sobota, 16 sierpnia 2008

Bolt breaks 100-meter record, wins Olympic gold

BEIJING – Pure speed.

It emanated from those loping, waist-high strides 6-foot-5 Usain Bolt churned with his golden spikes — untied lace and all — to win the 100-meter Olympic gold medal and break his own world record Saturday night.

It was there for all to see, too, in the "Is that really possible?!" gap of several feet between the Jamaican and the rest of the field at the finish. And, of course, in those bright, yellow numbers on the red-and-black trackside clock blaring the official time: 9.69 seconds.

Pure joy.

It radiated from Usain Bolt's wide eyes as he playfully nudged an opponent during the prerace stroll through the stadium hallways, and, moments later, when he clowned with one of the volunteers at the start line before handing her his black backpack.

It was there for all to see, too, in his "How good am I?!" mugging for the cameras with about 20 meters to go, already certain victory was steps away — outstretched arms with palms up, slap to his chest while taking the last of his oh-so-long 41 strides, leaning back to enjoy the moment instead of leaning forward in effort. And in the arms-swaying dance moves he showed off as reggae music flowed from the loudspeakers to help him celebrate.

"I was having fun," Bolt said. "That's just me — I like to have fun."

Oh, did he have a blast on this night, making obvious he is head-and-shoulders above the competition — and not merely because he really is head-and-shoulders above the competition, towering above foes in an event where no world record-holder over the last two decades has been this tall and where some didn't even reach 6 feet.

Those lanky legs allow Bolt to cover more ground, but his turnover for each stride also takes longer. He might just be turning the dash into a big man's event, though.

Bolt's sudden emergence truly began May 5 in Jamaica, when he ran 9.76 seconds, just shy of countryman Asafa Powell's then-record 9.74. This was someone to watch. Then, on May 31 in New York City, Bolt broke Powell's mark by finishing in 9.72.

Now that is gone, too, and Bolt's 0.20-second margin of victory matched the largest in an Olympic 100 final over the last 40 years.

"He's just a phenomenal athlete," said Trinidad and Tobago's Richard Thompson, the NCAA champion from LSU who won the silver by finishing in 9.89, "and I don't think anyone would have beaten him with a run like that today."

Certainly not. Bolt turned in as transcendent a show as Olympic track and field has seen in years, perhaps dating to Michael Johnson's world-record 19.32 seconds in the 200 meters at the 1996 Atlanta Games.

That mark could be next for Bolt, who considers the 200 his specialty. The heats for that event begin Monday, and the final is Wednesday, a day before his 22nd birthday.

"It definitely brings track back," said Walter Dix of the United States, the bronze medalist in 9.91.

Back to the front pages. Back from being ignored, spurned even, after a series of drug cases that stripped medals and credibility.

It's all particularly remarkable when you consider that Bolt — from the same yam-farming Trelawny parish in his Caribbean nation that was home to Ben Johnson — only began competing in the dash 13 months ago.

"I told you all I was going to be No. 1," Bolt said, "and I did just that."

Even though his left shoelace was dangling, the knot undone. Even though he skidded out of the starting blocks with the seventh-slowest reaction time in the eight-man final. Even though as recently as this month, Bolt left some doubt as to whether he would even contest the 100 in Beijing, because he didn't want to disrupt his preparation for the 200.

The talk for weeks has been about how Bolt might hold up in the four-round format at the Olympics, and how he'd do squaring off against Powell and reigning world champion Tyson Gay of the United States.

That didn't pan out. Gay, who acknowledged he paid for being sidelined the past 1 1/2 months after injuring his left hamstring at the U.S. Olympic trials, didn't even make the final, finishing fifth in his semi. Powell, meanwhile, was fifth in the final for a second consecutive Olympics, adding to his reputation for flopping on the big stage.

"Usain was spectacular," Powell said. "He was definitely untouchable tonight. He could have gone a lot faster if he had run straight through the line."

How low might Bolt be able to push that time?

9.65?

9.59?

"Anything is possible. The human body is changing, so you never know," Bolt said. "I aim just to win, but when I saw the replay, I was amazed."

So was everyone else: the competition, if you can really use that term to describe the other runners; the 91,000 or so fans whose photo flashes filled the still night air; the millions watching on TV.

Years from now, people will look at the images from the finish of the men's 100 meters at the 2008 Olympics and ask: Was Usain Bolt given a head start?

Was it possible for one man to end up that far ahead of seven other men, seven other elite sprinters, the best the world has to offer?

It was, after all, the first Olympic 100 in which six men finished in under 10 seconds. One of them, sixth-place finisher Michael Frater of Jamaica, described Bolt's new record this way: "No one will get near it."

Well, perhaps no one other than Bolt.

There were other events on this clear night, other medals awarded. Nataliia Dobrynska of Ukraine won the heptathlon, with Hyleas Fountain earning a bronze for the first U.S. medal in that event since 1992. Valerie Vili won the women's shot put, giving New Zealand its first Olympic gold medal in track and field since 1976. The favorites advanced to Sunday's semifinals in the women's 100.

Ho-hum.

Nothing that could help restore some of track and field's luster the way a dazzling sprinter can.

His coach wanted Bolt to add the 400 to his repertoire instead of the 100, figuring height would help at the longer distance. But Bolt insisted on taking on the shorter event, in part, he admits, because it's, well, shorter. Less taxing. Less time spent running, sweating, working out.

Bolt enjoys cars — speed, clearly, is what drives the guy — and, like many twentysomethings, he likes to go out with pals and dance. He's been frank about realizing he needed to go to the gym more and party less to fulfill the potential that's been evident since he became the youngest-ever male world junior champion in the 200 at age 15.

In some ways, he still is a kid at heart. His Saturday morning began with some television-watching, followed by some chicken-nugget-eating. Then he turned the TV back on, before deciding to take a three-hour nap.

In the evening, a very special 9.69 seconds — read those numbers again, slowly — changed his life. After he kissed those shoes of his, and posed for photo after photo, Bolt finally walked barefoot off the rust-colored track that will always be meaningful to him and his sport. He was handed a telephone: Jamaican Prime Minister Bruce Golding was on the line.

Later, after Bolt left the stadium's drug-testing area, he was mobbed by Olympics volunteers who wanted autographs on scraps of paper or their sky-blue shirts. They wanted photos of him.

And then along came a car and driver, and Bolt slid into the front seat.

The "World's Fastest Man" is enjoying the ride.

TEN Federer ze złotym medalem

hana
2008-08-16, ostatnia aktualizacja 2008-08-16 21:41
Zobacz powiększenie
Fot. Elise Amendola AP

Roger Federer wspólnie z Stanislasem Wawrinką zdobył złoty medal Igrzysk olimpijskich w deblu. Szwajcarzy po zaciętym meczu finałowym pokonali parę szwedzką Johansson - Aspelin 6-3, 6-4, 6-7 (4), 6-3

SERWISY
Afera na korcie tenisowym. Blake wściekły, ale też rozczarowany

Tym samym spełniło się dziecięce marzenie Rogera Federera. Po gorzkiej porażce w turnieju singlowym, który zakończył już w fazie ćwierćfinałowej, kiedy to został pokonany przez Jamesa Blake'a, wreszcie to on mógł cieszyć się z końcowego zwycięstwa.

