecka, lecz ciała - mówi oficer policji.

2 lutego

Policjanci twierdzą, że po konsultacji z prokuraturą zdecydowali, że następnego dnia zatrzymają kobietę. Liczą na to, że podczas przesłuchania powie, co się stało z dzieckiem.

Jednak na koniec dnia - przed północą - Rutkowski informuje media, że Madzia nie żyje, a matka wskazała mu miejsce porzucenia ciała. Detektyw mówi, że widział zwłoki.

Na wskazane miejsce przyjeżdżają: prokurator, patolog i kilkudziesięciu policjantów. Kiedy otwierają podejrzany worek, w środku znajdują tylko kurtkę kilkuletniego dziecka. Detektyw spekuluje, że ciało zostało zjedzone przez dzikie zwierzęta.

3 lutego

Kilkudziesięciu policjantów przez kilka godzin przeszukuje miejsce wskazane przez Rutkowskiego. Prokuratura wynajmuje prywatną firmę, która przeczesuje teren georadarem. Bezskutecznie.

Rutkowski gani policję za opieszałość: - Zrobiłem akcję dziesięć razy taniej niż policja. Odniosłem sukces. Wyjeżdża z Sosnowca, by opowiadać o sprawie w telewizjach.

Katarzyna W. siedzi w policyjnej izbie zatrzymań i nie mówi ani słowa. Wieczorem policjantki z grupy operacyjnej zabierają ją do swojego pokoju, robią herbatę i zaczynają rozmowę. Po półgodzinie kobieta mówi im: - Mam już dość, pokażę, gdzie ukryłam ciało.

Katarzyna W. prowadzi policjantów do miejskiego parku oddalonego o półtora kilometra od miejsca, które wskazał Rutkowski. Pokazuje gruzowisko i z płaczem ucieka do radiowozu. Pod stertą kamieni i liści funkcjonariusze znajdują zawinięte w kocyk ciało Madzi. Patolog nie stwierdził żadnych zewnętrznych obrażeń. Przyczyny zgonu określi sekcja zwłok.

Dziś

Z analizy logowania komórki Katarzyny W. wynika, że 24 stycznia kobieta nie była w parku, w którym znaleziono ciało dziewczynki. Oznacza to, że kiedy je porzucała, albo nie miała przy sobie telefonu, albo ktoś jej pomógł ukryć zwłoki.

W najbliższych dniach policja odtworzy w domu Katarzyny W. ciąg zdarzeń z dnia wypadku. I podsumuje koszty akcji poszukiwawczej.

Co wiadomo w sprawie Madzi? Dzień po dniu

Źródło: Gazeta Wyborcza

Więcej... http://wyborcza.pl/1,75478,11092389,Smierc_Madzi_z_Sosnowca__Eksperymenty_z_dzieciecym.html?as=2#ixzz1laQI1hoG

Krzysztof Rutkowski. Gołąb, który okazał się żmiją

2012-02-05T00:30:00.001+01:00

Witold Gałązka

04.02.2012 , aktualizacja: 04.02.2012 13:45

A A A Drukuj

Fot. Grzegorz Celejewski / Agencja GazetaKrzysztof Rutkowski triumfował podczas piątkowej konferencji prasowej: Ja odniosłem sukces i ja to wiem

Krzysztof Rutkowski triumfuje. W czwartkową noc rozwikłał zagadkę zaginięcia półrocznej Madzi z Sosnowca a matkę, która przyznała się mu do winy, z satysfakcją dostarczył w ręce policji - pisze Witold Gałązka.

Fot. Grzegorz Celejewski / Agencja Gazeta

Piątkowa konferencja prasowa była triumfem Rutkowskiego. Chwalił się, że nie wziął żadnego wynagrodzenia, a akcję zrobił 10 razy taniej niż policja

Fot. Dawid Chalimoniuk / Agencja Gazeta

W czwartek w nocy Rutkowski ogłosił: Pod drzewem nad Czarną Przemszą jest ciało dziecka. Nie było. Znaleziono je dobę później, 1,5 km dalej niż Rutkowskiemu wskazała matka Madzi. - Nie jestem jasnowidzem. Myślę, że Katarzyna celowo wprowadziła nas w błąd. Być może ma jeszcze coś więcej do ukrycia - mówił Rutkowski

Fot. Grzegorz Celejewski / Agencja Gazeta

Rutkowski krytykowany na konferencji prasowej za szorstkość i że nie obchodzi go zdrowie psychiczne matki, odpowiedział: - Ja jeszcze wczoraj widziałem ją w doskonałym zdrowiu! Była butna i bardzo pewna siebie, że uniknęła wariografu!

Fot. Dawid Chalimoniuk / Agencja Gazeta

Rutkowski zbliżył się do rodziny i zabronił się jej rozmawiać z mediami. Gdy spotkaliśmy się z rodzicami Magdy był i on

ZOBACZ TAKŻE

Wobec rodziny zastosował podwójną grę, a w ostatnich dniach konsekwentnie łamał psychikę 22-letniej Katarzyny W., by na końcu zastosować blef i nagrać do kamery samooskarżenie matki.

Żeby dopiąć celu, musiał się znaleźć jak najbliżej rodziców Madzi, ich licznego rodzeństwa i czworga dziadków dziewczynki. Dziś daje do zrozumienia, że taki był plan, lecz na początku żadnym gestem nie zdradzał, że bliskość i zaufanie krewnych dziewczynki, będą mu potrzebne do osaczenia winowajczyni.

- Dodałem tym ludziom otuchy, przywróciłem wiarę w sens poszukiwań dziecka, odżyli i uwierzyli, że Madzia żyje i odnajdzie się cała i zdrowa - cieszył się po pierwszych godzinach intensywnych rozmów z bliskimi dziecka.

Na nieczynnej stacji

W Sosnowcu Rutkowski pojawił się już w czwartek, w trzecim dniu poszukiwań. Sugerował, że do przyjazdu zachęcili go telefonami norwescy Polacy (to znaczące, bo akcja odbicia polskiego dziecka w Norwegii kojarzy się opinii publicznej ze spektakularną skutecznością Rutkowskiego i taki nimb podsycał też skrupulatnie w Sosnowcu).

W czwartek wieczorem po pierwszych nieudanych próbach byliśmy już umówieni na spotkanie z Bartłomiejem W., tatą Madzi (po pierwszych tekstach, w których samotnie stawialiśmy przypuszczenie, że nie było żadnego porwania, rodzina obraziła się na "Gazetę", chociaż przed kamerami bliscy zgodnie wzruszali widzów łzami i swym cierpieniem). Kiedy wieczorem Bartek odebrał umówiony telefon, w słuchawce rozlegały się już stanowcze komendy detektywa z głębi pokoju.

Chłopak oznajmił, że odtąd rodzina nie wypowiada się dla żadnych mediów, a monopol na rozmowy w jej imieniu i wszelkie informacje ma Krzysztof Rutkowski. Od razu wyznaczył spotkanie w scenerii jak z filmu. Mieliśmy czekać na nieczynnej stacji Orlen pod sosnowieckim Auchan.

Będzie pan moim świadkiem

Późnym wieczorem Rutkowski podjechał na stację w dwa samochody, po zlustrowaniu terenu odprawił "żołnierzy" i samotnie przedstawił swój plan. - Na sto procent dziecko znajdzie się żywe i zdrowe - zapewniał, omawiając cztery warianty porwania. Na końcu, zakazując stanowczo przypisywania mu tych słów, powiedział o wariancie piątym. Podejrzewał, że matka, w konflikcie z babcią, miała wszystkiego dosyć i mogła się pozbyć dziecka. - Jeśli się okaże, że Madzia jednak nie żyje, będzie pan świadkiem, że brałem to pod uwagę - zabezpieczył się chytrze na przyszłość.

Na przekór temu, w kolejnych dniach, z pasją wdeptywał w ziemię każdy tytuł i artykuł, w którym pojawiał się choć cień podejrzenia pod adresem najbliższych dziecka. - To niemoralne, poniżej ludzkich odruchów, to nie dziennikarze a hieny! Nie obchodzi ich, jakim koszmarem jest dla najbliższych brak dziecka i dobijają tych biednych ludzi! - potrząsał ze wstrętem numerem tabloidu, w którym tytuł nad zamaskowaną pikselami twarzą Kasi W. rozniecał sensację, "jak wielką tajemnicę skrywa matka dziewczynki?".

Dziennikarze według grafiku

Detektyw sprytnie zarządzał medialnym przekazem. Na osobności obiecywał dziennikarzom wyłączność i najlepsze informacje, po czym po kolei dopuszczał do rozmowy z rodzicami dziecka. Mimo skrupulatnego grafiku kolejne redakcje mijały się w korytarzu i pod kamienicą przy ul. Staszica w Sosnowcu, gdzie u dziadków ze strony Bartka rezydowali rodzice Madzi i sam Rutkowski z grupą ochrony.

Gdy wkrótce sztab detektywa osiadł w mysłowickim hotelu Trojak, wożono tam także Kasię, Bartka i resztę rodziny. - Zaufali mi i zawierzali rodzinne historie, tylko Kasia traktowała moją obecność jak przestępca policjanta - powie po zdemaskowaniu dziewczyny, z którą wcześniej obchodził się jak z jajkiem.

Portret pamięciowy mężczyzny w jasnej kurtce (który dla policjantów od początku był absurdalnie niekonkretny) Rutkowski wykpi jako konfabulację matki. Po co jednak już pierwszej nocy kazał w żołnierskich słowach uwijać się rysownikowi ("jeden z najlepszych w Polsce", bo u Rutkowskiego wszystko jest najlepsze), by w ekspresowym tempie naszkicował domniemanego napastnika? W jakim celu opublikował ten rysunek, jeśli wiedział - jak policja - że może się na nim rozpoznać pół Polski? - Twarzy nie widać, ale może ktoś na osiedlu zapamiętał tak zwane cechy szczególne samej kurtki? - przekonywał z powagą.

Odprawa u teściów Katarzyny

Katarzyna W. najwyraźniej nie zapałała do opiekuna zaufaniem. Czy kluczowe było jej poczucie winy - jak wykłada Rutkowski, czy może poczucie, że część rodziny ze strony męża zaczyna zaszczuwać ją drobiazgami nieprzychylnych wspomnień, niczym łowne zwierzę?

Zapamiętałem postać matki Kasi, która nie udzielała się w mediach, lecz polecono jej stawić się na odprawę u teściów córki - cicha, skulona, krucha, zapłakana kobieta, której ból i upokorzenie rysowały się na twarzy. To ona nazajutrz po zaginięciu wnuczki wyjawiła nam uczciwie, że młodzi przeżywali poważne problemy finansowe, nie mieli wyjścia i musieli wynająć lokum u znajomych teściów Bartka. Pozostali zaprzeczali tym kłopotom. Czy matka Kasi czuła, ku czemu zmierza sytuacja i przeżywała, że nie potrafi obronić córki przed katastrofą?

