wtorek, 1 grudnia 2009

Oni biją się o fotel Prokuratora Generalnego

16 kandydatów na stanowisko

Już wszystko jasne. Przynajmniej, jeśli chodzi o liczbę kandydatów na stanowisko, którego jeszcze w Polsce nie było. Ostatecznie do konkursu na Prokuratora Generalnego zgłosiło się aż szesnaście osób. Teraz czas na trasmitowane w mediach prezentacje kandydatów.

16 kandydatów - pięcioro sędziów i jedenaścioro prokuratorów różnych szczebli - zgłosiło się dotychczas do konkursu na Prokuratora Generalnego. Termin zgłoszeń minął w poniedziałek o północy. Ostatnim zgłoszonym kandydatem jest Małgorzata Bańkowska, Sędzia Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie

Według regulaminu Krajowej Rady Sądownictwa, która ma urządzić publiczne przesłuchania kandydatów, zgłoszenia muszą być w Radzie najpóźniej o północy; następnie Rada ściągnie akta osobowe kandydatów i przedstawi ich na posiedzeniu. Później nastąpią otwarte dla mediów przesłuchania. Każdy kandydat będzie miał 20 minut na autoprezentację, potem nastąpi tura pytań od członków KRS, która po zamkniętej dyskusji wybierze dwóch kandydatów i przedstawi ich do wyboru prezydentowi. Wybrany w ten sposób Prokurator będzie pierwszym od 1990 r., kiedy zniesiono Prokuraturę Generalną, a funkcję prokuratora zaczął sprawować minister sprawiedliwości.

Aplikacje do KRS złożyli prokuratorzy: Anna Adamiak z Prokuratury Krajowej, b. szefowa biura ds. obrotu prawnego z zagranicą, Andrzej Biernaczyk z Prokuratury Okręgowej w Ostrowie Wlkp., b. wiceprokurator generalny z czasów rządów PiS Jerzy Engelking, Andrzej Janecki (szef Prokuratury Okręgowej we Warszawie), Andrzej Jezyński z Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie, Kazimierz Olejnik (b. wiceprokurator generalny z czasu rządów SLD, przywrócony właśnie do Prokuratury Krajowej), b. prokurator krajowy Marek Staszak, b. szef ABW Bogdan Święczkowski (obecnie w Prokuraturze Krajowej) i obecny Prokurator Krajowy Edward Zalewski.

Zgłosiło się też dwóch prokuratorów z Naczelnej Prokuratury Wojskowej - jej wiceszef gen. Zbigniew Woźniak i prok. Marek Pasionek, b. wiceminister w kancelarii premiera za rządów PiS, współpracownik ministra-koordynatora służb specjalnych Zbigniewa Wassermanna.

Do konkursu stanęło pięcioro sędziów sądów powszechnych: Małgorzata Bańkowska z SO Warszawa-Praga, prezes Sądu Apelacyjnego w Szczecinie Tadeusz Julian Haczkiewicz, prezes SA w Łodzi Krystyna Mielczarek, sędzia SA w Krakowie Andrzej Seremet i sędzia Dariusz Sielicki z Sądu Okręgowego we Wrocławiu.


"Złota Piłka" przyznana, nikt w historii nie otrzymał tylu punktów

MM/ASinfo /01.12.2009 08:37
Złota Piłka
AFP
Napastnik FC Barcelony i reprezentacji Argentyny, Lionel Messi, otrzyma "Złotą Piłkę" magazynu "France Football" dla najlepszego piłkarza grającego w Europie.
Argentyńczyk zdobywając nagrodę otrzymał rekordową liczbę punktów - aż 473 na 480 możliwych. Drugie miejsce zajął Cristiano Ronaldo (Manchester United/Real Madryt). Portugalczyk zgromadził na swoim koncie 233 punkty. Na trzecim stopniu podium stanął kolega Messiego z "Dumy Katalonii" - Xavi Hernandez.
Wyrównaj z obu stron
W głosowaniu dziennikarzy sportowych z całego świata Messi zwyciężył, stając się tym samym najmłodszym zdobywcą wyróżnienia od roku 2001, kiedy to triumfował Anglik Michael Owen.

Messi jest pierwszym w historii argentyńskim piłkarzem, który otrzyma tę prestiżową nagrodę (do 1995 r. mogli ją otrzymać tylko Europejczycy). Rekordzistami pod tym względem są Niemcy - piłkarze z tego kraju aż siedmiokrotnie otrzymywali nagrodę "France Football".