Szwajcar na medal olimpijski czekał długo. Cztery lata temu z Aten, i wcześniej z Sydney wyjeżdżał z niczym. Pewnie dlatego po ostatniej piłce z taką radością rzucił się w ramiona swojego kolegi i długo nie podnosił się z kortu. Również z myślą o złocie, co w przypadku tego akurat tenisisty jest rzeczą wyjątkową, postanowił wystartować w deblu. Po roku, w którym szwajcarski mistrz zanotował więcej przykrych porażek, niż spektakularnych sukcesów, wreszcie los się do niego uśmiechnął.

Brązowy medal przypadł w udziale amerykańskim braciom Bobowi i Mike'owi Bryanom, którzy po trudnym dla siebie spotkaniu wygrali 3-6, 6-3, 6-4 z Francuzami Michaelem Llodrą i Arnaud Clement.

Djokovic zdobył brązowy medal w singlu

TEN Dementiewa zagra z Safiną w finale singla

dsz, PAP
2008-08-16, ostatnia aktualizacja 2008-08-16 14:13
Zobacz powiększenie
Fot. Charles Krupa AP

Dwie rosyjskie tenisistki: rozstawiona z numerem piątym Jelena Dementiewa i Dinara Safina (nr 6.) zmierzą się w finale olimpijskiego turnieju podczas igrzysk w Pekinie. O brązowy medal, również w niedzielę, będą walczyć ich rodaczka Wiera Zwonariewa (9.) i Chinka Na Li.

Dementiewa, obecnie siódma tenisistka w rankingu WTA Tour, wygrała w sobotnim półfinale ze Zwonariewą 6:3, 7:6 (7-3), w ciągu dwóch godzin i sześciu minut. W ten sposób 26-letnia mieszkanka Moskwy co najmniej powtórzyła wynik sprzed czterech lat z Sydney, gdzie zdobyła tytuł wicemistrzyni olimpijskiej.

Natomiast Safina w Pekinie debiutuje w igrzyskach, a przy okazji przedłużyła serię wygranych meczów w singlu do 15, bowiem przed przylotem do Pekinu triumfowała w lipcu w dwóch turniejach WTA w Los Angeles i Montrealu.

W stolicy Chin awans do finału dała Safinie wygrana 7:6 (7:3), 7:5 nad Na Li, jedną z dwóch nadziei medalowych Chińczyków w tenisie. Teraz reprezentantka gospodarzy będzie walczyć tylko o brąz.

Drugą jest kobiecy debel Yan Zi i Zheng Jie (nr 8.), który w sobotnim półfinale spotka się z Hiszpankami Anabel Mediną- Garrigues i Virginią Ruano-Pascual (4.).

W sobotę zostanie rozegrany również pojedynek o brązowy medal w singlu mężczyzn, w którym Serb Novak Djokovic (nr 3.) zmierzy się z Amerykaninem Jamesem Blake'em (8.).

Natomiast komplet medali zostanie rozdany wśród deblistów. W finale Szwajcarzy Roger Federer i Stanislas Wawrinka (4.) zagrają ze Szwedami Simonem Aspelinem i Thomasem Johanssonem, a o brąz będą walczyć amerykańscy bracia Bob i Mike Bryanowie oraz Francuzi Arnaud Clement i Michael Llodra.

TEN Djokovic zdobył brązowy medal w singlu

dsz, PAP
2008-08-16, ostatnia aktualizacja 2008-08-16 14:55
Zobacz powiększenie
Fot. Charles Krupa AP

Brązowy medal olimpijski igrzysk w Pekinie w tenisie zdobył Novak Djokovic. Serb, rozstawiony z numerem trzecim, pokonał w meczu o trzecie miejsce 6:3, 7:6 (7-4) Amerykanina Jamesa Blake'a (nr 8.).

W niedzielę o tytuł mistrza olimpijskiego będą w Pekinie walczyć Hiszpan Rafael Nadal (nr 2.) oraz Chilijczyk Fernando Gonzalez (12.), brązowy medalista w singlu i złoty w deblu z Aten (2004).

Natomiast w sobotę po południu zostanie rozdany komplet medali wśród deblistów. W finale Szwajcarzy Roger Federer i Stanislas Wawrinka (4.) zagrają ze Szwedami Simonem Aspelinem i Thomasem Johanssonem, a o brąz walczą amerykańscy bracia Bob i Mike Bryanowie (nr 1.) oraz Francuzi Arnaud Clement i Michael Llodra.

TEN Afera na korcie tenisowym. Blake wściekły, ale też rozczarowany

hana
2008-08-16, ostatnia aktualizacja 2008-08-16 12:58
Zobacz powiększenie
Fot. Elise Amendola AP

James Blake nie zdobędzie w Pekinie złotego medalu igrzysk olimpijskich. Odpadł w półfinale i w sobotę zagra z Serbem Novakiem Djokoviciem tylko o brąz. Gdyby nie jedna piłka w meczu z Fernando Gonzalesem, mogło stać się inaczej

SERWISY
Gruchała oskarża: "Chore klimaty w polskiej szermierce"

James Blake po przegranym półfinale z Fernando Gonzalesem stracił nie tylko szansę na złoty medal igrzysk olimpijskich. Kiedy schodził z kortu był przekonany, że w Pekinie pozbawiono go czegoś więcej. Złudzeń co do tego, że w sporcie można jeszcze mówić o zasadach fair play a czas igrzysk, to moment szczególny. - Przez cały tydzień zachwycałem się atmosferą igrzysk i cieszyłem się z tego, że tu jestem, bo od dziecka kochałem ducha igrzysk. To strasznie przykre, że nie tylko przegrałem mecz, ale także wyzbyłem się wiary w uczciwość mojego rywala.

Po bardzo dramatycznym meczu, w którym równe szansę na zwycięstwo mieli zarówno Amerykanin jak i Chilijczyk, w pamięci kibiców tenisa pozostanie tylko jedna akcja. Kontrowersyjna akcja miała miejsce przy stanie 8:9 dla Blake'a w decydującym secie przy pierwszej piłce w gemie. Fernando Gonzales zaatakował swojego przeciwnika, szybko znalazł się przy siatce i zagrał krótkiego woleja. Rywal jednak dobiegł i przez środek siatki, czyli w miejsce, gdzie dokładnie stał Gonzales, posłał kąśliwy backhand. Chilijczyk uznał, że zagranie Amerykanina jest za długie i na pewno wyjdzie w aut. Uchylił się od uderzenia. I wtedy się zaczęło.

James Blake uznał, że piłka przy minięciu dotknęła rakiety chilijskiego tenisisty, w efekcie czego należał mu się punkt. Sędzia Carlos Bernardes zadecydował jednak inaczej i przyznał punkt Gonzalesowi. Amerykanin długo nie mógł pogodzić się z decyzją i w gwałtowny sposób domagał się zmiany decyzji. Choć powtórki telewizyjne nie dają jednoznacznej odpowiedzi na to, czy sędzia się pomylił, większość obserwatorów i zwykłych kibiców uważa, że to Blake miał rację. Można bowiem odnieść wrażenie, że piłka minimalnie zahaczyła o ramę rakiety Gonzalesa a Amerykanin dobrze zauważył ten moment. Dodatkowo wszystko komplikuje Chilijczyk, który uważa, że wszystko odbyło się prawidłowo i odpiera zarzuty skierowane pod jego adresem. - Graliśmy blisko dwie i pół godziny. Byłem zmęczony, nie poczułem, żeby piłka mnie drasnęła. Gdybym był na 100% przekonany, że tak właśnie się stało, oddałbym ten punkt. Ale nie byłem pewny - tłumaczył brązowy medalista z Aten. Dziwne, gdyż to niemal niemożliwe, aby tenisista nie był w stanie ocenić czy poczuł na swojej rakiecie drgania, wynikające z uderzenia piłki czy nie.