Bez świadków, przy ukrytych kamerach

Krzysztof Rutkowski jest niebywale sprawny w działaniu, a swoją firmą zarządza naprawdę imponująco, z wybitnym talentem. Lubi też błysnąć besserwisserstwem i znajomością psychologii człowieka, ale z finezją bywa już rozmaicie. - Miała ogromny strach w oczach i wtedy już wiedziałem, że ona to zrobiła. Byłem absolutnie przekonany na sto procent - tłumaczył, skąd pewność, że dziewczyna powiedziała mu prawdę. Uczynił fetysz ze swojej skuteczności, a dylematy moralne rozstrzyga po sekundzie. Aby wzmocnić efekt psychodramy i bez pudła zdruzgotać mechanizmy obronne Katarzyny, polecił swoim ludziom nie tylko blefować, że mają zeznania, jak dziewczyna sama kładzie się na chodniku i finguje napad, lecz dodatkowo kazał udawać podwładnym, że niby spieszą się do swoich domów, bo tam czekają już z utęsknieniem ich dzieci.

Próbowano też łamać matkę widokiem pustego wózka. Kobieta poprosiła, by ostateczna rozmowa odbyła się bez świadków, by z pokoju wyszli współpracownicy i teściowie. Rutkowski natychmiast polecił im wyjść. A gdy Katarzyna przed trzema pracującymi kamerami (prawdopodobnie ukrytymi) w spazmach wyrzucała z siebie prawdę o śmierci dziecka, dodawał jej otuchy i czule obejmował ramieniem. Zaraz potem przekazał film stacjom telewizyjnym i cała Polska zobaczyła wyznania z "pustego" pokoju.

Rutkowski: To ja jestem bohaterem

Rutkowski nie zna pojęcia uczciwości w stosunku do ściganego przestępcy. Rozwikłując zagadkę zaginięcia półrocznej Madzi wylądował w Sosnowcu przy matce dziecka jak gołąb, żeby zamienić się w węża, który na końcu zaryczał jak lew. Krytykowany na konferencji prasowej za szorstkość i że nie obchodzi go zdrowie psychiczne matki, odpowiedział: - Ja jeszcze wczoraj widziałem ją w doskonałym zdrowiu! Była butna i bardzo pewna siebie, że uniknęła wariografu!

Daje do zrozumienia, że pracę traktuje jak ważną misję w interesie publicznym. A zaraz potem jak małe dziecko cieszy się z przygód i wielkiej frajdy. Gdy dziennikarz TV Polsat News próbował skonfrontować go z zarzutami, że stosował metody niedopuszczalne w państwowych organach ścigania i że pracował dla pieniędzy, odparował, że nie wziął żadnego wynagrodzenia, a akcję zrobił 10 razy taniej niż policja. Dodał z dumą: - Ja odniosłem sukces i ja to wiem. Ja się świetnie czuję. Bohaterem jesteś dotąd, dopóki się nim sam czujesz! To są moje pieniądze, moje ryzyko, moja zabawa.

Więcej... http://katowice.gazeta.pl/katowice/1,35063,11087871,Krzysztof_Rutkowski__Golab__ktory_okazal_sie_zmija.html#ixzz1lSVr4rnM

Czeska tragedia zaginionego dziecka

2012-02-05T00:28:00.001+01:00

19:10, 04.02.2012 /PAP

9-LETNIA ANICZKA JANATKOVA ZOSTAŁA ZAMORDOWANA

9-letnia Aniczka Janatkova została zamordowana

TVN24

Ponad rok temu Czechy, podobnie jak Polska w przypadku półrocznej Magdy z Sosnowca, żyły historią zaginięcia dziecka. Towarzyszyły temu ogromne emocje i wiele niejasności. Chodzi o próby odnalezienia 9-letniej Aniczki Janatkovej z praskiej dzielnicy Troja, która zniknęła bez śladu w drodze powrotnej ze szkoły zaledwie kilkaset metrów od domu. Dziecko zostało zamordowane.

Poszukiwania dziecka trwały od 13 października 2010 roku do marca 2011 r.

Wtedy media obiegła informacja o zaginięciu dziewczynki o blond włosach i wzroście 120 cm. Zdjęcia uśmiechniętego dziecka widniały we wszystkich czeskich gazetach, stacjach telewizyjnych i portalach internetowych.

W poszukiwania w ciągu kilku dni włączyły się tysiące ludzi, którzy brali udział zarówno w bezpośrednich akcjach, jak i w pozyskiwaniu informacji na temat ewentualnych świadków.

Okolicę, gdzie zaginęła dziewczynka, przez kilka dni sprawdzały setki policjantów. Gdy to nie przyniosło żadnych efektów, czeska policja zwróciła się o pomoc do służb krajów sąsiednich, w tym polskiej policji oraz Interpolu.

- Żadnych postępów. Żadnej reakcji - skarżyła się wtedy rzeczniczka policji w Pradze Andrea Zoulova.

Zaginione dzieci. Sprawy wciąż czekające na wyjaśnienie

Przypadek półrocznej Magdy z Sosnowca to bardzo głośna, lecz niejedyna... czytaj więcej »

Nie było dowodów

Z początku śledczy przypuszczali, że dziewczynkę porwano dla okupu - jej rodzice byli dość zamożni, sami za pośrednictwem mediów zaproponowali 3,5 mln koron (blisko 600 tys. zł) za pomoc w odnalezieniu córki. Z czasem jednak zaczęły się pojawiać sugestie, że dziecko padło ofiarą pedofila lub psychopaty.

Istotny zwrot w śledztwie nastąpił po odnalezieniu kilku rzeczy należących do Aniczki: butelki z piciem, tornistra, pluszowego misia oraz kluczy od domu. Wtedy policja oficjalnie podała, że poszukuje ciała, gdyż przypuszcza, że dziecko zostało zabite.

W tym czasie policjanci zatrzymali także podejrzanego Otakara T., którego po przesłuchaniu sąd zwolnił z braku wyraźnych powiązań ze sprawą.

- Jedyną rzeczą, która tego człowieka wiązała z miejscem zaginięcia Aniczki, był materiał genetyczny znaleziony na tornistrze. Zatrzymany wyjaśniał to tym, że znalazł tornister i go przejrzał - podkreślał sąd. - Nie jest także pewne, czy w ogóle doszło do jakiegokolwiek przestępstwa - dodał.

Matka Magdy aresztowana

Sąd na dwa miesiące aresztował matkę półrocznej Magdy z Sosnowca. Wniosek w...czytaj więcej »

Ekipy dochodzeniowe pod koniec października zdecydowały się jeszcze raz dokładnie przeczesać teren, a gdy to nie przyniosło żadnych rezultatów, na początku grudnia przeprowadzono poszukiwania na dnie płynącej w pobliżu Wełtawy.

Podejrzany popełnił samobójstwo

Sprawa ucichła do wiosny 2011 roku. 16 marca policjanci, którzy testowali nowe trójwymiarowe urządzenia lokalizacyjne, w pobliżu ogródków działkowych na Troi przypadkiem odkryli ludzkie szczątki w miejscu rozkopanym przez dzikie zwierzęta. Wcześniej śledczy wielokrotnie przeszukiwali to miejsce.

Ciało, jak poinformował szef czeskiej policji Petr Lessy, znajdowało się na bardzo dużej głębokości, więc nie udało się go zlokalizować wcześniej z pomocą policyjnych psów.

Oprócz zwłok Aniczki w okolicy znaleziono ślady pozostawione przez Otakara T., zatrzymanego i wypuszczonego wcześniej podejrzanego. Już wcześniej czeskie tabloidy i opinia publiczna, biorąc pod uwagę kryminalną przeszłość mężczyzny, jednoznacznie uznały, że to on skrzywdził dziewczynkę.

Dysponując poszlakami policja aresztowała 41-letniego mężczyznę i postawiła mu m.in. zarzuty gwałtu i zabójstwa. Mimo że wcześniej współpracował ze śledczymi, po zatrzymaniu odmówił zeznań i badania wariografem.

Kilka dni później w praskim więzieniu na Pankracu Otakar T. próbował popełnić samobójstwo. W ciężkim stanie przewieziono go do szpitala więziennego. Aresztowanego nie udało się uratować, zmarł 23 marca 2011 r.

Sprawa śmierci Aniczki do dziś pozostaje niewyjaśniona.

mac/tr

"Nie mamy żadnych dowodów, że matka mówi prawdę"

2012-02-03T11:25:00.001+01:00

dzisiaj, 10:20KK, ŻG, SG / TVN24, Onet regiony, Onet Wiadomości

Sosnowiec, fot. PAP/Andrzej Grygiel

Wczoraj wieczorem detektyw Krzysztof Rutkowski poinformował, że matka poszukiwanej półrocznej Magdy przyznała się, że dziewczynka zginęła przez przypadek, kiedy po kąpieli wypadła jej z kocyka. Kobieta wskazała miejsce, w którym miała ukryć ciało córki, jednak policja nie odnalazła tam ciała małej Magdy. Jak poinformowano, matka została zatrzymana i jeśli jej stan na to pozwoli zostanie przesłuchana. - W tej chwili nasze działania są skupiane na tym, aby zweryfikować tę informację, którą otrzymaliśmy wczoraj. Musimy wszystko sprawdzić. Oprócz informacji od detektywa nie mamy żadnych innych dowodów, że mama Magdy mówi prawdę. Nie znamy żadnego innego przebiegu wypadków. Policjanci przeczesują centymetr po centymetrze ten teren - mówił na antenie TVN 24 przedstawiciel policji.

Na miejsce poszukiwań jedzie także specjalna grupa policji z georadarem, który zostanie wykorzystany do określenia, czy "nastąpiło naruszenie struktury ziemi". – Czekamy aż ten sprzęt do nas dojedzie – powiedział policjant biorący udział w poszukiwaniach.

- Miejsce, które wskazała matka może być prawidłowym miejscem, jednak wymaga to dokładnego przeszukania terenu. Dziecko mogło być wcześniej w znalezionym zawiniątku – powiedział prywatny detektyw Krzysztof Rutkowski. Jak dodał detektyw, to nie było pierwsze takie zachowanie matki półrocznej Madzi. – Zdarzyło się, że zostawiła dziecko na dwa tygodnie bez opieki. Detektyw podkreślił również, że "matka miała opory w precyzyjnym określeniu miejsca". – Nie chciała tam iść, zaczęła płakać. Przyznała się do tego, że dziecko nie żyje – podkreślił.

- Matka wskazywała miejsce między drzewami, gdzie zostawiła dziecko. Przechodziła ona przez kładkę, podprowadziła nas pod to miejsce. Nie mogłem siłą prowadzić jej do tego miejsca, gdyż stawiała opory – powiedział w dalszej części swojej wypowiedzi.

Krzysztof Rutkowski zaznaczył, że matka przyznała się do tego czynu, po wykonaniu przez ekipę detektywa, gry operacyjnej.

Jak powiedział Onetowi Krzysztof Rutkowski w czasie gry operacyjnej próbowano wraz z matką odtworzyć scenę zniknięcia dziecka. Podstawiono fałszywych świadków, którzy twierdzili, że nie było żadnego porwania. To przekonało kobietę, by zdradzić prawdę. - To był piąty rozważany przeze mnie wariant o którym jednak nie chciałem dokładnie mówić - powiedział nam Rutkowski.

Zapytany oto, czy ojciec półrocznej Madzi może mieć coś wspólnego z wydarzeniem, Rutkowski powiedział, że sądzi, że "ojciec nie wiedział o wydarzeniu". – Przesłuchaliśmy go w pokoju obok, gdzie załamał się całkowicie – dodał.

Jak podkreślił detektyw "martwe dziecko owinęła ona w koc i wywiozła wózkiem. Szukała miejsca, gdzie może to dziecko ukryć".