W poprzednim roku nagrodę otrzymał Cristiano Ronaldo, a dwa lata temu triumfował Brazylijczyk Kaka. Rekordzistami pod względem otrzymanych nagród są legendarni piłkarze - Johan Cruyff, Michel Platini i Marco van Bastem, którzy trzykrotnie w swojej karierze otrzymali "Złotą Piłkę".

Jeśli chodzi o przynależność klubową, na szczycie znajdują się dwa włoskie kluby - Juventus Turyn i AC Milan. Piłkarze gigantów Serie A ośmiokrotnie zwyciężali w tym prestiżowym plebiscycie.

Piłkarze Barcelony zdominowali tegoroczną edycję plebiscytu, gdyż czwarte miejsce zajął Andres Iniesta, a piąty był Kameruńczyk Samuel Eto'o, który w barwach tego klubu został m.in. królem strzelców ligi hiszpańskiej, a latem odszedł do Interu Mediolan.

Czołówka plebiscytu "France Football":
1. Lionel Messi (Argentyna, FC Barcelona) 473 pkt
2. Cristiano Ronaldo (Portugalia, Manchester United/Real Madryt) 233
3. Xavi (Hiszpania, FC Barcelona) 170
4. Andres Iniesta (Hiszpania, FC Barcelona) 149
5. Samuel Eto'o (Kamerun, FC Barcelona/Inter Mediolan) 75
6. Kaka (Brazylia, AC Milan/Real Madryt) 58
7. Zlatan Ibrahimovic (Szwecja, Inter Mediolan/FC Barcelona) 50
8. Wayne Rooney (Anglia, Manchester United) 35
9. Didier Drogba (Wybrzeże Kości Słoniowej, Chelsea Londyn) 33
10. Steven Gerrard (Anglia, Liverpool FC) 32

Lista dotychczasowych laureatów:
1956: sir Stanley Matthews(Anglia/Blackpool)
1957: Alfredo di Stefano (Hiszpania/Real Madryt)
1958: Raymond Kopa (Francja/Real Madryt)
1959: Alfredo di Stefano (Hiszpania/Real Madryt)
1960: Luis Suarez (Hiszpania/FC Barcelona)
1961: Omar Sivori (Włochy/Juventus Turyn)
1962: Josef Masopust (Czechosłowacja/Dukla Praga)
1963: Lew Jaszyn (ZSRR/Dynamo Moskwa)
1964: Dennis Law (Szkocja/Manchester United)
1965: Eusebio (Portugalia/Benfica Lizbona)
1966: Bobby Charlton (Anglia/Manchester United)
1967: Florian Albert (Węgry/Ferencvaros)
1968: George Best (Anglia/Manchester United)
1969: Gianni Rivera (Włochy/AC Milan)
1970: Gerd Mueller (RFN/Bayern Monachium)
1971: Johan Cruyff (Holandia/Ajax Amsterdam)
1972: Franz Beckenbauer (RFN/Bayern Monachium)
1973: Johan Cruyff (Holandia/FC Barcelona)
1974: Johan Cruyff (Holandia/FC Barcelona)
1975: Oleg Błochin (ZSRR/Dynamo Kijów)
1976: Franz Beckenbauer (RFN/Bayern Monachium)
1977: Alan Simonsen (Dania/Borussia Moenchengladbach)
1978: Kevin Keegan (Anglia/Hamburger SV)
1979: Kevin Keegan (Anglia/Hamburger SV)
1980: Karl-Heinz Rummenigge (RFN/Bayern Monachium)
1981: Karl-Heinz Rummenigge (RFN/Bayern Monachium)
1982: Paolo Rossi (Włochy/Juventus Turyn)
1983: Michel Platini (Francja/Juventus Turyn)
1984: Michel Platini (Francja/Juventus Turyn)
1985: Michel Platini (Francja/Juventus Turyn)
1986: Igor Biełanow (ZSRR/Dynamo Kijów)
1987: Ruud Gullit (Holandia/AC Milan)
1988: Marco van Basten (Holandia/AC Milan)
1989: Marco van Basten (Holandia/AC Milan)
1990: Lothar Matthaeus (Niemcy/Inter Mediolan)
1991: Jean-Pierre Papin (Francja/Olympique Marsylia)
1992: Marco Van Basten (Holandia/AC Milan)
1993: Roberto Baggio (Włochy/Juventus Turyn)
1994: Christo Stoiczkow (Bułgaria/FC Barcelona)
1995: George Weah (Liberia/AC Milan)
1996: Matthias Sammer (Niemcy/Borussia Dortmund)
1997: Ronaldo (Brazylia/Inter Mediolan)
1998: Zinedine Zidane (Francja/Juventus Turyn)
1999: Rivaldo (Brazylia/FC Barcelona)
2000: Luis Figo (Portugalia/Real Madryt)
2001: Michael Owen (Anglia/Liverpool)
2002: Ronaldo (Brazylia/Real Madryt)
2003: Pavel Nedved (Czechy/Juventus Turyn)
2004: Andrij Szewczenko (Ukraina/AC Milan)
2005: Ronaldinho (Brazylia/Barcelona)
2006: Fabio Cannavaro (Włochy/Real Madryt)
2007: Kaka (Brazylia/AC Milan)
2008: Cristiano Ronaldo (Portugalia/Manchester United)