Blake, sensacyjny pogromca Rogera Federera jest podobnego zdania. - Trafiłem w jego rakietę. Sędzia mógł tego nie zauważyć. Myślałem jednak, że na igrzyskach grają gentlemani a Fernando tylko na mnie spojrzał i nie powiedział nic - żalił się dziennikarzom amerykański tenisista - Gram w tenisa od lat, często popełniam błędy, ale zawsze starałem się robić to tak, aby moi rodzice zawsze mogli być ze mnie dumni. Dlatego zawsze wiedziałem, co mam robić.

James Blake znany jest w środowisku z tego, że na korcie zawsze gra zgodnie z zasadami fair play. Wielokrotnie w meczu potrafi także po świetnym zagraniu rywala bić mu brawo i otwarcie przyznaje, że zagranie było zbyt znakomite, aby ten mógł je odebrać. Amerykanin jest tenisistą lubianym i szanowanym. Stąd pewnie oburzenie Jamesa, który nie potrafi zrozumieć, dlaczego Chilijczyk zachował się właśnie w taki sposób. - Cokolwiek chciałby teraz powiedzieć, będzie ok. Jeżeli dziś w nocy będzie spał spokojnie, dobrze - powiedział na zakończenie Blake

Jak się wkrótce okazało, był to kluczowy moment spotkania. Przekonany o swojej racji Blake, kompletnie stracił koncentrację i nie potrafił już wrócić do gry z poprzednich gemów. Po 2 godzinach i 51 minutach, obronie trzech piłek meczowych górą był Gonzales i to on zagra w niedzielnym finale z Hiszpanem Rafaelem Nadalem.

LA: Niesamowity rekord Bolta 9,69

gaw 16-08-2008, ostatnia aktualizacja 17-08-2008 00:36

Usain Bolt czasem 9,69 ustanowił rekord świata i został mistrzem olimpijskim w biegu na 100 m. Jamajczyk poprawił o 0,03 własne osiągnięcie z 31 maja tego roku z Nowego Jorku.

Usain Bolt, najszybszy człowiek świata
źródło: AFP
Usain Bolt, najszybszy człowiek świata

W finale olimpijskim 21-letni Bolt wyprzedził Richarda Thompsona z Trynidadu i Tobago oraz Amerykanina Waltera Dixa. Rekord pobił z zadziwiającą łatwością. Na 10 metrów przed metą rozluźnił się i opuścił ręce. Rywale nie mieli żadnych szans, by nawiązać z nim walkę.

100 m mężczyzn

1. Usain Bolt (Jamajka) - 9,69 (rek. świata)

2. Richard Thompson (Trynidad i Tobago) 9,89

3. Walter Dix (USA) 9,91

4. Churandy Martina (Antyle Holenderskie) 9,93

5. Asafa Powell (Jamajka) 9,95

6. Michael Frater (Jamajka) 9,97

7. Marc Burns (Trynidad i Tobago) 10,01

8. Darvis Patton (USA) 10,03

Sylwetka

Usain Bolt, "król sprintu" igrzysk w Pekinie z rekordem świata 9,69 s na 100 m, preferował do niedawna dystans 200 m, mając w dorobku srebrne medale MŚ 2007 na tym dystansie i w sztafecie 4x100.

W latach szkolnych grał w krykieta, do którego predestynował go okazały wzrost. Jego trener, widząc szybkość Bolta, zasugerował mu zajęcie się biegami na krótkich dystansach.

W 2003 i 2004 r. otrzymał wyróżnienie "Wschodząca Gwiazda" Międzynarodowego Stowarzyszenia Federacji Lekkoatletycznych (IAAF) w kategorii mężczyzn. 31 maja 2008 r. Bolt ustanowił rekord świata na 100 m - 9,72 s, który poprawił w Pekinie o 3 setne sekundy.

- Przyjechałem tu, by wygrać. To był mój cel. Nawet nie wiedziałem, że poprawiłem rekord świata, aż do chwili, gdy pobiegłem rundę honorową. Teraz skupiam się na starcie na 200 m. Przybyłem tu przygotowany na to, by zwyciężyć na tym dystansie - powiedział po biegu Bolt.

PAP

Phelps’ seventh gold most incredible yet


Yahoo! Sports

BEIJING – The computer called it one-hundredth of a second, but technology is a fantastic liar. Imagine the time it would take to travel between a pair of atoms on the tip of a needle – that was the difference that delivered Michael Phelps his seventh gold medal.

But clarity didn’t come before thousands of eyes snapped quickly upward to the giant screen, officially registering Phelps’ victory inside Beijing’s Water Cube. A collective stare was followed by a rolling whoosh of American joy and disbelief as his name popped up one-hundredth of a second faster than Serbia’s Milorad Cavic – 50.58 seconds to 50.59.

Good enough for an Olympic record, and fast enough to touch off an explosion in the bleachers looming overhead: “WHOOOOOOOAAAAAA!”

Phelps went into the final 50 meters of Saturday’s 100-meter butterfly in seventh place, then shovel-kicked his way to a victory that could hardly be measured in the length of an eyelash. Even he had to take off his goggles and eye the scoreboard to believe it, at which point he slapped his spindly fingers into the water and let out a roar of “Yeaaaaaaaaaaah!”

At that very moment, the Serbian swimming team was looking up at the same results from the edge of the pool deck, screaming another chorus of “NO!” The Serbians would later protest the results, to the point that FINA had to slow the end of the race down to one ten-thousandths of real time. The video and timing system showed that Phelps had indeed won, if only by a few cells at the tips of his fingers. Even the Serbs had to relent after FINA ushered them into the video room and showed them frame-by-frame results. But even now, the win looks indecipherable to the naked eye.

“I saw the finish on the big screen after the race and then I saw it slowed down frame by frame at the massage area,” Phelps said. “I was looking at the computer, and it’s almost too close to see. One one-hundredth is the smallest margin of victory in our sport. It’s pretty cool.”

Pretty cool and pretty stunning – a finish that provoked a range of the most raw human reactions possible. Two fans in cowboy hats leaned over a railing near the center of the pool and shrieked at each other over the chaotic finish, “He’s gonna lose! He lost! He lost!” Journalists leapt from their seats in disbelief, some scrambling to change the tops of their stories to match a headline of “PHELPS DEFEATED.” But the computer said otherwise, and video would back it up later.

Cavic clearly didn’t believe at first. Multiple replays in slow motion looked too close, something that apparently didn’t sit well immediately after the race. The silver medalist sped by reporters, looking disgusted and waving off interviews. He headed straight toward a coach from his Serbian team, who wrapped his hands around Cavic’s neck and looked him in the eyes.

“You won,” his coach said.

Cavic nodded and collapsed his 6-foot-5 frame into an embrace. The man who Friday looked at Phelps and said, “It would be good for the sport if he lost,” thought he had delivered the most unpopular booster shot in the history of swimming. And when he found out he hadn’t, he slowly graduated through every conceivable emotion – anger, disgust, acceptance and then, finally, understated happiness over having captured his country’s first ever medal in swimming.

“I’m sure people will be bringing this up for years, saying that, you know, ‘You won that race,’” Cavic said. “Well, this is just what the results showed. This is what the electronic board showed. I kind of have mixed emotions about it. This could be kind of a good thing. If I lost by a tenth of a second or two-tenths of a second, I could probably be a lot cooler about this. But with a hundredth of a second, I’ll have a whole lot more people saying, ‘You really won that race.’