0:30 min

Matka półrocznej Magdy wyjawiła prawdę - Mała Magda najprawdopodobniej wypadła z rąk matki, uderzyła głową o próg i zmarła na jej oczach. To ona upozorowała jej porwanie, a podczas rozmowy z detektywem Rutkowskim przyznała się do wszystkiego. Matka była przerażona po grze operacyjnej, którą, przekazując jej informacje o nowych faktach, przeprowadził Rutkowski. Detektyw całą rozmowę nagrał ukrytą kamerą. (GK) - TVN 24

Jak powiedział Adam Jachimczak ze śląskiej policji, "po przyjeździe ekipy, technicy odnaleźli pakunek, lecz niczego w nim nie znaleźli". - Musimy przeszukać cały teren, centymetr po centymetrze - zaznaczył.

- Jej stan nie pozwala na przeprowadzenie rzetelnej rozmowy. Mamy nadzieję, że zawęzi nam ona teren poszukiwań i powie, gdzie mogła ukryć zwłoki - dodał mówiąc o matce dziewczynki. Zaznaczył, że "to teren nad rzeką, nad niezbyt czystą rzeką". - Ta ulica kończy się wałem, jest tam kilka drzew. Nie można tego nazwać parkiem - dodał.

- Musimy dowiedzieć się, co naprawdę się stało. Nie mogę wykluczyć, że ktokolwiek z rodziny będzie przesłuchiwany w tej sprawie – podkreślił.

Adam Jachimczak zaznaczył, że "przez ostatnie dni zgłosiło się na policję parę osób, które wniosły coś do sprawy, ale nie były to informacje przełomowe".

Dziewczynka zginęła przez przypadek. Wypadła z kocyka

Z informacji do których dotarł Onet wynika, że dziewczynka zginęła przez przypadek. Według relacji matki dziecko wypadło jej z kocyka w domu, uderzyło główką o próg i zmarło. Będąca w szoku matka ukryła zwłoki. Historia z napadem i porwaniem została przez nią wymyślona.

Informacje uzyskał od matki detektyw Krzysztof Rutkowski po "grze operacyjnej" jaką przeprowadził ze swoimi ludźmi. Według informacji do których dotarliśmy, matka zgodziła się na rozmowę wyłącznie z detektywem podczas której przyznała się do wszystkiego i wskazała miejsce ukrycia zwłok.

Informację Rutkowski potwierdził także na antenie TVP Info. Powiedział, że śmierć dziewczynki była nieszczęśliwym wypadkiem. To nie było zabójstwo. Madzia wypadła matce z rąk i uderzyła główką o ziemię, w wyniku czego zmarła.

- Dziecko wypadło jej z ręki. Później nie wiedziała co zrobić z nim. Zostawiła je przy drzewie, przy którym toczyły się poszukiwania. Były one niedokładne, dziecko nie było zakopane, leżało tuż przy drzewie - mówił Rutkowski. Dodał, że policja jest już na miejscu znalezienia dziewczynki. Dodał, że ojciec ani świadkowie nie wiedzieli o tym co się stało. - Matka wyrażała żal - dodał detektyw.

Już po północy matka została przekazana policji przez grupę Rutkowskiego. - To nie było porwanie, był to śmiertelny wypadek. Dziecko wyślizgnęło się z bardzo śliskiego kocyka - mówił detektyw na antenie TVN 24. - Dla nas istotnym szczegółem jest zachowanie przed badaniem wariografem. Matka wyraźnie była zdenerwowana przed próbą na wariografie. Mężczyzna wskazany przez nią jako porywacz był jej wymysłem w celu zrzucenia odpowiedzialności z siebie - wyjaśniał Rutkowski.

Policja wciąż jednak nie potwierdza, że półroczna Madzia nie żyje. Cały czas trwają działania operacyjne w miejscu nad Czarną Przemszą, które policji wskazał Rutkowski. - Zabezpieczamy teren i czekamy na przyjazd grupy procesowej. Nie możemy potwierdzić wersji o śmierci dziecka, ponieważ mamy odnaleziony pakunek, ale nie wiemy co w nim jest - mówił komisarz Paweł Warchoł z sosnowieckiej policji.

Jaki blef złamał matkę Magdy? Rutkowski demaskuje oszustwo

2012-02-03T11:18:00.001+01:00

Witold Gałązka

03.02.2012 , aktualizacja: 03.02.2012 10:53

A A A Drukuj

Fot. Artur Kubasik / Agencja GazetaKrzysztof Rutkowski

Na czym polegała wymyślona przez detektywa gra operacyjna, która ostatecznie złamała matkę Madzi i sprawiła, że w czwartek około godz. 21 wieczorem dziewczyna przyznała się do porzucenia zwłok dziecka w chaszczach nad Przemszą?

Fot. Dawid Chalimoniuk / Agencja Gazeta

W piątek rano policja wznowiła przeszukiwanie terenu, na którym według detektywa Rutkowskiego matka porzuciła Magdę

Fot. Dawid Chalimoniuk / Agencja Gazeta

W piątek rano policja wznowiła przeszukiwanie terenu, na którym według detektywa Rutkowskiego matka porzuciła Magdę

Fot. Dawid Chalimoniuk / Agencja Gazeta

W piątek rano policja wznowiła przeszukiwanie terenu, na którym według detektywa Rutkowskiego matka porzuciła Magdę

więcej zdjęć

ZOBACZ TAKŻE

- Zainscenizowaliśmy przed nią scenkę, rodzaj psychodramy. Dwóch moich ludzi z zaskoczenia podjechało samochodem, wysiedli, podeszli do matki sprawiając wrażenie, że wszystko wiedzą, bo mają najświeższe informacje. Powiedzieli wprost "Pani Kasiu, mamy dwóch niezależnych świadków, którzy widzieli, jak sama kładła się pani na asfalcie. W pobliżu nie było żadnego napastnika". Przestraszyła się, zareagowała nerwowo, powiedziała "Ja będę się trzymała własnej wersji", ale po chwili załamała się i opowiedziała prawdę. W rzeczywistości takich świadków nie mieliśmy, to był nasz blef - wyjawił nam w nocy detektyw Krzysztof Rutkowski, który wcześniej celowo przewiózł matkę i ojca Madzi do mysłowickiego hotelu, by wyizolować ich z sosnowieckiego mieszkania rodziców przy ul. Staszica, gdzie ostatnio przybywali.

Rutkowski: "Zachowanie matki nie było normalne"

W Mysłowicach od dwóch dni Rutkowski zmiękczał małżonków prowadząc na osobności rozmowy - nagrywane dla celów dowodowych kamerami - przypominające intensywne policyjne przesłuchania.

Jego pomysłem były też badania na wykrywaczu kłamstw. Bartłomiej - ojciec Madzi - zgodził się na nie bez oporów, ale Katarzyna podczas przypinania czujników zaczęła udawać, że trzęsą się jej ręce i nagle traci siły. Bartłomiej zawahał się tylko przy odpowiedzi na jedno pytanie: czy po zaginięciu córki kiedykolwiek pytał żonę, czy i gdzie ukryła ciało dziecka?

Rutkowski jest przekonany, że mężczyzna do końca wierzył żonie i nie znał koszmarnej tajemnicy.

Co się stało ze zwłokami dziecka?

Zdaniem detektywa matka nawet prowadząc ekipę na miejsce ukrycia zwłok nie była do końca szczera i reagowała niekiedy aktorsko. W zawiniątku z kurtki, z którego wystawały dziecięce śpioszki nie znaleziono ciała Madzi: - Jednak charakterystyczny zapach świadczył, że w pakunku musiały leżeć rozkładające się zwłoki - mówi detektyw, który widzi dwie możliwości: albo bezpańskie psy rozwlekły ciałko dziewczynki w okolicy albo ktoś bliski Kasi wyjął je i zakopał w pobliżu. Poszukiwania w piątek przed południem powinny dać odpowiedź na pytanie, co się stało ze zwłokami dziecka.

Już w pierwszej rozmowie z "Gazetą" w czwartek wieczorem przed tygodniem Krzysztof Rutkowski oprócz czterech roboczych wersji zaginięcia Madzi (różne warianty uprowadzenia) podał nam też piątą hipotezę: - Dziecka mogła się pozbyć Kasia, która od dłuższego czasu była w ciągłym konflikcie ze swoją mamą a babcią Madzi, która robiła jej różnorakie uwagi w związku z wychowaniem wnuczki. Możliwe, że matka wyrzuciła dziecko np. do rzeki - mówił nam przed tygodniem Rutkowski, jednak stanowczo zastrzegł wtedy, że nie wolno na razie ujawnić tych podejrzeń, bo zebranie dowodów winy matki mogłoby wówczas okazać się niemożliwe. Detektyw maksymalnie zbliżył się do rodziców i rodziny dziecka robiąc wszystko, by zaskarbić sobie ich zaufanie. Dzięki temu mógł obserwować reakcje najbliższych Madzi, wyciągać wnioski i doprowadzić do ostatecznej konfrontacji.

Rutkowski: Miałem plan

- Już w zeszłą niedzielę pojechałem ze świadkiem na komendę Policji w Sosnowcu i zawiadomiłem dyżurnego, że podejrzewam matkę Magdy i mam konkretny plan, jak złamać jej oszustwo. Poprosiłem, by informację tę przekazano grupie operacyjno-śledczej w Katowicach, ale do czwartku policjanci nie odpowiedzieli i nie skontaktowali się ze mną. W Sosnowcu tłumaczyli mi, że także podejrzewają matkę dziecka, lecz prokurator nie pozwala im na zastosowanie bardziej efektywnych metod policyjnego przesłuchania. Gdyby policjanci mieli pomysł na swoje śledztwo i mogli go zrealizować, tak jak mnie się to w końcu udało, nie musielibyśmy czekać na efekt aż 9 dni a podatnicy nie ponieśliby tak wysokich kosztów całej akcji. Poziom społecznego zaangażowania w poszukiwania Madzi był bez precedensu - podkreśla Rutkowski szczęśliwy, że udało mu się rozwikłać zagadkę jednego z najbardziej tajemniczych zaginięć, z jakimi mieliśmy do czynienia w Polsce.

Zobacz więcej na temat:

poszukiwania półrocznej Magdy

Więcej... http://katowice.gazeta.pl/katowice/1,35019,11081753,Jaki_blef_zlamal_matke_Magdy__Detektyw_juz_w_niedziele.html#ixzz1lJRxFg41

Oni mają broń nuklearną. Zobacz, czemu dzisiaj służy posiadanie głowic

2012-02-02T21:27:00.001+01:00

psm

02.02.2012 , aktualizacja: 02.02.2012 20:42

A A A Drukuj

To najbardziej elitarny z klubów - dziewięć państw, które posiadają broń nuklearną. I nie chcą nowego, dziesiątego członka - Iranu. Zobacz, kto dzisiaj posiada arsenał nuklearny i do czego jest mu on potrzebny.

- Jest jeszcze sporo pracy przed nami - tak wizytę w Iranie ws. programu nuklearnego tego kraju skomentował szef grupy inspektorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej. Ich wizyta spowodowana była oskarżeniami USA i Unii Europejskiej, że Teheran dąży do posiadania własnego arsenału nuklearnego.

Gdyby go stworzył nie byłby jedynym krajem na świecie z tego typu uzbrojeniem. Pytamy więc ekspertów i wykładowców akademickich: kto i po co ma dzisiaj arsenał nuklearny?