IPN: Aleksander Kwaśniewski to TW "Alek"

RMF FM/PAP, PH/01.12.2009 12:18

Aleksander Kwaśniewski

Aleksander Kwaśniewski był tajnym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa o kryptonimie "Alek". Zarejestrowano go w czerwcu 1983 r. i wykreślono z ewidencji we wrześniu 1989 r. – to podstawowa teza wydawnictwa IPN na temat byłego prezydenta - informuje RMF FM.
W archiwach IPN nie znaleziono jednak dokumentu tekstowego, który w jednoznaczny sposób określiłby czy i co łączyło Aleksandra Kwaśniewskiego z SB. 74-stronicowy tekst, napisany przez Piotra Gontarczyka, bazuje przede wszystkim na tzw. dziennikach koordynacyjnych, w których Aleksandrowi Kwaśniewskiemu przypisano numer rejestrowy. Ten sam numer figuruje przy kryptonimie tajnego współpracownika "Alka".

Według Gontarczyka, teczki "Alka" zostały zniszczone, więc jest mało prawdopodobne, by pojawiły się kolejne dokumenty w tej sprawie.

W sprawie Kwaśniewskiego pozostaje "wiele fundamentalnych znaków zapytania", a brak teczki personalnej i teczki pracy TW "Alek" uniemożliwia odtworzenie pełnego zakresu kontaktów Kwaśniewskiego z SB - pisze Piotr Gontarczyk z IPN w swym artykule nt. domniemanych związków Kwaśniewskiego z SB.

Ponad 50-stronicowy artykuł ukazał się we wtorek w specjalistycznym periodyku IPN pn. "Aparat represji w Polsce Ludowej".

Według Gontarczyka, dokumentacja "Alka" została najprawdopodobniej zniszczona jesienią 1989 r., ale "nie można wykluczyć jej wyniesienia poza archiwum MSW". Zdaniem autora, jest mało prawdopodobne, by kiedykolwiek odnalazły się "kolejne istotne dokumenty" na temat "Alka". Jednocześnie Gontarczyk zastrzega, iż "nie można wykluczyć, że w miejscach trudnych dziś do przewidzenia odnajdą się kolejne dokumenty SB dotyczące Aleksandra Kwaśniewskiego".

W artykule Gontarczyk cytuje notatki esbeków z 1984 r., kiedy Kwaśniewski był redaktorem naczelnym "Sztandaru Młodych" W jednej z nich esbek pisze, że Kwaśniewski źle kieruje tą gazetą, bo np. nie zwraca uwagi, że niektórzy dziennikarze "podawali komunikaty PAP jako własne, za co pobierali pieniądze".

W kwietniu br. prezes IPN Janusz Kurtyka powiedział w wywiadzie prasowym, że Kwaśniewski w latach 1983-1989 "był rejestrowany przez bezpiekę jako TW "Alek" przez departamenty II i III MSW". Dodał, że nie przesądza, czy ta współpraca "była materializowana, czy nie" i zapowiedział, że IPN opublikuje "rozprawę źródłoznawczą na ten temat" (termin i miejsce publikacji zmieniano kilka razy). Kwaśniewski replikował, że "stwierdzenia Kurtyki są ostatecznym dowodem potwierdzającym, iż IPN to instytut kłamstwa narodowego". Podkreślał, że Sąd Lustracyjny orzekł w 2000 r., że nie był on TW "Alkiem". - Powtarzanie tego wymysłu wyjaśnionego i odrzuconego przez Sąd Lustracyjny jest niegodziwością - dodawał Kwaśniewski.