“Is Michael Phelps the gold-medal winner? I think if we had to do this again, I’d win.”

It’s that kind of bravado that may have crept back to haunt Cavic. Just before the race, Phelps’ coach, Bob Bowman, looked at his star and repeated the words.

“It would be good for swimming if you lost,” Bowman said.

It was the perfect dig at the perfect time.

“I always welcome comments,” Phelps said later with a grin. “If anybody wants to say anything, I’ll always welcome it. I like it. It definitely motivates me even more.”

Phelps and Cavic actually had a brief moment before the race where each stood staring at each other, both waiting to step up on their blocks. Neither looked away for that one moment – like two fighters standing at center ring waiting to tap gloves.

“Both of us have metallic goggles, so I couldn’t see his eyes and he couldn’t see mine,” Cavic said.

Once they finally hit the water, Phelps didn’t come out as fast as many expected, particularly after the 50-meter turn. Phelps was at the rear end of the entire field at that point, a half-body length behind Cavic and teammate Ian Crocker – a pair of historically fast starters. But Phelps began chopping into that lead almost immediately, moving up to fourth place by the final 25 meters. That set up the ending that swimming aficionados predicted, with the final 10 meters a dead heat between Phelps and Cavic.

It wasn’t until the last stroke of both swimmers that the race was decided, when Cavic chose to glide in underwater for his last two meters, while Phelps forced in one last stroke coming out of the water and chopping downward onto the wall to finish. In that last moment, Phelps thought the decision to “chop the wall” had lost gold.

“I really thought that cost me the race, but it happened to be the direct opposite,” Phelps said. “If I would have glided, I would have ended up being way too long. I ended up making the right decision. Trying to just take sort of a short, fast stroke to try to get my hand on the wall first – it turned out to be in my favor.”

And it was that moment – that decision – which delivered Phelps his history, tying him with Spitz, both now having won seven gold medals in a single Olympic games. It also set the stage for Phelps carving out his own plateau with one event left. After Sunday’s 4x100 medley relay, in which the Americans have never lost and are overwhelming favorites for gold, Phelps should own the impossible dream of eight gold medals.

“It seems like every day I’m in sort of a dream world,” Phelps said. “Sometimes you sort of have to pinch yourself to see if it’s really real. I’m just happy I’m in the real world.”

PŁY: Niesamowite! Phelps wygrał o 0,01 s i wyrównał rekord Spitza!

DB (inf. własna) /04:16
Michael Phelps zdobył siódmy złoty medal podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie! Amerykanin w finale 100 m stylem motylkowym o zaledwie 0,01 s wygrał z Serbem Miloradem Cavicem.
Phelps jeszcze na kilka metrów przed ścianą wyraźnie przegrywał. Popisał się jednak fenomenalnym finiszem i z czasem 50,58 s (nowy rekord olimpijski) zdołał wygrać.

Srebrny medal wywalczył, z nowym rekordem Europy (50,59 s) Cavic, zaś brązowy Australijczyk Andrew Lauterstein. Phelps sięgnął w Pekinie po siódmy złoty medal olimpijski. Wyrównał tym samym osiągnięcie Marka Spitza z Monachium z 1972 roku.

W niedzielę ostatni finał Phelpsa. W sztafecie 4x100 m stylem zmiennym będzie walczył o ósme "złoto". Amerykanin w swoim dorobku ma już 13 złotych medali igrzysk olimpijskich.

Olimpijskie medale Michaela Phelpsa:

sześć złotych medali w Atenach w 2004 r. - 100 m st. motylkowym, 200 m st. motylkowym, 200 m. st. zmiennym, 400 m st. zmiennym, sztafeta 4x200 m st. dowolnym, 4x100 m st. zmiennym

siedem złotych medali w Pekinie - 400 m st. zmiennym, sztafeta 4x100 m st. dowolnym, 200 m st. dowolnym, 4x100 m st. dowolnym, 200 m st.zmiennym, 100 i 200 m st.motylkowym

brązowe medale w Atenach w 2004 r. - 200 m st. dowolnym. 4x100 m st. dowolnym

Multimedaliści letnich igrzysk olimpijskich:

1. Michael Phelps (USA) 2004-2008 pływanie 13-0-2
2. Larysa Łatynina (ZSRR) 1956-1964 gimnastyka 9-5-4
3. Paavo Nurmi (Finlandia) 1920-1928 la 9-3-0
4. Mark Spitz (USA) 1968-1972 pływanie 9-1-1
5. Carl Lewis (USA) 1984-1996 la 9-1-0

Gruzini kochają Lecha Kaczyńskiego

Gruzini kochają Lecha Kaczyńskiego

"Skąd pani jest" - pytają Gruzini. Gdy odpowiadam, że z Polski, reakcja jest natychmiastowa. "A Kacinski prezident!" - kiwają głową z uznaniem. Lech Kaczyński jest po stronie Gruzinów, Lech Kaczyński nie lubi Rosji. Lech Kaczyński to mołodiec - pisze DZIENNIK.

czytaj dalej...
REKLAMA

"Wasz prezydent nie jest obłudny. Od początku popierał Gruzję, a teraz, kiedy zaczęła się wojna, przyjechał do nas, by pokazać, że się nie boi i popiera Gruzinów" - mówi DZIENNIKOWI Anzori, taksówkarz z Tbilisi. "Inni poprzestają na słowach, a on wsiadł w samolot i przyleciał. Naprawdę chce nam pomóc, a nie udaje jak inni" - dodaje z uznaniem.

Gruzini kochają polskiego prezydenta. Było to widać, gdy we wtorek wieczorem Lech Kaczyński w towarzystwie Micheila Saakaszwilego i czterech innych przywódców - liderów Ukrainy i państw bałtyckich - przemawiał na wielkim wiecu poparcia dla Gruzji w Tbilisi, by dodać otuchy jej mieszkańcom. "Jesteśmy tutaj, by podjąć walkę. Rosja to państwo, które chce podporządkować sobie sąsiednie kraje. My mówimy nie!" - przekonywał Kaczyński. Tłum wiwatował. Polski przywódca był największą gwiazdą i zdecydowanie pożądanym gościem. "Nie zostawił nas w biedzie" - mówili DZIENNIKOWI obecni na spotkaniu ludzie.

W przeciwieństwie do własnej ojczyzny, w Gruzji sympatia do Kaczyńskiego jest powszechna. Mieszkańcy południowokaukaskiej republiki nie wnikają w zawiłe detale sporów między polskim rządem i Kancelarią Prezydenta, ani ile Polsce przyjdzie zapłacić za tak jednoznaczne poparcie dla Gruzji i krytykę pod adresem Moskwy. Są za to wyraźnie urzeczeni romantyzmem polskiego lidera, który nie boi się postawić Kremlowi. Nawet ci, którzy nie ufają amerykańskiemu prezydentowi George’owi W. Bushowi i wieszają psy na Micheilu Saakaszwilim, Kaczyńskiego chwalą.

Jednak niezależnie od sympatii, jaką żywią do "bratniej Polski" i jej przywódcy, Gruzini nie łudzą się, że wstawiennictwo Warszawy może być skuteczne wobec wpływów, jakimi dysponuje ich potężny sąsiad. Szczególnie, że tak jednoznacznego poparcia nie udzieliły Tbilisi kraje Europy Zachodniej a Unia Europejska znów nie mówiła jednym głosem. "Polska jest za mała, żeby przestraszyć Rosję. Ale przynajmniej nie boi się stanąć po naszej stronie" - mówi Anzori spotykany na alei Rustawelego. Nie ukrywa rozżalenia na Zachód, który najpierw obiecuje Gruzji członkostwo w NATO, a teraz ją zostawia w potrzebie.