Indie i Pakistan. Atom? Żeby straszyć się wzajemnie

Oficjalnie weszły w posiadanie broni nuklearnej w 1998 roku. - Przeprowadziły wtedy próby i oficjalnie ogłosiły się, że posiadają tego typu uzbrojenie. Szacuje się, że Indie mają ok. 100 głowic nuklearnych, trochę więcej ma zaś Pakistan: według różnych szacunków od 120 do 140 głowic. Chociaż jak porównamy to z uzbrojeniem USA czy Rosji, Francji i Wlk. Brytanii, to Indie i Pakistan mają najmniej tego typu uzbrojenia. I służy im w jednym celu: żeby straszyć siebie nawzajem - podkreśla Patryk Kugiel z Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych.

- Historia Indii i Pakistanu jest trudna. Powstały w 1947 roku z jednego organizmu politycznego i Pakistan cały czas ma poczucie, że Indie dybią na jego niepodległość. A jeśli chodzi o broń konwencjonalną wojsko pakistańskie jest znacznie słabsze niż armia Indii. Pakistan zdecydował się więc na broń atomową i - jak zapewnia - ma tylko jeden cel, któremu ta broń służy: żeby odstraszyć ewentualny atak konwencjonalny czy atomowy Indii.

Jak duże jest zagrożenie użycia przez te państwa broni nuklearnej? - We współczesnym świecie to tam broń nuklearna może być użyta najprędzej. Sytuacja między tymi państwami jest bardzo napięta, co kilka lat stają na krawędzi konfliktu, który mógłby się wyrwać spod kontroli. Ostatnio taka sytuacja miała miejsce w 2002 roku. Wtedy przez rok trwała konfrontacja na granicy i dochodziło do sporadycznej wymiany ognia. Było zagrożenie - raportowane przez międzynarodowe agencje wywiadowcze - że do wybuchu prawdziwej wojny nuklearnej było wyjątkowo blisko - twierdzi ekspert PISM.

Kugiel zaznacza, że są podejmowane próby wprowadzania środków zaufania między tymi państwami. - Indie ogłosiły swoją strategię "no first use". To znaczy, że nie zaatakują jako pierwsi, ale mogą odpowiedzieć na atak. Pakistan natomiast dopuszcza, że w razie zagrożenia konfliktem konwencjonalnym może użyć broni nuklearnej. Inne - zdaniem ekspertów - kraje nie są zagrożone. - Ani Indie, ani Pakistan nie stosują gróźb i insynuacji, że swój arsenał mogłyby użyć przeciwko komukolwiek innemu. Oba te kraje są zdecydowanie bardziej odpowiedzialne i przewidywalne niż Korea Północna i Iran - uspokaja nasz rozmówca.

Izrael. Posiada arsenał, ale...

- Izrael nie jest sygnatariuszem układu dot. broni nuklearnej, a więc nie podlega inspekcjom. Jednak eksperci są zgodni: Izrael ma broń atomową od drugiej połowy lat 60., obecnie zaś ma ok. 200 głowic nuklearnych - mówi o arsenale atomowym Izraela Konstanty Gebert, dyrektor warszawskiego biura Europejskiej Rady Spraw Zagranicznych.

Po co Izraelowi broń? Przede wszystkim jako straszak. - Jeśli wszystkie kilkanaście państw, które obecnie są w stanie wojny z Izraelem, chciałyby go wspólnie zaatakować, to siły konwencjonalne Izraela nie mogłyby stawić im czoła. Wówczas broń atomowa byłaby bronią ostatecznego odstraszania. Oficjalne jednak stanowisko Izraela jest takie, że nie potwierdza i nie dementuje informacji, że ma broń atomową - mówi dyrektor warszawskiego biura ERSZ. - Nigdy też nie doszło do sytuacji, w której Izrael zagroziłby komukolwiek bronią atomową. Według niektórych relacji, podczas wojny Jom Kippur w 1973 roku, gdy wyglądało na to, że oddziały egipskie mogą wedrzeć się na teren Izraela, kraj stwierdził, że to usprawiedliwi użycie wszelkiej broni.

- Izrael jest przewidywalnym partnerem - podkreśla Gebert. Ale: - Gdyby istnienie Izraela zostało zagrożone lub gdyby ten kraj padł ofiarą miażdżącego ataku, to na taki atak Izrael z całą pewnością odpowiedziałby groźbą użycia broni atomowej, a może nawet samym jej użyciem.

Francja i Wielka Brytania. Potrzeba niezależności

Francja ma obecnie ok. 300 głowic, a Wielka Brytania ok. 225 (z czego mniej niż 200 w stałej gotowości bojowej) - deklarują władze tych państw. Posiadanie broni nuklearnej przez te kraje było bezpośrednią konsekwencją zimnej wojny i rywalizacji między USA a ZSRR - uważa ekspertka Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych Beata Górka-Winter. - Chodziło także - w przypadku Wielkiej Brytanii - o zacieśnienie współpracy z jej najważniejszym sojusznikiem, czyli Stanami Zjednoczonymi. Dla Francji z kolei była to kwestia natury prestiżowej, podstawowy gwarant suwerenności oraz czynnik pozwalający na prowadzenie niezależnej od USA polityki zagranicznej i bezpieczeństwa - dodaje.

Po co dzisiaj im ta broń? - Przede pełni funkcję odstraszającą - we Francji może ona zostać użyta jedynie do obrony żywotnych interesów tego kraju, takich jak suwerenność i integralność terytorialna, a państwo to nie może wystosowywać gróźb użycia tej broni wobec krajów jej nie posiadających. Z drugiej strony Francja nie zastrzegła, iż użyje broni atomowej tylko "w odpowiedzi", dlatego teoretycznie może ona, w określonych przypadkach, zaatakować jako pierwsza - podkreśla.

Według ekspertki w najbliższych latach o rozbrojeniu tych krajów mogą zadecydować względy ekonomiczne. - Obecnie w Wielkiej Brytanii trwa spór, czy stać ją na utrzymanie takiego potencjału, czyli zapewnienie stałej obecności na morzu przynajmniej jednego okrętu o napędzie atomowym, wyposażonego w rakiety Trident zdolne do przenoszenia głowic atomowych. Niewykluczone, że do głębszej współpracy w tym zakresie dojdzie pomiędzy Francją a Wielką Brytanią, które w 2010 roku podpisały kilka porozumień o współpracy wojskowej, z których jedno zakłada koordynację prac w dziedzinie wyposażenia i pozyskiwania technologii dla kolejnej generacji okrętów podwodnych o napędzie nuklearnym.

Korea Północna. Broń nuklearna jak polisa na życie

- Broń nuklearna służy Korei głównie jako instrument odstraszania. Nie mają zaufania do Amerykanów i po losie Libii ich głowice są potrzebne po to, żeby przetrwać w zmienionym świecie - tłumaczy dr Marceli Burdelski, wicedyrektor Centrum Azji Wschodniej Uniwersytetu Gdańskiego.

Szacuje się, że Korea Północna ma od 6 do 8 głowic nuklearnych. - I jest to ich polisa na życie - twierdzi Burdelski. Podkreśla, że Korea już wprost odgrażała się, że jest w stanie użyć broni nuklearnej. Ale jakie są rzeczywiste szanse, że Pjongjang to zrobi? - Moim zdaniem Korea jest przewidywalna pod tym względem. To nie są samobójcy - mówi ekspert CAW Uniwersytetu Gdańskiego. - Dla nich posiadanie tej broni to kwestia przetrwania w niepewnym świecie. I jest to atut, zaraz obok ciągłej mobilizacji militarnej społeczeństwa - dodaje.

Kto może bać się najbardziej ewentualnego ataku Korei Płn.? - Przede wszystkim Korea Południowa i Japonia, która znajduje się w odległości ok. 300 km od Korei Północnej. Chiny też uznają program nuklearny jako zagrożenie dla regionalnego systemu bezpieczeństwa, ale chińska polityka jest podwójna: z jednej strony pomagają Korei Płn., żeby utrzymać status quo w regionie, a z drugiej strony starają się wpływać, żeby Korea Północna nie była zarzewiem konfliktu.

Chiny. Najpierw ekonomia i technologie. Potem atom

Chiny posiadają 240 głowic nuklearnych. Ich program zbrojenia swoje początki ma w latach 60. poprzedniego wieku. - Dzisiaj Chiny bardzo szybko budują swój arsenał militarny. Z tym, że broń jądrowa nie jest ich nadrzędnym priorytetem - opowiada prof. Bogdan Góralczyk, politolog i sinolog z Centrum Europejskiego Uniwersytetu Warszawskiego. - Oczkiem w głowie dzisiejszych Chin jest szybki rozwój technologiczny, również w wymiarze militarnym. Warto podkreślić, że Chiny według danych Stockholm International Peace Research Institute, instytucji zajmującej się badaniem zagrożeń międzynarodowych, były na w miarę odległej pozycji, jeśli chodzi o wydatki na zbrojenia. Dzisiaj - według tej samej instytucji - są na pozycji drugiej, za Stanami Zjednoczonymi - podkreśla.

Chiny twierdzą, że prowadzą politykę nieproliferacji, czyli nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia. Same zaś boją się "grać kartą broni nuklearnej". - Obserwatorzy z zewnątrz uważają, że to mydlenie oczu, ponieważ z drugiej strony Chiny zbroją się szybko, chociaż niekoniecznie w broń nuklearną - podkreśla sinolog. - Chiny nie będą zagrażały nam bronią. Największą bronią, którą stosują, jest wyzwanie ekonomiczne i technologiczne. Dopiero potem jest jakiekolwiek zagrożenie militarne - dodaje.

Stany Zjednoczone i Rosja. Kwestie polityczne, nie militarne

Po co Stanom broń jądrowa? - A po co w ogóle broń jądrowa? - pyta dr Łukasz Tolak z katedry Stosunków Międzynarodowych Collegium Civitas. I sam odpowiada: - Przez cały okres zimnej wojny to była największa gwarancja bezpieczeństwa z punktu widzenia krajów posiadających tego rodzaju broń. Po zimnej wojnie to postrzeganie niewiele się zmieniło - jest to najskuteczniejszy środek odstraszania.

- W przypadku USA jest to jeden z filarów potwierdzenia supermocarstwowej pozycji. Widoczne jest to także w przypadku Rosji - bez broni jądrowej byłaby w zupełnie innym miejscu, z nią zaś jest wciąż traktowana jako jedno z najistotniejszych mocarstw światowych - podkreśla Tolak. Jego zdaniem za obecnej administracji USA widać dużą chęć - przynajmniej propagandową - aby zmniejszyć arsenał broni jądrowej na świecie. - Jest ona, według elit, bronią ostateczną. Ta broń - biorąc pod uwagę niskie zagrożenie globalnym konfliktem zbrojnym - nie można traktować w kategoriach wojskowych. Bardziej chodzi o kategorie polityczne. To jest taki rodzaj pieniądza, który jest ostatecznym pieniądzem w rozgrywkach międzynarodowych. Nie w sensie jego używania, lecz w sensie jego posiadania.

- Nikt nie zakłada w tej chwili użycia broni jądrowej, ale w jakiejś części arsenały pozostają w gotowości - zaznacza nasz rozmówca. Uspokaja: - W tej chwili mamy do czynienia z powolnym zmniejszaniem arsenałów i po stronie rosyjskiej i amerykańskiej. A te arsenały to wciąż znacząca część światowych arsenałów jądrowych.