"Wspólne poparcie Gruzji przez Polskę, Ukrainę, Litwę, Łotwę i Estonię nie przynosi bezpośredniego efektu, bo przecież nie przestraszą one Rosji. Ale może dzięki nim świat dowie się, że jest taki kraj jak Gruzja. I o tym, co się tutaj dzieje" - mówi z kolei Sasza. Wielu ludzi, takich jak Giorgi, który sprzedaje książki i mapy w przejściu podziemnym, boi się, że żadne manifestacje poparcia nie pomogą. "Proszę, Rosjanie podpisali rozejm. Mieli się wycofać, a wciąż tu są" - żali się. "Żadne państwo na świecie nie odważy się na otwartą walkę z Moskwą, a już na pewno nie z powodu Gruzji. Rosja z nikim się nie liczy. I Polski też się nie przestraszy" - mówi.

Tusk się ożenił

Michał Tusk się ożenił

W piątek uwagę mediów przykuł Tusk. Ale nie Donald, który właśnie zakończył negocjacje o tarczy antyrakietowej, a Michał ślubujący pięknej Ani Lew, że nie opuści jej aż do śmierci. Choć z nieba lały się strugi deszczu, z twarzy młodych uśmiech nie znikał nawet na chwilę - pisze "Fakt".

czytaj dalej...
REKLAMA

Mężczyźni ubrani w ciemne garnitury i uzbrojeni po zęby, kościół pilnie strzeżony i zabarykadowany. Tak w asyście funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu i policji ślub wziął syn premiera Michał Tusk.

Młodzi postanowili przystąpić do sakramentu w znanym gdańskim kościele Świętej Trójcy. Ta na co dzień otwarta dla wiernych świątynia prowadzona przez Franciszkanów. Jednak na ten jeden szczególny dzień zamieniła się w pilnie strzeżoną fortecę. Już od samego rana przed bramą na dziedziniec prowadzący do jednej z kościelnych kapliczek ustawił się szpaler policji i funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu. Na mszę można było wejść tylko po okazaniu zaproszenia i po dokładnym wylegitymowaniu. A, jak zauważa "Fakt", chętnych, aby zobaczyć syna premiera w ślubnym garniturze, nie brakowało.

Tuż przed godziną 14 na miejscu zjawił się sam premier Donald Tusk z żoną Małgorzatą, córką Kasią i jej wybrankiem Staszkiem Cudnym. Chwilę po nich, w eskorcie ochrony, przybyła młoda para - prawdziwe VIP-y tego dnia. Licznie zgromadzonym gapiom i fotoreporterom nie udało się jednak dojrzeć nawet skrawka ślubnej sukni pani młodej. Co jednak nie udało się ciekawskim - dla "Faktu" nie było problemem. Podpatrzyliśmy młodą parę klęczącą podczas zaślubin przed ołtarzem. Oboje byli bardzo skupieni i przejęci słowami udzielającego im ślubu duchownego.

Po trwającej ponad godzinę ceremonii i przyjęciu licznych życzeń pod bramę kościelnego dziedzińca podjechał specjalny autobus, który zabrał weselników. Wsiadł do niego nawet sam premier z rodziną. Przed młodym małżeństwem i gośćmi weselnymi była jeszcze długa droga. Jak pisze "Fakt", na miejsce weselnej zabawy Michał i Ania Tuskowie wybrali oddalony od kilkadziesiąt kilometrów od Gdańska uroczy pałacyk w Sławutówku.

SZER: Dramatyczne wyznania Sylwii Gruchały

PAP /08:10
Po przegranym ćwierćfinale z USA czołowa zawodniczka floretowej drużyny - Sylwia Gruchała, zdecydowała się na dramatyczne wyznanie - sztab trenerski oraz władze związku działają nieprofesjonalnie i stąd brak wyników w szermierce. Jej zdaniem nie zmienia tego faktu nawet srebrny medal szpadzistów.
- Uważam, że trener - fechmistrz Tadeusz Pagiński - nie podchodził do sprawy szkolenia profesjonalnie. A jeśli ktoś nie potrafi być zawodowcem, powinien złożyć broń i odejść. Nie byłyśmy do tych igrzysk przygotowane w odpowiedni sposób, nie było odpowiedniej mobilizacji ze strony szkoleniowca. Nie zarzucam mu braku chęci - zawsze był zaangażowany w pracę, miałyśmy lekcje indywidualne. Tylko, że nie zawsze był do nich przygotowany - skomentowała Gruchała, choć nie chciała wyjaśnić z czego to nieprzygotowanie wynikało.

Dwukrotna medalistka igrzysk olimpijskich podkreśliła, że drużynie zabrakło przede wszystkim przygotowania fizycznego oraz pracy z psychologiem, który również mógłby mieć znaczny wpływ na poprawę wyników. Część florecistek korzysta z usług psychologów prywatnie i przynosi im to dobre rezultaty. - Szermierka bardzo się zmieniła, ale nasi szkoleniowcy tego nie widzą. Trening na świecie poszedł bardziej w kierunku lekkiej atletyki. Przed rokiem miałyśmy trenera od lekkiej i zaowocowało to mistrzostwem świata. Zgłaszałam, razem z koleżankami, że taki szkoleniowiec by się przydał także przed igrzyskami. Trener Pagiński wolał jednak wszystko zrobić po swojemu, mieć nad wszystkim kontrolę. Gdybym powiedziała mu, że współpracuję z psychologiem, to byłby bardzo sceptyczny -wyjaśniła brązowa medalistka z Aten.

Zawodniczka wyjaśniła, że poza elementami treningu fizycznego i psychicznego, których brakuje, trenerzy szermierki nie korzystają z zapisu wideo walk, nie przeprowadzają analiz. Na to samo skarżył się Sławomir Mocek, który został doskonale rozpracowany przez Chińczyka Shenga Leia w indywidualnym turnieju floretowym i odpadł w 1/8 finału. Sam nie miał takich informacji o rywalu.

Gruchała podkreśliła przy okazji brak wsparcia ze strony sztabu. Zaznaczyła jednocześnie, że jej również brakowało momentami zawodowego podejścia do szermierki.

- Jestem osobą samokrytyczną więc mogę powiedzieć - ja też nie byłam profesjonalistką. Potrzebowałam jednak pomocy - rywalki mogą przecież liczyć na wparcie, a ja sama nie jestem w stanie wszystkiego udźwignąć - wyjaśniła dwukrotna drużynowa mistrzyni świata.

- Nasze rywalki mogą liczyć na wsparcie całego sztabu ludzi. A my tak nie mamy. Przecież niedawno, na Pucharze Świata w Tokio, okazało się, że musimy walczyć w maskach z szybką, a my nie zostałyśmy o tym poinformowane przez związek i miałyśmy tylko zwykłe. Sędzia międzynarodowy Adam Kaszubowski pomógł nam - załatwił odpowiedni sprzęt. Okazało się, że do Japonii musimy go odesłać same, na nasz koszt. Przecież w tym powinien pomóc związek - my nie możemy w sezonie olimpijskim zajmować się takimi sprawami - mówiła dalej Gruchała.