Posiadanie broni jądrowej przez takie kraje jak Rosja i Chiny są także metodą równoważenia potencjałów militarnych. Gdyby w tej chwili całkowicie zrezygnowano z posiadania tego typu arsenału, dominacja militarna Stanów Zjednoczonych - co podkreśla Tolak - paradoksalnie byłaby jeszcze większa, niż teraz - arsenał konwencjonalny Stanów cały czas jest znacznie większy, niż np. Rosji.

Zobacz więcej na temat:

Jak Szymborska Gołotę kochała

2012-02-02T10:14:00.001+01:00

05:52, 02.02.2012 /tvn24.pl, PAP

"ZWIERZAKU, MASZ FUTERKO JAK OWCA"

TVN24

Zarywała noce, by zobaczyć jak - głównie - przegrywa. W jej pokoju stała jego podobizna. Dla niego zaczęła oglądać "Taniec z Gwiazdami". Andrzej Gołota był wielką miłością Wisławy Szymborskiej.

Historię sympatii Szymborskiej do Gołoty opisał w książce "Mój Znak" redaktor wydawnictwa Znak Jerzy Illg.

W lubomierskim chruśniaku, pod krzakami jałowca, rzekłaś do mnie: "Zwierzaku, masz futerko jak owca"

Andrzej Gołłota

"Dlaczego piszesz poezję?
A tego to ja nie wiem"

Otrzymała literacką Nagrodę Nobla, Order Orła Białego i niemiecką literacką... czytaj więcej »

"Wielka dama z ogromnym dystansem do samej siebie"

"Dobry i ciepły człowiek, który wnosił światło, tam gdzie akurat...czytaj więcej »

Przypadek sprawił, że pewnego dnia Szymborska i Gołota jedli w tej samej warszawskiej restauracji. Postawny bokser wzbudził sensację, otaczała go chmara fotoreporterów, natomiast na skromną starszą panią - Wisławę Szymborską - nikt nie zwracał uwagi.

Według Illga, zdarzenie to dało sposobność przyjacielowi noblistki Bronisławowi Majowi - poecie słynącemu z poczucia humoru - do wygłoszenia żartu o ewentualnym związku poetki i boksera. Żart był powtarzany i zaczął żyć własnym życiem.

Noblistka po każdej przegranej walce "przyjaciela" odbierała serie telefonów pełnych wyrazów współczucia od znajomych zatroskanych, jak przyjęła ten cios. Szymborska dostała również wiele portretów Gołoty. Dla niego, jak donosiły kolorowe tygodniki, zaczęła nawet oglądać "Taniec z Gwiazdami", gdzie bokser zrobił prawdziwą furorę.

"Sobie a guzom"

W 2003 roku Szymborska obchodziła 80. urodziny. Od przyjaciół dostała tomik poezji zatytułowany "Sobie a guzom". Książka została zredagowana przez Bronisława Maja, ale na okładce figuruje nazwisko "Andrzeja Gołłoty" jako autora wierszy.

"Który skrzywdziłeś boksera prostego śmiechem nad klęską jego wybuchając, bandę szyderców wokół siebie mając na pomieszanie dobrego i złego – nie bądź bezpieczny. Bo bokser to bokser. Możesz go zabić bez cienia rozterki, ale pamiętaj, zostaną bokserki" - pisał rzekomo pięściarz do Szymborskiej.

A w jednym z sonetów dodawał: "W lubomierskim chruśniaku, pod krzakami jałowca, rzekłaś do mnie: Zwierzaku, masz futerko jak owca".

"Uczucia nie zburzy nic"

Wisława Szymborska zmarła w środę wieczorem w Krakowie. "Czas się rozstać Wisławo, czeka mnie nowa walka. Tak, bokserska ma sława, oto Twoja rywalka. Lecz uczucia nie zburzy nic, cokolwiek się zdarzy. Choć znów murzyn duży mnie będzie grzmocił po twarzy" - napisał kiedyś "Gołłota".

kcz//bgr

Wislawa Szymborska, Nobel-Winning Polish Poet, Dies at 88

2012-02-02T09:51:00.001+01:00

By RAYMOND H. ANDERSON

Published: February 1, 2012

REPRINTS
SHARE

Wislawa Szymborska, a gentle and reclusive Polish poet who won the 1996 Nobel Prize in Literature, died on Wednesday in Krakow,Poland. She was 88.

Enlarge This Image

Soren Andersson/Associated Press

Wislawa Szymborska with her Nobel Prize medal in 1996.

The cause was lung cancer, said David A. Goldfarb, the curator of literature and humanities at the Polish Cultural Institute in New York, a diplomatic mission of the Polish Embassy.

Ms. Szymborska (pronounced VEES-mah-vah shim-BOR-ska) had a relatively small body of work when she received the Nobel, the fifth Polish or Polish-born writer to have done so since the prize was created in 1901. Only about 200 of her poems had been published in periodicals and thin volumes over a half-century, and her lifetime total was something less than 400.

The Nobel announcement surprised Ms. Szymborska, who had lived an intensely private life. "She was kind of paralyzed by it," said Clare Cavanagh, who, with Stanislaw Baranczak, translated much of Ms. Szymborska's work into English.

"Her friends called it the 'Nobel tragedy,' " Dr. Cavanagh, a professor of literature at Northwestern University, said in an interview on Wednesday. "It was a few years before she wrote another poem."

Ms. Szymborska lived most of her life in modest conditions in the old university city of Krakow, working for the magazine Zycie Literackie (Literary Life). She published a thin volume of her verse every few years.

She was popular in Poland, which tends to make romantic heroes of poets, but she was little known abroad. Her poems were clear in topic and language, but her playfulness and tendency to invent words made her work hard to translate.

Much of her verse was contemplative, but she also addressed death, torture, war and, strikingly, Hitler, whose attack on Poland in 1939 started World War II in Europe. She depicted him as an innocent — "this little fellow in his itty-bitty robe" — being photographed on his first birthday.

Ms. Szymborska began writing in the Socialist Realist style. The first collection of what some have called her Stalinist period, "That's What We Live For," appeared in 1952, followed two years later by another ideological collection, "Questions Put to Myself."

Years later she told the poet and critic Edward Hirsch: "When I was young I had a moment of believing in the Communist doctrine. I wanted to save the world through Communism. Quite soon I understood that it doesn't work, but I've never pretended it didn't happen to me.

"At the very beginning of my creative life I loved humanity. I wanted to do something good for mankind. Soon I understood that it isn't possible to save mankind."

By 1957, she had renounced both Communism and her early poetry. Decades later, she was active in the Solidarity movement's struggle against Poland's Communist government. During a period of martial law, imposed in 1981, she published poems under a pseudonym in the underground press.

She insisted that her poetry was personal rather than political. "Of course, life crosses politics," she said in an interview with The New York Times after winning the Nobel in 1996. "But my poems are strictly not political. They are more about people and life."

Ms. Szymborska "looks at things from an angle you would never think of looking at for yourself in a million years," Dr. Cavanagh said on the day of the Nobel announcement. She pointed to "one stunning poem that's a eulogy."

"It's about the death of someone close to her that's done from the point of view of the person's cat," she said.

That poem, "Cat in an Empty Apartment," as translated by Dr. Cavanagh and Mr. Baranczak, opens:

Die — You can't do that to a cat.

Since what can a cat do

in an empty apartment?

Climb the walls?

Rub up against the furniture?

Nothing seems different here,

but nothing is the same.

Nothing has been moved,

but there's more space.

And at nighttime no lamps are lit.

Footsteps on the staircase,

but they're new ones.

The hand that puts fish on the saucer

has changed, too.

Something doesn't start

at its usual time.

Something doesn't happen

as it should. Someone was always, always here,

then suddenly disappeared

and stubbornly stays disappeared.

Wislawa Szymborska was born on July 2, 1923, near Poznan, in western Poland. When she was 8, her family moved to Krakow. During the Nazi occupation, she went to a clandestine school, risking German punishment, and later studied literature and sociology at the prestigious Jagiellonian University in Krakow.

Her marriage to the poet Adam Wlodek ended in divorce. Her companion, the writer Kornel Filipowicz, died in 1990. She had no children, and no immediate family members survive.

Czeslaw Milosz, the Polish exile who won the Nobel Prize in Literature in 1980, said of Ms. Szymborska's Nobel selection: "She's a shy and modest person, and for her it will be a terrible burden, this prize. She is very reticent in her poetry also. This is not a poetry where she reveals her personal life."

Her work did, however, reveal sympathy for others — even the biblical figure who looked back at Sodom and turned into a pillar of salt. Ms. Szymborska speculated in the opening lines of "Lot's Wife" on why she looked back:

They say I looked back out of curiosity,

but I could have had other reasons.

I looked back mourning my silver bowl.

Carelessly, while tying my sandal strap.

So I wouldn't have to keep staring at the righteous nape

Of my husband Lot's neck.

From the sudden conviction that if I dropped dead

He wouldn't so much as hesitate.

From the disobedience of the meek.

Checking for pursuers.

Struck by the silence, hoping God had changed his mind.

Her last book to be translated, "Here," was published in the United States last year.Reviewing it for The New York Review of Books, the poet Charles Simic noted that Ms. Szymborska "often writes as if on an assigned subject," examining it in depth. He added: "If this sounds like poetry's equivalent of expository writing, it is. More than any poet I can think of, Szymborska not only wants to create a poetic state in her readers, but also to tell them things they didn't know before or never got around to thinking about."

In her Nobel lecture, Ms. Szymborska joked about the life of poets. Great films can be made of the lives of scientists and artists, she said, but poets offer far less promising material.

"Their work is hopelessly unphotogenic," she said. "Someone sits at a table or lies on a sofa while staring motionless at a wall or ceiling. Once in a while this person writes down seven lines, only to cross out one of them 15 minutes later, and then another hour passes, during which nothing happens. Who could stand to watch this kind of thing?"

Paul Vitello contributed reporting.

A version of this article appeared in print on February 2, 2012, on pageA25 of the New York edition with the headline: Wislawa Szymborska, 88, Nobel Poet.

"Umarła w swoim pokoju. Odeszła spokojnie"

2012-02-01T22:46:00.001+01:00

21:41, 01.02.2012 /TVN24

SEKRETARZ PISARKI O JEJ OSTATNICH CHWILACH

TVN24/M. Lasyk/REPORTER

- Pani Wisława umarła najlepiej jak mogła - w swoim domu, w swoim pokoju, w swoim łóżku. Umarła we śnie, odeszła spokojnie - powiedział na antenie TVN24 Michał Rusinek, sekretarz zmarłej noblistki Wisławy Szymborskiej. Pisarka zmarła dziś wieczorem po długiej chorobie. Miała 89 lat.

Jak stwierdził Rusinek, ostatnią rozmowę z pisarką odbył w sobotę w jej domu w Krakowie. - Poprosiła pielęgniarkę, która się nią opiekowała, żeby ją posadziła w fotelu. Przyjmowanie gości w łóżku uważała za uwłaczające. Była już wtedy bardzo osłabiona - powiedział. I dodał: - Ona była damą, nie mówiła o żadnych dolegliwościach. Bardzo trudno mi o niej mówić w czasie przeszłym. Mogę tylko powiedzieć, że dopóki jeszcze mogła, pracowała nad nowymi wierszami.