- Pamiętam również taką sytuację - półtora miesiąca temu, na mistrzostwach Europy, zostałam zdyskwalifikowana, ponieważ spóźniłam się na ciszę nocną siedem minut. Decyzję podjął trener Pagiński i prezes związku Adam Lisewski. To nie było dzień przed walką, a ja o 23 chciałam tylko dokończyć herbatę. Prezes podszedł do mnie i nie zachowywał się elegancko. Dziwnym tonem oznajmił mi, żebym wracała do hotelu. Została zdyskwalifikowana następnego dnia rano, a wieczorem obaj zmienili zdanie. Tyle, że cały dzień przed startem chodziłam zdenerwowana, byłam już spakowana. Chciałam nawet szukać pomocy w PKOl. To ewidentny brak profesjonalizmu, brak szacunku do zawodników - kontynuowała Gruchała.

- Pamiętam doskonale, jak dwa lata wcześniej, na dużej imprezie zostałam, razem z Anią Rybicką, obudzona przez hałasy na korytarzu. Okazało się, że działacze mają imprezę. Według mnie czas na świętowanie jest dopiero po zawodach - dodała.

- Nie może być też tak, że masażysta odmawia masażu. Przecież jeśli zawodnik zgłasza taką potrzebę, to musi to zostać wykonane szybko, a nie przekładane na termin, który jest wygodny dla niego. Takie sytuacje miały miejsce na Pucharach Świata. Tu w Pekinie możemy na szczęście skorzystać z pomocy innych lekarzy i terapeutów. W tym miejscu bardzo chciałabym podziękować doktorowi Jarosławowi Krzywańskiemu - to człowiek, który ma pojęcie o swojej pracy i zawsze służy pomocą. To on na niedawnym obozie w Cetniewie wytłumaczył nam, na przykład, jak brać odżywki. Jesteśmy mu bardzo wdzięczne - powiedziała wzruszonym, łamiącym się głosem Gruchała.

- Niestety dla trenera masaż, czy odnowa biologiczna nie jest ważna, więc odbywa się ewentualnie po treningu. Ludzie w związku są już starzy i nie są otwarci na nowe rzeczy, na zmiany w szermierce. Świat idzie do przodu, a my stoimy w miejscu - oceniła.

- My też nie jesteśmy oczywiście bez winy, ale potrzebujemy kogoś kto będzie nas mobilizował, wspierał - dodała florecistka.

Zawodniczka wyjaśniła również, czemu nie mówiła głośno o błędach w przygotowaniach przed wyjazdem do Pekinu.

- Chciałam się skupić na olimpiadzie, ale te chore klimaty trwają od dawna i niezależnie od wyniku miałam plan, żeby opowiedzieć o nich po zakończeniu igrzysk. Wiem, że muszę zmienić trenera, jeśli chcę istnieć w polskiej i światowej szermierce. Żałuję, że nie spróbowałam zrobić z tym porządku wcześniej, ponieważ chcę walczyć dalej dla Polski. Mam teraz trzy miesiące przerwy i mogę go wykorzystać na rozważania co i jak zmienić. Nie mogę jednak zapewnić, że wrócę do szermierki - zakończyła Gruchała, która z Pagińskim współpracuje od igrzysk w Sydney.

SZER: Horror w Pekinie, dramat polskich mistrzyń świata

mh (inf. wł.) /03:39
AFP
Polska drużyna florecistek: Sylwia Gruchała, Magdalena Mroczkiewicz i Małgorzata Wojtkowiak, po dramatycznym pojedynku z USA, nie awansowała do półfinału rywalizacji drużynowej. Ostatecznie nasze mistrzynie świata zostały sklasyfikowane na siódmym miejscu.
W ćwierćfinale Polki przegrały z USA 30:31. Polki dobrze rozpoczęły pojedynek i od początku szybko wypracowały sobie znaczna przewagę punktową 11:5, 17:11. Chwile niepokoju przeżywaliśmy podczas pojedynku Sylwii Gruchały, kiedy to rywalki zbliżył się na dwa punkty - 17:15. Na szczęście nasza florecistka pokonała trudności i ostatecznie po jej walce znów Polki miały bezpieczną "zaliczkę" - 22:15. Później obawy powróciły - na planszy pojawiła się Magdalena Mroczkiewicz i przegrała swoją walkę 0:7, przez co Amerykanki doprowadziły do remisu 22:22. W emocjonującej końcówce więcej zimnej krwi zachowały rywalki, a decydujące trafienie zadały na 9 sekund przed końcem - ostatecznie przegraliśmy 30:31.

Po walce jedynie Gruchała zatrzymała się na chwilę by spróbować wyjaśnić czekającym na nią dziennikarzom przyczyny porażki. Jak podkreśliła florecistki nie były w dostatecznym stopniu przygotowane do turnieju - brakowało im przede wszystkim kondycji, a całej ekipie - profesjonalizmu. Polki przegrały także kolejne spotkanie z Niemkami 27:32. W walce o siódme miejsca nasze mistrzynie świata pokonały Egipt 45:14.

SZER: "Chore klimaty w polskiej szermierce" - tłumaczy się Sylwia Gruchała

mk, PAP
2008-08-16, ostatnia aktualizacja 2008-08-16 08:29
Zobacz powiększenie
Sylwia Gruchała u fryzjera
Fot. Kuba Atys / AG

Po przegranym ćwierćfinale z USA czołowa zawodniczka floretowej drużyny Sylwia Gruchała zdecydowała się na odważne wyznanie: sztab trenerski oraz władze związku działają nieprofesjonalnie i stąd brak wyników w szermierce. Jej zdaniem nie zmienia tego faktu nawet srebrny medal szpadzistów.

Polskie florecistki siódme >

- Uważam, że trener - fechmistrz Tadeusz Pagiński - nie podchodził do sprawy szkolenia profesjonalnie. A jeśli ktoś nie potrafi być zawodowcem, powinien złożyć broń i odejść. Nie byłyśmy do tych igrzysk przygotowane w odpowiedni sposób, nie było odpowiedniej mobilizacji ze strony szkoleniowca. Nie zarzucam mu braku chęci - zawsze był zaangażowany w pracę, miałyśmy lekcje indywidualne. Tylko, że nie zawsze był do nich przygotowany - skomentowała Gruchała, choć nie chciała wyjaśnić z czego to nieprzygotowanie wynikało.

Dwukrotna medalistka igrzysk olimpijskich podkreśliła, że drużynie zabrakło przede wszystkim przygotowania fizycznego oraz pracy z psychologiem, który również mógłby mieć znaczny wpływ na poprawę wyników. Część florecistek korzysta z usług psychologów prywatnie i przynosi im to dobre rezultaty.

- Szermierka bardzo się zmieniła, ale nasi szkoleniowcy tego nie widzą. Trening na świecie poszedł bardziej w kierunku lekkiej atletyki. Przed rokiem miałyśmy trenera od lekkiej i zaowocowało to mistrzostwem świata. Zgłaszałam, razem z koleżankami, że taki szkoleniowiec by się przydał także przed igrzyskami. Trener Pagiński wolał jednak wszystko zrobić po swojemu, mieć nad wszystkim kontrolę. Gdybym powiedziała mu, że współpracuję z psychologiem, to byłby bardzo sceptyczny -wyjaśniła brązowa medalistka z Aten.