Jak podkreślił jej sekretarz, pisarka zostawiła po sobie sporo wierszy, które jeszcze się nie ukazały, jednak "tych pozatomikowych wierszy jest na tyle dużo, że na pewno ukażą się w tym roku".

Przyjmowanie gości w łóżku uważała za uwłaczające. Była damą, nie mówiła o żadnych dolegliwościach

Michał Rusinek, sekretarz zmarłej poetki

"Ciśnienie świata nie maleje"

Rusinek wspominał, że miał być przy pisarce jedynie przez kilka miesięcy od momentu nominacji do Literackiej Nagrody Nobla do czasu wręczenia nagrody, a towarzyszył jej przez 15 lat. - Potem miała dać sobie radę, ale jak się okazało, noblistką się jest do końca życia, to nie funkcja na rok. Ciśnienie świata nie maleje - powiedział jej sekretarz. Na pytanie, jak będzie wspominał zmarłą pisarkę odpowiedział jej słowami: "to jest bardzo dobre pytanie, ale muszę się nad tym zastanowić". Jak przyznał, być może za jakiś czas o tym napisze.

Sekretarz powiedział ponadto, że Wisława Szymborska do końca prowadziła normalne życie na tyle, na ile pozwalało jej na to zdrowie. - Rozmawialiśmy o tych nowych wierszach, miała je przy sobie do końca. Miała zamiar nawet poukładać je w odpowiedniej kolejności w tomiku, ale nie zdążyła tego zrobić - wytłumaczył.

Nie żyje Wisława Szymborska

W środę wieczorem, po długiej chorobie zmarła w swoim domu w Krakowie... czytaj więcej »

"To była rewolucja"

Jak stwierdził, zdobycie przez pisarkę Literackiej Nagrody Nobla w 1996 roku "było rewolucją w jej życiu". - Ja nie znałem tego życia wcześniej, ale domyślam się, że to było życie prywatne. Przez lata po nagrodzie z moją pomocą walczyła o tę prywatność, więc to było ogromne zamieszanie, ale też ogromna radość, zaszczyt, nowe przyjaźnie, a także zmiany na lepsze.

Rusiniak przyznał również, że sceną z udziałem pisarki, którą zapamiętał najbardziej, był moment wręczenia nagrody Nobla. - Tam zgodnie z procedurą należało się w odpowiedniej kolejności ukłonić Królowi, Akademii Szwedzkiej oraz ludziom. Ona pomyliła się wówczas w sposób znaczący, gdyż ukłoniła się przede wszystkim ludziom, a nie instytucjom - wspominał sekretarz zmarłej pisarki.

dp/fac

Wisława Szymborska 1923 - 2012

2012-02-01T22:20:00.001+01:00

Małgorzata I. Niemczyńska

01.02.2012 , aktualizacja: 01.02.2012 21:00

A A A Drukuj

Dziś w Krakowie zmarła Wisława Szymborska. Miała 89 lat.

Fot. Adam Golec / Agencja Gazeta

Wisława Szymborska

Fot. Tomasz Wiech

Wisława Szymborska

Fot. PAWEL ULATOWSKI / AGENCJA GAZETA

Wisława Szymborska i Czesław Miłosz

Fot. Jakub Ociepa / Agencja Gazeta

Marcin Filipowicz, Wisława Szymborska i Aleksander Filipowicz

Fot. Jakub Ociepa / Agencja Gazeta

Wisława Szymborska

ZOBACZ TAKŻE

"Greta Garbo poezji" - tak nazwali ją szwedzcy dziennikarze, gdy w 1996 roku przyjechała odebrać literacką nagrodę Nobla. Swój okolicznościowy wykład zaczęła od słów: "Podobno w przemówieniu pierwsze zdanie jest zawsze najtrudniejsze. A więc mam je już za sobą ". Odbierając wyróżnienie urzekła zebranych rozbrajającą gafą. Ukłoniła się królowi, a potem publiczności, choć - wedle etykiety - powinna najpierw członkom Akademii Szwedzkiej. Zorientowawszy się, co zrobiła, wzniosła bez zastanowienie ręce w górę w pełnym rezygnacji geście. Brawa nie chciały umilknąć.

Zaprzyjaźniony z Szymborską poeta Bronisław Maj zwykł mawiać, że jej życie dzieliło się na okres przed i po tzw. tragedii sztokholmskiej. Zawsze unikała tłumów i nazbyt pompatycznie okazywanych honorów. Męczyły ją wieczory autorskie czy oficjalne uroczystości. Redaktor Jerzy Illg w autobiograficznej książce "Mój Znak" zdradził, że na jednym ze swych tomików Szymborska napisała mu i jego małżonce dedykację: "Joasi i Jurkowi Illgom z wielką wdzięcznością, która byłaby jeszcze większa, gdyby nie te promocje ". W Krakowie po Noblu opowiadało się dowcip o rybaku, który złowił złotą rybkę i zażyczył sobie kobitki inteligentnej, skromnej, sympatycznej, sławnej i bogatej. Wrócił do domu, a tam Szymborska.

Dlatego żyjemy

Urodziła się 2 lipca 1923 roku na Prowencie w mieście Kórnik. Pierwsze lata życia spędziła w Toruniu, potem przeprowadziła się wraz z rodziną do Krakowa. Uczyła się w Szkole Powszechnej im. Józefy Joteyko, następnie w Gimnazjum Sióstr Urszulanek, a po wybuchu II wojny światowej - na tajnych kompletach. Uniknęła wywiezienia na roboty do III Rzeszy dzięki pracy urzędniczki na kolei. Po wojnie studiowała polonistykę i socjologię na Uniwersytecie Jagiellońskim (nie skończyła z powodu trudnej sytuacji materialnej).

Latach '40. zaczęła pisać - początkowo głównie opowiadania. Jej pierwsze wiersze zwykło się określać terminem "stalinowskie". Były zgodne ze linią ówczesnej władzy. Szymborska - choć nigdy nie próbowała się ich wypierać - po latach nie była z nich dumna i nie chciała wznawiania tych utworów. Jej późniejszy dorobek zdecydowanie przyćmił młodzieńcze pomyłki.

Złożyły się nań tomiki "Dlatego żyjemy" (1952), "Pytania zadawane sobie" (1954), "Wołanie do Yeti" (1957), "Sól" (1962), "Sto pociech" (1967), "Wszelki wypadek" (1972), "Wielka liczba" (1976), "Ludzie na moście" (1986), "Koniec i początek" (1993), "Chwila" (2002), "Dwukropek" (2005), "Tutaj" (2009). W każdej z tych książek z roku na rok coraz bardziej oddani Szymborskiej czytelnicy znajdowali to, co pokochali: unikanie wielkich słów; dziewicze zdumienie tym, co doświadczane i doświadczalne; wiarę w miłość jako szansę na zachowanie indywidualizmu; nędzę i wielkość nierozerwalnie składające się na człowieczeństwo; zadumę nad okrucieństwem dziejów, z którego nikt nigdy nie nauczy się wyciągać wniosków; ujęcie spraw powszednich w perspektywę kosmosu; błyskotliwą ironię idącą pod rękę z najszczerszym współczuciem.

Zamieszanie świata

Przez kilka lat była zamężna z poetą Adamem Włodkiem (mieszkali razem w słynnym Domu Literatów przy ul. Krupniczej), po rozwodzie związała się z pisarzem Kornelem Filipowiczem. Spędzili ze sobą kilkadziesiąt lat, choć nigdy nie wzięli ślubu, ani nie zamieszkali ze sobą. Mówiła o nim: - Kornel był prawdziwym mężczyzną: potrafił 30 lat chodzić w jednej kurtce.

Któregoś razu przyznała, że Filipowicz zafascynował ją jeszcze, zanim poznała go osobiście. Jako młoda i już całkiem oczytana dziewczyna wciąż miała dość dziecinny zwyczaj opuszczania przy lekturze opisów przyrody. Interesowała ją tylko akcja. - Aż wpadła mi w ręce książka Filipowicza. Patrzę, są opisy przyrody, trzeba będzie opuścić - wspominała noblistka. - Przeczytałam jednak jedno zdanie, drugie i nagle odkryłam, że mnie to wciąga, bo opisy nie są tu tylko dekoracją, w nich już się dzieje. On sam zresztą mówił zawsze o sobie, że nie jest pisarzem, tylko przyrodnikiem. W dzisiejszej prozie nie ma już całego tego zamieszania świata, niestety.

Pisarz Jerzy Pilch, który nigdy nie krył swojego wielkiego podziwu dla poezji Szymborskiej, żartował, że - jak to zakochana kobieta - oddałaby Filipowiczowi nawet Nobla.

Tytoń i podsłuchańce

Po jego śmierci najchętniej spędzała czas w wąskim gronie zaufanych przyjaciół. Choć Kraków lubił się nią chwalić, niezwykle rzadko brała udział w oficjalnych spotkaniach. Nawet największych (np. Valava Havla) wolała zapraszać do siebie.

O kolacjach u Szymborskiej krążyły legendy. Ich tradycją stały się loteryjki, podczas których gospodyni obdarowywała gości zabawnymi i - zazwyczaj - absolutnie bezużytecznymi gadżetami. Miała do nich słabość. Gdy dostała kiedyś w prezencie pudełeczko na papierosy, z którego wyciągał je pojedynczo napędzany przez skomplikowany mechanizm drewniany ptaszek, powiedziała, że ten przedmiot jako pierwszy (a może i jedyny) złapałaby w dłoń, jeśliby jej dom stanął kiedyś w płomieniach. Warto wspomnieć, że Szymborska paliła przez 70 lat i uwielbiała to. Chętnie podkreślała wpływ tytoniu na literaturę światową. Była zdania, że bez papierosów nie powstałaby chociażby "Czarodziejska góra" Tomasza Manna.

Sympatycznych szaleństw miała mnóstwo w głowie. W wolnych chwilach robiła zabawne wycinanki i kolaże. Miała słabość do serialu "Niewolnica Isaura" oraz boksera Andrzeja Gołoty. Uwielbiała fotografować się pod dziwnymi napisami - na przykład tablicą przy wjeździe do miejscowości Hultajka albo przy sklepie "Baba". Znana była też z dowcipnych krótkich form lirycznych, jak limeryki, "podsłuchańce" czy "lepieje". Te ostatnie zaczęła podobno pisać, gdy ujrzała altruistycznie nakreślone w karcie dań długopisem słowo "okropne" przy pozycji "flaki". Tak powstały pierwsze lepieje gastronomiczne, jak np. "Lepiej mieć horyzont wąski,/niż zamawiać tu zakąski".

Wieczny odpoczynek

Żartowała ze wszystkiego. Nawet... z własnej śmierci. Najlepszym na to dowodem wiersz "Nagrobek":

Tu leży staroświecka jak przecinek

autorka paru wierszy. Wieczny odpoczynek

raczyła dać jej ziemia, pomimo że trup

nie należał do żadnej z literackich grup.

Ale też nic lepszego nie ma na mogile

oprócz tej rymowanki, łopianu i sowy.

Przechodniu, wyjmij z teczki mózg elektronowy

i nad losem Szymborskiej podumaj przez chwilę.

Woody Allen w poświęconym noblistce filmie "Czasami życie bywa znośne" Katarzyny Kolendy-Zaleskiej mówił o Szymborskiej: "Ona pasuje dokładnie do mojej definicji artysty głębokiego i przenikliwego, ale pamiętającego równocześnie o tym, że jego zadaniem jest zabawianie czytelnika. Ona właśnie to robi. Czuję się zaszczycony, że wie o moim istnieniu".

Przeczytaj także: Wisława Szymborska czyta swoje wiersze

HMS Dauntless - najnowocześniejszy brytyjski okręt płynie na Falklandy

2012-02-01T21:33:00.001+01:00

2012-01-31 18:53 , ostatnia aktualizacja: 2012-02-01 07:41

Najnowocześniejszy na świecie niszczyciel wyruszy w rejs do archipelagu, który 30 lat temu był areną krwawego konfliktu. "To rutynowa akcja" - uspokaja Royal Navy.

Brytyjski okręt HMS Dauntless fot. Keith Morgan, źródło Flickr.com licencja (CC BY-NC-ND 2.0), http://www.defenceimagedatabase.mod.uk

Fot. Inne

Podobne

W przyszłym tygodniu w stronę Falklandów wyruszy najnowocześniejszy statek brytyjskiej marynarki wojennej – czytamy na stronie businessinsider.com

HMS Dauntless - niszczyciel rakietowy typu 45 to „najnowocześniejszy na świecie okręt przeciwlotniczy i przeciwbalistyczny” – pisze telegraph.co.uk. Jego wartość wynosi 1 mld funtów, czyli blisko 1,6 mld dolarów.

>>> Czytaj też: USS Gerald R Ford - atomowy lotniskowiec USA to najdroższa broń świata (ZDJĘCIA)

Standardowe uzbrojenie jednostek tej klasy obejmuje 16 wyrzutni pocisków przeciwlotniczych Aster 30, 32 wyrzutnie pocisków przeciwlotniczych Aster 15, działo kalibru 114mm, 2 zestawy obrony bezpośredniej Vulcan Phalanx i 2 działka 30 mm.

HMS Dauntless wyposażony jest m. in. w najnowocześniejsze pociski przeciwlotnicze i antyrakiety służące do zestrzeliwania pocisków balistycznych. Okręt jest uzbrojony w 48 pocisków typu "Sea Viper" i radar "Sampson" uchodzący za bardziej nowoczesny niż radar znajdujący się na najruchliwszym europejskim lotnisku - Heathrow.

Według wypowiedzi źródła z brytyjskiej marynarki HMS Dauntless jest w stanie „zestrzelić wszystkie myśliwce Ameryki Południowej, a co dopiero samej Argentyny.”

Inne cytowane przez telegraph.co.uk wojskowe źródło twierdzi, że okręt „potrafi zestrzelić argentyńskie myśliwce tuż po opuszczeniu lotnisk. To da Buenos Aires poważnie do myślenia.”

>>> Czytaj też: Chińczycy wzmacniają pozycję w Argentynie

Jak pisze Telegraph „Argentyna coraz żwawiej macha szabelką w sprawie kontroli nad wyspami, zakazując wpływania statków rejestrowanych na Falklandach do południowoamerykańskich portów.”

Pod koniec ubiegłego roku Urugwaj, Brazylia i Chile na znak solidarności z Argentyną postanowiły nie wpuszczać do portów statków zaopatrujących wyspy, pływających pod falklandzką banderą - podał portal rp.pl.

Miarą nasilającej się wojny słów między Londynem a Buenos Aires jest niedawna wypowiedź premiera Davida Camerona, który argentyńskie roszczenia wobec Falklandów nazwał "przejawem kolonializmu" - podaje PAP.

Nowy konflikt, czy rutynowa misja?

W marcu 1982 r. wojska argentyńskie zaatakowały należące do Wlk. Brytanii Falklandy. Konflikt trwał do czerwca 1982 r. Działania zbrojne pochłonęły ok. 900 ofiar po obu stronach i kosztowały ok. 2 mld dolarów. W wyniku wojny Falklandy pozostały w brytyjskich rękach. Wygrana wojna pomogła Margaret Thatcher zwyciężyć w kolejnych wyborach. Z kolei klęska armii argentyńskiej przyczyniła się do upadku rządzącej wówczas junty wojskowej.

Rzecznik brytyjskiej marynarki sugeruje jednak, że misja supernowoczesnego niszczyciela nie wynika z aktualnego napięcia dyplomatycznego.

>>> Czytaj też: Brytyjczycy wznowili wydobycie ropy na Falklandach

„Royal Navy jest od wielu lat stale obecna na Południowym Atlantyku. Przemieszczenie HMS Dauntless na południe Oceanu Atlantyckiego było od dawna planowane, jest działaniem rutynowym, mającym na celu zastąpienie innego okrętu na służbie” - uspokaja rzecznik.

Autor: Jan Bolanowski

Artykuły z: forsal.pl

Rozpacz i chaos. Odnaleziono taśmy z Air Force One nagrane po zabójstwie Kennedy'ego

2012-02-01T13:35:00.001+01:00

Michał Gostkiewicz

01.02.2012 , aktualizacja: 01.02.2012 11:48

A A A Drukuj

Fot. APZaprzysiężenie Lyndona B. Johnsona tuż po zamachu na JFK. U jego boku Jacqueline Kennedy ubrana w zakrwawiony różowy kostium.

Narodowe Archiwum USA opublikowało uważane przez lata za zaginione nagrania z pokładu Air Force One, wracającego do Waszyngtonu po zabójstwie prezydenta USA Johna F. Kennedy'ego. 42 minuty nagrań z prezydenckiego samolotu, których nie dołączono niegdyś do oficjalnych akt, pokazują rozpacz rodziny i zaskoczenie władz USA.

Fot. Associated Press

John F. Kennedy

Fot. John Fitzgerald Kennedy Library, Boston

John Fitzgerald Kennedy

fot. Wikipedia/www.af.mil

Boeing 707 - SAM26000, czyli Air Force One Kennedy'ego i Johnsona

więcej zdjęć

ZOBACZ TAKŻE

Nagranie z Air Force One przekazało amerykańskiemu archiwum wydawnictwo Raab Collection, specjalizujące się w handlu rzadkimi dokumentami. Bezcenne dla historyków taśmy zostały odnalezione w archiwach jednego z doradców Kennedy'ego - pisze BBC.

Na zapisach dźwiękowych z dnia śmierci Kennedy'ego, 22 listopada 1963 r., słychać m.in. świeżo zaprzysiężonego (na pokładzie samolotu) prezydenta Lyndona B. Johnsona. Nowy przywódca USA rozmawia przez telefon z matką prezydenta, Rose Kennedy, próbując ją pocieszyć. "Bóg wie, że chciałbym móc coś zrobić" - mówi Johnson. "Płaczę wraz z panią" - dodaje. "Dziękuję. Wiem, że kochałeś Johna i on ciebie też kochał" - odpowiada matka zamordowanego prezydenta.

42 minuty nagrań z Air Force One: Rozpacz i chaos

Na taśmach z Air Force One, wiozącego Johnsona i wdowę po Kennedym - Jackie, nagrały się też gorączkowe narady szefa Secret Service Jerry'ego Behna nad tym, co zrobić ze znajdującym się na pokładzie ciałem zamordowanego w Dallas prezydenta, jak ma ono opuścić pokład samolotu i gdzie ma zostać przewiezione. Słychać też próby połączenia się z lecącym z wizytą do Azji sekretarzem stanu Deanem Ruskiem i innymi członkami rządu. Znajdowali się oni wówczas nad Pacyfikiem w samolocie o kryptonimie Wayside. "Mamy informację, że prezydent nie żyje, że zginął około 35 minut temu" - słychać głos jednego z urzędników.

Gdzie był wpływowy przeciwnik Kennedy'ego? Nowe fakty

Według BBC taśmy rzucają też nowe światło na to, gdzie w momencie zamachu i zaraz po nim był szef sił powietrznych USA, polityczny przeciwnik Kennedy'ego Curtis LeMay. "Generał LeMay jest w C-140" (samolot JetStar firmy Lockheed, używany przez siły powietrzne USA - red.) - mówi jeden z obecnych na pokładzie Air Force One urzędników. Podaje m.in. kryptonim generała - "Grandson" (wnuczek - red.) i żąda rozmowy z nim, zanim jego samolot wyląduje.

Pojawią się nowe teorie dotyczące zamachu w Dallas?

Brak 42 minut nagrań z Air Force One przez lata rozpalał głowy wyznawców rozmaitych teorii spiskowych. Pytano, dlaczego w oficjalnych nagraniach z feralnego piątku 22 listopada 1963 roku zabrakło właśnie tych 42 ważnych minut. Wiadomo, że orgyinalne taśmy wydawnictwo Raab Collection odnalazło w archiwach generała Chestera "Teda" Cliftona Jr. Generał był doradcą wojskowym prezydenta Kennedy'ego. Taśmy otrzymał od Agencji Komunikacyjnej Białego Domu (WHCA), odpowiadającej za połączenia telefoniczne i radiowe. Nie wiadomo jednak, dlaczego dwie identyczne pod względem zawartości taśmy opatrzone tytułem "Rozmowy radiowe z AF-1 podczas lotu z Dallas w Teksasie do bazy sił powietrznych Andrews 22 listopada 1963 r.", przeleżały tyle lat w archiwach doradcy prezydenta.

Na pokładzie Air Force One po śmierci Kennedy'ego: POSŁUCHAJ oryginalnych nagrań

Kowbojskie szarże, burbon, karty: historie z pokładu Air Force One [ZDJĘCIA]>>

"Najpiękniejsza puenta: Muszę iść na próbę, bo jutro będę grał"

2012-01-29T16:33:00.001+01:00

06:33, 29.01.2012 /Fakty TVN

JERZY STUHR O WALCE Z CHOROBĄ

Fakty TVN

Polska trzyma za niego kciuki, a on mówi o chorobie, że to stan przejściowy. Jerzy Stuhr opowiada "Faktom TVN" o oswajaniu lęku i zaczynaniu od początku. Na wyzdrowienie dał sobie rok.

Na początku miał plan, by się schować. Ale gdy czyta listy, że ktoś za niego trzyma kciuki, albo że inny chory go podziwia, postanowił mówić o chorobie, lub raczej o walce z nią. - To może ludziom pomóc. To jest nie dla mnie terapią, ale bardziej dla innych ludzi - przyznaje Jerzy Stuhr aktor i reżyser.

"Jego dolegliwości popełniły błąd"

Jurek i choroba to zupełny absurd. Myślę, ze jego dolegliwości popełniły błąd. Wybrały się nie tą drogą i nie wróżę im sukcesu

Jan Nowicki

Od kilku miesięcy rytm jego życia wyznaczają nie terminy premier, ale zabiegi w szpitalu. - Całe pokłady aktorstwa wydobywam z siebie, żeby na korytarzu zagrać przychodzącego do ambulatorium, a nie przebywającego tam na stałe - opowiada. I dodaje, że udaje mu się to. - Ludzie w szpitalu chodzą w szlafroku, ja się ubieram w buty i marynarkę, że niby tu przyszedłem - przyznaje.

Choroba dawała sygnały, że nadchodzi, ale Jerzy Stuhr mówi, że z tchórzostwa wolał myśleć, że to przeziębienie. Zamiast na premierę ostatniego filmu "Habemus Papam", w którym gra rzecznika papieża z depresją, musiał jechać do szpitala.