Zawodniczka wyjaśniła, że poza elementami treningu fizycznego i psychicznego, których brakuje, trenerzy szermierki nie korzystają z zapisu wideo walk, nie przeprowadzają analiz. Na to samo skarżył się Sławomir Mocek, który został doskonale rozpracowany przez Chińczyka Shenga Leia w indywidualnym turnieju floretowym i odpadł w 1/8 finału. Sam nie miał takich informacji o rywalu.

Gruchała podkreśliła przy okazji brak wsparcia ze strony sztabu. Zaznaczyła jednocześnie, że jej również brakowało momentami zawodowego podejścia do szermierki.

- Jestem osobą samokrytyczną więc mogę powiedzieć - ja też nie byłam profesjonalistką. Potrzebowałam jednak pomocy - rywalki mogą przecież liczyć na wparcie, a ja sama nie jestem w stanie wszystkiego udźwignąć - wyjaśniła dwukrotna drużynowa mistrzyni świata.

- Nasze rywalki mogą liczyć na wsparcie całego sztabu ludzi. A my tak nie mamy. Przecież niedawno, na Pucharze Świata w Tokio, okazało się, że musimy walczyć w maskach z szybką, a my nie zostałyśmy o tym poinformowane przez związek i miałyśmy tylko zwykłe. Sędzia międzynarodowy Adam Kaszubowski pomógł nam - załatwił odpowiedni sprzęt. Okazało się, że do Japonii musimy go odesłać same, na nasz koszt. Przecież w tym powinien pomóc związek - my nie możemy w sezonie olimpijskim zajmować się takimi sprawami - mówiła dalej Gruchała.

- Pamiętam również taką sytuację - półtora miesiąca temu, na mistrzostwach Europy, zostałam zdyskwalifikowana, ponieważ spóźniłam się na ciszę nocną siedem minut. Decyzję podjął trener Pagiński i prezes związku Adam Lisewski. To nie było dzień przed walką, a ja o 23 chciałam tylko dokończyć herbatę. Prezes podszedł do mnie i nie zachowywał się elegancko. Dziwnym tonem oznajmił mi, żebym wracała do hotelu. Została zdyskwalifikowana następnego dnia

rano, a wieczorem obaj zmienili zdanie. Tyle, że cały dzień przed startem chodziłam zdenerwowana, byłam już spakowana. Chciałam nawet szukać pomocy w PKOl. To ewidentny brak profesjonalizmu, brak szacunku do zawodników - kontynuowała Gruchała.

- Pamiętam doskonale, jak dwa lata wcześniej, na dużej imprezie zostałam, razem z Anią Rybicką, obudzona przez hałasy na korytarzu. Okazało się, że działacze mają imprezę. Według mnie czas na świętowanie jest dopiero po zawodach - dodała.

- Nie może być też tak, że masażysta odmawia masażu. Przecież jeśli zawodnik zgłasza taką potrzebę, to musi to zostać wykonane szybko, a nie przekładane na termin, który jest wygodny dla niego. Takie sytuacje miały miejsce na Pucharach Świata. Tu w Pekinie możemy na szczęście skorzystać z pomocy innych lekarzy i terapeutów. W tym miejscu bardzo chciałabym podziękować doktorowi Jarosławowi Krzywańskiemu - to człowiek, który ma pojęcie o swojej pracy i zawsze służy pomocą. To on na niedawnym obozie w Cetniewie wytłumaczył nam, na przykład, jak brać odżywki. Jesteśmy mu bardzo wdzięczne - powiedziała wzruszonym, łamiącym się głosem Gruchała.

- Niestety dla trenera masaż, czy odnowa biologiczna nie jest ważna, więc odbywa się ewentualnie po treningu. Ludzie w związku są już starzy i nie są otwarci na nowe rzeczy, na zmiany w szermierce. Świat idzie do przodu, a my stoimy w miejscu - oceniła.

- My też nie jesteśmy oczywiście bez winy, ale potrzebujemy kogoś kto będzie nas mobilizował, wspierał - dodała florecistka.

Zawodniczka wyjaśniła również, czemu nie mówiła głośno o błędach w przygotowaniach przed wyjazdem do Pekinu.

- Chciałam się skupić na olimpiadzie, ale te chore klimaty trwają od dawna i niezależnie od wyniku miałam plan, żeby opowiedzieć o nich po zakończeniu igrzysk. Wiem, że muszę zmienić trenera, jeśli chcę istnieć w polskiej i światowej szermierce. Żałuję, że nie spróbowałam zrobić z tym porządku wcześniej, ponieważ chcę walczyć dalej dla Polski. Mam teraz trzy miesiące przerwy i mogę go wykorzystać na rozważania co i jak zmienić. Nie mogę jednak zapewnić, że wrócę do szermierki - zakończyła Gruchała, która z Pagińskim współpracuje od igrzysk w Sydney.

Prezydent: Rząd nie ma polityki zagranicznej

Prezydent: Rząd nie ma polityki zagranicznej

"Ta ekipa nie potrafi powiedzieć, jakie są priorytety polskiej polityki zagranicznej" - prezydent oskarża rząd Donalda Tuska. Lech Kaczyński podkresla, że jego akcja wspierająca Gruzję była przemyślana, a o działaniach Rosji - bez względu na skutki - trzeba mówić bardzo jasno.

czytaj dalej...
REKLAMA

Ta ekipa nie potrafi powiedzieć jakie są priorytety

Prezydent Lech Kaczyński w wywiadzie dla "Rzeczpospolitej" sugeruje, że polityka obecnego polskiego rządu wobec Rosji i Niemiec jest wciąż zbyt uległa i nieokreślona. Według niego, fatalnym pomysłem jest utrzymywanie stosunków z Moskwą na zasadzie "nie drażnić niedźwiedzia". Ale prezydent wciąż to dostrzega w naszym kraju.

"W Polsce to lobby jest bardzo silne. Historia Polski to dwie tradycje. Tradycja walki o suwerenność i tradycja uległości. Od 300 lat. Dzisiaj ten podział biegnie między tymi, którzy uważają, że Polska powinna być pragmatyczna, a tymi, którzy chcą walczyć o to, żeby Polska miała podmiotowe miejsce w Unii i o nasze interesy związane z tym, że jesteśmy na wschodzie Unii Europejskiej" - uważa Lech Kaczyński.

Dalej prezydent stawia konkretne zarzuty rządowi Donalda Tuska. Lech Kaczyński mówi wprost, że gabinet koalicji PO-PSL nie ma pomysłu i wizji polskiej polityki zagranicznej. Jego zdaniem, zupełnie inaczej było, gdy premierem był jego brat.

"Ta ekipa nie potrafi dziś powiedzieć, jakie są priorytety polskiej polityki zagranicznej, jak rozumiane są kwestie bezpieczeństwa Polski w wymiarze militarnym i gospodarczym, w tym energetycznym. Nie potrafi powiedzieć, jak widzi nasz status określony poprzez relacje w Unii, wobec Rosji i USA. Nie potrafi powiedzieć, jak chce budować pozycję Polski w Europie i świecie. Poprzedni rząd miał w tej sprawie jasną koncepcję. Można się było z nią nie zgadzać, ale była. Dziś trudno powiedzieć, o co chodzi" - podkreśla prezydent.

Są złe efekty polityki prowadzonej przez Sikorskiego

Lech Kaczyński stawia też zarzuty personalne. Głowa państwa nie może zauważyć niczego dobrego w działaniach szefa polskiej dyplomacji Radosława Sikorskiego.

"Co do Sikorskiego, to widzę niedobre skutki jego polityki w stosunkach z Litwą, Łotwą, Estonią, Azerbejdżanem, Gruzją i Czechami. Pozytywne natomiast dostrzec trudno, choć będę się bardzo cieszył, jeśli o czymś dobrym się dowiem" - mówi Kaczyński.

Prezydent w wyiadzie dla "Rzeczpospolitej" stanowczo odrzuca oskarżenia, że jego przemówienie podczas wizyty w Tbilisi przywódców pięciu krajów, w tym Polski, było zbyt ostre.

"Te słowa nie były za mocne. (...) Gdy mówimy o Rosji, musimy mówić jasno. Wszystkie słowa, jakie wypowiedziałem w Tbilisi, były dokładnie przemyślane. Nie poniosły mnie emocje. Przypisywanie mi kierowania się emocjami w polityce zagranicznej jest nieporozumieniem" - zapewnia Lech Kaczyński.

Muszę mówić, to co uznam za słuszne

Prezydent jest przekonany, że krytyka, jaka spadła na niego po wizycie w stolicy atakowanej przez Rosję Gruzji, spotkała go nie za to co powiedział, ale dlatego, że to właśnie on odważył się mówić prawdę prosto z mostu.

"Nawet gdybym powiedział, że niebo jest niebieskie, spotkałaby mnie krytyka. Są różne standardy dla różnych polityków. (...) Są ludzie, którzy mówią mi: nie mów tego lub tamtego, bo musisz być prezydentem na drugą kadencję. To nie jest mój styl myślenia. Ja jestem prezydentem dzisiaj i muszę mówić to, co uznaję za słuszne. Muszę wypełniać swoje obowiązki" - przekonuje.

Lech Kaczyński jest przekonany, że Polska ma misję polegającą na sprowadzeniu stosunków z Rosją na realny poziom. Zdaje sobie sprawę z tego, że będzie to wywoływać pomruki niezadowolenia ze strony Moskwy.

"Nie oczekuję braw od Rosji. Rosja powinna się przyzwyczajać, że o jej działaniach powoli zaczyna się mówić realnym językiem. To oczywiście będzie pewien proces, ale ktoś musi go rozpocząć. Nikt poza Polakami tego zrobić nie może. (...) Trzeba nazywać rzeczy po imieniu" - wyjaśnia prezydent.

Trąba powietrzna nad Polską. Są zabici

Trąba powietrzna i huragan szaleją nad PolskąGalerię

Aż trzy osoby zginęły. Powalone są tysiące drzew. Padał grad wielkości jabłek. Na autostradzie koło Opola wichura przewracała ciężarówki, a koło Częstochowy zmiotła z drogi autobus z zespołem pieśni i tańca "Śląsk". Kilkudziesięciu rannych artystów trafiło do szpitala. Burze i trąby powietrzne spustoszyły południe i centrum Polski.

czytaj dalej...
REKLAMA

Na południu Polski zginęły dwie osoby, a w Łodzi zerwana linia energetyczna śmiertelnie poraziła prądem przechodnia. Szalejący wiatr powalił kilka tysięcy drzew w całym kraju, zerwał kilkaset dachów, uszkodził słupy i przewody energetyczne - szacują strażacy.

Zabić przez żywioł

Pierwszą ofiarą żywiołu był mężczyzna, który zginął w miejscowości Kalina w powiecie lublinieckim. Na jego domek letniskowy przewróciło się zwalone przez wichurę drzewo. W Kalinie zniszczonych może być nawet 50 budynków. Pięć innych osób jest rannych.

"W miejscowości Rusinowice 22-letnia kobieta zginęła przygnieciona stropem domu" - relacjonowała Aneta Gołębiowska z Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach. Kobieta zmarła w szpitalu. Pięć innych osób zostało rannych, zniszczonych jest 35 budynków mieszkalnych i 6 letniskowych.

Trzecia ofiara to mieszkaniec Łodzi, który zginął porażony prądem z zerwanych kabli. Mężczyzna wszedł do kałuży, na której dnie leżał kabel pod napięciem

"Trąba powietrzna przewróciła autobus niedaleko Częstochowy. Co najmniej piętnaście osób trafiło do szpitala" - relacjonował w TVN24 Paweł Frątczak z Państwowej Straży Pożarnej. Autokarem jechali członkowie zespołu pieśni i tańca "Śląsk".

>>>Przeczytaj o wypadku zespołu "Śląsk"

Płaczą, bo nic im nie zostało

Wczoraj w południe wichura szalała na Śląsku. Spadł tam grad wielkości jabłek, nawałnice podtopiły wiele domów. Potem uderzyła w Opolskiem. Trąba powietrzna przeszła nad fragmentem autostrady A4. Wiatr łamał maszty oświetleniowe i słupy energetyczne, przewrócił aż sześć TIR-ów, uszkodził też sto budynków w trzech miejscowościach w okolicach Strzelec Opolskich. Dwanaście osób trafiło do szpitala.

Mieszkańcy wsi są załamani. Płakali na widok zniszczonych gospodarstw. "Najpierw błyskało się tak, że właściwie nic się nie dało zobaczyć. Błysk za błyskiem, huk za hukiem. Potem nastała cisza i zobaczyliśmy trąbę, która robiła się coraz szersza i szersza a wokół latały gałęzie, dachy, drzewa styropian. Wszystko dosłownie co było po drodze. Potem znowu błysk, a tej ciszy to ja się tak bałam...Nie wiedziałam co będzie, jak to znowu się zacznie" - opowiadała dziennikarzom tnn24.pl Maria Ful z Błotnicy Strzeleckiej.

Trąba powietrzna przewracała ciężarówki na autostradzie A4

Kilka samochodów wjechało w leżące na autostradzie A4 ciężarówki. Sytuację pogorszyły jeszcze powalone drzewa. Do wypadków nie mogły dojechać karetki i straż pożarna. A4 była nieprzejezdna przez trzy godziny, do godziny 20.

Nad Warszawą też przeszła potężna kilkugodzinna burza. Wiatr łamał gałęzie a woda zalewała podziemne przejścia i piwnice budynków. Warszawscy strażacy ugasili ok. 40 pożarów powstałych po uderzeniach piorunów. Wypompowywali wodę z ok. 180 zalanych miejsc - dróg i budynków. Usunęli 480 powalonych drzew i połamanych konarów.

Tak rosyjscy żołnierze okradli gruziński bank » Tak rosyjscy żołnierze okradli gruziński bank Zamknij X Rosyjscy żołnierze okradli bank w Gori

Rosyjscy żołnierze okradli bank w Gori

Rosyjscy żołnierze lubią plądrować. Nie inaczej było podczas rosyjskiej agresji na Gruzję. Kamera zamontowana w banku w Gori pokazuje jak kilku rosyjskich żołnierzy okrada stanowiska kasjerów. Zabrali oni nie tylko pieniądze, ale także wszystkie urządzenia, które wpadły im w ręce.

Rosjanie zachowują się, jakby okradanie banków to dla nich nie pierwszyzna - pisze brytyjski "The Sun", który dotarł do nagrania kamery przemysłowej jednego z banków w Gori. Najpierw kolbami wybijają szyby w drzwiach i wpadają do banku. Od razu rzucają się za lady kasjerów i przeszukują szuflady.

Ich łupem padają laptopy, kalkulatory i inne gadżety, które tylko dadzą się zabrać. Oczywiście nie gardzą też pieniędzmi. Po paru minutach spędzonych w banku, spokojnie wychodzą, obładowani zrabowanym sprzętem i dużo bogatsi.