- Jurek i choroba to zupełny absurd. Myślę, ze jego dolegliwości popełniły błąd. Wybrały się nie tą drogą i nie wróżę im sukcesu - stwierdza Jan Nowicki aktor i przyjaciel Jerzego Stuhra. kolejna przyjaciółka, Anna Dymna, dodaje: Ja się go pytam - jak się czujesz, a on mi mówi: po chemii nie było najlepiej, ale teraz świetnie.

Najpiękniejszy prezent, najpiękniejsza puenta

Najpiękniej by było, gdyby ta książeczka miała swoją puentę: Proszę państwa, muszę kończyć, bo mam próbę w teatrze. To by była najpiękniejsza puenta, że muszę iść na próbę, bo będę jutro grał

Jerzy Stuhr

Jerzy Stuhr sam niedawno dodawał otuchy dzieciom z krakowskiego hospicjum imienia Tischnera czytając im bajki. Dziś to chorzy go pokrzepiają. - Napisała mi pani list, że po tej wizycie po tygodniu jej syn zaczął chodzi i wyzdrowiał. A to jest dowód na to, że pan w sobie musi mieć taka siłę, że pan innych uzdrowił to i pan siebie uzdrowi - opowiada.

Zdradza też, jak oswaja swoje lęki. - Oswojenie polega na tym, że znowu wyznaczasz sobie mały kroczek: Jutro pójdę, jutro wyjdę z psem, a jednak spróbuję, wezmę biegówki, przejdę się nie biegając i już jest lepiej - mówi.

Jak dodaje, włoski reżyser przesłał ciekawy scenariusz. Znów mógłby zagrać zakonnika, ale najważniejsze dla niego jest to, że wkrótce urodzi sie druga wnuczka. - Ma się to stać w kwietniu, w dniu moich urodzin. Dostałbym piękny prezent, dla którego najbardziej warto żyć - przyznaje.

Jest jeszcze książka. Dziennik, który wydawnictwo literackie chciałoby wydać na wiosnę. - Najpiękniej by było, gdyby ta książeczka miała swoją puentę: Proszę państwa, muszę kończyć, bo mam próbę w teatrze. To by była najpiękniejsza puenta, że muszę iść na próbę, bo będę jutro grał - mówi.

Cała rozmowa Renaty Kijowskiej z Jerzym Stuhrem/Fakty TVN

Australian Open. Azarenka znokautowała w finale Szarapową

2012-01-29T13:05:00.001+01:00

mariw

28.01.2012 , aktualizacja: 28.01.2012 13:29

A A A Drukuj

Tenis
Australian Open
Finał kobiet

28.01.2012, godzina 09:30

W.Azarenka

2:0

62 S0
61 S3

M.Szarapowa

Fot. REUTERS/DANIEL MUNOZAustralian Open. Wiktoria Azarenka po wygranej z Marią Szarapową

Wiktoria Azarenka odniosła pierwsze zwycięstwo w Wielkim Szlemie, wygrywając Australian Open (pula nagród 26 mln dol. australijskich). 22-letnia tenisistka z Białorusi pokonała w finale turnieju na twardych kortach w Melbourne Rosjankę Marię Szarapową 6:3, 6:0.

Fot. TOBY MELVILLE REUTERS

Finał Australian Open. Maria Szarapowa

Fot. TIM WIMBORNE REUTERS

Finał Australian Open. Maria Szarapowa

Fot. TOBY MELVILLE REUTERS

Finał Australian Open. Premier Australii Julia Gillard i premier Nowej Zelandii John Key na meczu Azarenka - Szarapowa

Fot. MARK BLINCH REUTERS

Finał Australian Open. Maria Szarapowa

Fot. Rick Rycroft AP

Finał Australian Open. Wiktoria Azarenka

Fot. DANIEL MUNOZ REUTERS

Finał Australian Open. Wiktoria Azarenka z pucharem

Fot. MARK BLINCH REUTERS

Finał Australian Open. Wiktoria Azarenka po zwycięstwie z Marią Szarapową

Fot. John Donegan AP

Finał Australian Open. Wiktoria Azarenka

ZOBACZ TAKŻE

SERWISY

Australian Open

Odśwież

Co ciekawe, Azarenka rozpoczęła mecz bardzo nerwowo. W swoim gemie serwisowym, otwierającym to spotkanie, popełniła dwa podwójne błędy serwisowe i została przełamana. Następny gem to pewne zwycięstwo przy własnym podaniu to łatwa wygrana Szarapowej.

Od tego momentu przebieg meczu obrócił się o 180 stopni. Azarenka wygrała trzy gemy z rzędu i objęła prowadzenie 3:2. Szarapowej udało się co prawda obronić swoje podanie, ale później doszło do prawdziwej sensacji. Białorusinka, bez większych problemów i przy minimalnym oporze rywalki, wygrała dziewięć gemów z rzędu i tym samym została mistrzynią Australian Open 2012.

Azarenka, która w ćwierćfinale wyeliminowała Polkę Agnieszkę Radwańską, dzięki zwycięstwu w całym turnieju wskoczyła na pierwsze miejsce w rankingu WTA.

Tak relacjonowaliśmy ten mecz na żywo:

6:0 KONIEC!!! Szarapowa miała okazję na przełamanie, ale Azarenka dobrze się wybroniła i do zera wygrywa drugiego seta, zostając tym samym zwyciężczynią tegorocznego Australian Open.

5:0 Ten mecz nie może się już chyba skończyć inaczej niż zwycięstwem Azarenki, która wykorzystała drugiego break pointa i po raz trzeci w tym secie przełamała rywalkę.

4:0 Azarenka chyba już sobie lekko odpuściła, przegrała dwie piłki, ale i tak chyba gra wystarczająco dobrze by dowieźć zwycięstwo do końca.

3:0 Azarenka miała dwa break pointy, wykorzystała pierwszy i znów przełamuje rywalkę. Jeśli nie dojdzie tu do jakiegoś niesamowitego zwrotu akcji, to chyba właśnie poznaliśmy mistrzynię tegorocznego Australian Open.

2:0 Szarapowa miała szansę na przełamanie rywalki, ale później obie zawodniczki rozegrały dłuższe wymiany, w których bezapelacyjnie radzi sobie dziś lepiej Białorusinka.

1:0 Tylko jedną piłkę udało się wygrać Rosjance przy własnym podaniu i mamy przełamanie. Kapitalnie tego gema zakończyła Azarenka, która doskonale wyczuła gdzie Szarapowa zagra drive woleja.

II set

6:3 Świetnie gra teraz Azarenka, przy swoim podaniu przegrała tylko jedną piłkę i to ona wygrywa pierwszego seta.

5:3 Najdłuższy gem w tym meczu, obie zawodniczki walczyły prawie dziesięć minut. Azarenka od ostatniej równowagi dwa razy skutecznie poszła do siatki i efektownie zakończyła partię.

4:3 Kolejna zacięta partia, znów wygrana przez podającą. Bezsprzecznie oglądamy tenis na dużo lepszym poziomie niż w pierwszych 3-4 gemach.

3:3 Najdłuższy jak dotąd gem w tym meczu - dwukrotnie mieliśmy równowagę - z pierwszym asem, którym Szarapowa zakończyła partię.

3:2 Azarenka opanowała już debiutancki stres i przegrała tylko jedną piłkę (kapitalny return rywalki). Dopiero w piątym gemie zobaczyliśmy pierwszą akcję przy siatce, bardzo zresztą ładną w wykonaniu Białorusinki.

2:2 Świetna partia w wykonaniu Białorusinki, Szarapowa przy własnym podaniu nie wygrała ani jednej piłki i mamy przełamanie powrotne.

1:2 Było już 0:30, od tego stanu Azarenka wygrała jednak cztery piłki, a tym samym pierwszego gema w tym meczu.

0:2 Mecz jest, zgodnie z przewidywaniami, "strzelaniną" zza linii końcowej. Białorusinka w swoim pierwszym finale jest dużo bardziej zdenerwowana i udało jej się wygrać tylko jedną piłkę.

0:1 Azarenka popełniła w pierwszym gemie aż dwa podwójne błędy serwisowe i Szarapowa, między innymi dzięki nim, miała dwie szansę na przełamanie. Udało się w drugiej próbie.

I set

Przed meczem:

Azarenka wygrywa losowanie i wybiera serwis.

Obie zawodniczki pojawiły się już na korcie i zaczynają rozgrzewkę.

Szarapowa, triumfatorka tej imprezy z 2008 roku, w półfinale pokonała Czeszkę Petrę Kvitovą (nr 2.) 6:2, 3:6, 6:4. W ten sposób 24-letnia Rosjanka stanie w sobotę przed szansą na czwarty tytuł w Wielkim Szlemie, w którym w 2004 roku wygrała Wimbledon, a dwa lata później nowojorski US Open.

Kilka godzin wcześniej miejsce w finale wywalczyła 22-letnia Azarenka, eliminując inną byłą liderkę rankingu Belgijkę Kim Clijsters (11.) 6:4, 1:6, 6:3, ubiegłoroczną zwyciężczynię turnieju w Melbourne. Wcześniej, w ćwierćfinale, Białorusinka okazała się lepsza od Agnieszki Radwańskiej (8.). Będzie to dla niej pierwszy w karierze finał Wielkiego Szlema.

Zwyciężczyni tego spotkania, oprócz tytułu i nagród, wskoczy także na pierwsze miejsce najnowszego rankingu WTA.

Zobacz więcej na temat:

Bogdan Wenta: w moim odczuciu zostaliśmy oszukani

2012-01-27T16:59:00.001+01:00

dzisiaj, 08:35

fot. Newspix/ Łukasz Grochala

- W moim odczuciu zostaliśmy oszukani. Trudno się pogodzić z faktem, gdy patrzysz na Szwedów, którzy nie zrobili nawet pięciominutowej rozgrzewki przed meczem z Danią. Mogę z czystym sumieniem podziękować chłopakom za charakter, jaki tutaj pokazali - powiedział w rozmowie z "Przeglądem Sportowym" Bogdan Wenta, selekcjoner reprezentacji Polski.

- W moim odczuciu zostaliśmy oszukani. Podobną opinię wyrażali Niemcy, z którymi wieczorem po meczu rozmawialiśmy w kuluarach. W grupie II też padały "cudowne" wyniki, a Słowenia już w pierwszej fazie mistrzostw ustawiła swój mecz z Norwegią. Do finału "doholowani" zostali więc gospodarze, najsłabszy zespół, z najmniejszą liczbą bramek, którzy ustawili sobie swoje mecze na końcu dnia, by móc kontrolować inne rozstrzygnięcia - powiedział niezadowolony z rozstrzygnięć w czasie ME Bogdan Wenta, trener Polaków.

- Nabrałem już do tego dystansu. Tylko trudno się pogodzić z faktem, gdy patrzysz na Szwedów, którzy nie zrobili nawet pięciominutowej rozgrzewki przed meczem z Danią, albo gdy jeden z serbskich reprezentantów, doskonale mi znany, mówi co będzie "grane" w ich mecz z Macedonią, a potem to się sprawdza na parkiecie - dodał odsłaniając kulisy ostatniej kolejki fazy grupowej Wenta.

- Mogę z czystym sumieniem podziękować chłopakom za charakter, jaki tutaj pokazali. Zmiany w piłce ręcznej poszły w złym kierunku, no chyba, że chodziło o ukłon w stronę gospodarzy. Oni grali antyhandball - zakończył selekcjoner Biało-Czerwonych.