piątek, 27 lutego 2009

Obowiązująca ustawa (2009) o obywatelstwie polskim z 1962

Dz.U.00.28.353 j.t.
2001.05.26 zm. Dz.U.2001.42.475 art. 2
2001.07.01 zm. Dz.U.2001.42.475 art. 2
2003.09.01 zm. Dz.U.2003.128.1175 art. 150
2005.10.01 zm. Dz.U.2005.94.788 art. 4
2006.07.24 zm. Dz.U.2006.104.708 art. 141
2006.08.26 zm. Dz.U.2006.144.1043 art. 83
2006.10.01 zm. Dz.U.2006.104.711 art. 5
2007.07.20 zm. Dz.U.2007.120.818 art. 2

USTAWA

z dnia 15 lutego 1962 r.
o obywatelstwie polskim.
(tekst jednolity, stan prawny na rok 2009)
Rozdział 1
Obywatele polscy
Art. 1. W dniu wejścia w życie niniejszej ustawy obywatelami polskimi są osoby, które posiadają obywatelstwo polskie na podstawie dotychczasowych przepisów.
Art. 2. Obywatel polski w myśl prawa polskiego nie może być równocześnie uznawany za obywatela innego państwa.
Art. 3. 1. Zawarcie związku małżeńskiego przez obywatela polskiego z osobą, nie będącą obywatelem polskim, nie powoduje zmian w obywatelstwie małżonków.
2. Zmiana obywatelstwa jednego z małżonków nie pociąga za sobą zmiany obywatelstwa drugiego małżonka.
Rozdział 2
Nabycie obywatelstwa polskiego
Art. 4. Dziecko nabywa przez urodzenie obywatelstwo polskie, gdy:
1) oboje rodzice są obywatelami polskimi albo
2) jedno z rodziców jest obywatelem polskim, a drugie jest nieznane bądź nieokreślone jest jego obywatelstwo lub nie posiada żadnego obywatelstwa.
Art. 5. Dziecko urodzone lub znalezione w Polsce nabywa obywatelstwo polskie, gdy oboje rodzice są nieznani bądź nieokreślone jest ich obywatelstwo lub nie posiadają żadnego obywatelstwa.
Art. 6. 1. Dziecko rodziców, z których jedno jest obywatelem polskim, drugie zaś obywatelem innego państwa, nabywa przez urodzenie obywatelstwo polskie. Jednakże rodzice w oświadczeniu złożonym zgodnie przed właściwym organem w ciągu trzech miesięcy od dnia urodzenia się dziecka mogą wybrać dla niego obywatelstwo państwa obcego, którego obywatelem jest jedno z rodziców, jeżeli według prawa tego państwa dziecko nabywa jego obywatelstwo.
2. W braku porozumienia między rodzicami każde z nich może zwrócić się w ciągu trzech miesięcy od dnia urodzenia się dziecka o rozstrzygnięcie do sądu.
3. Dziecko, które nabyło obywatelstwo obce zgodnie z ust. 1 lub 2, nabywa obywatelstwo polskie, jeżeli po ukończeniu szesnastu lat, a przed upływem sześciu miesięcy od dnia osiągnięcia pełnoletności złoży odpowiednie oświadczenie przed właściwym organem i organ ten wyda decyzję o przyjęciu oświadczenia.
Art. 7. 1. Zmiany w ustaleniu osoby albo obywatelstwa jednego lub obojga rodziców podlegają uwzględnieniu przy określeniu obywatelstwa dziecka, jeżeli nastąpiły przed upływem roku od dnia urodzenia się dziecka. Trzymiesięczny termin określony w art. 6 ust. 1 i 2 liczy się od dnia, w którym zmiana została ustalona.
2. Zmiany w ustaleniu osoby ojca, wynikające z orzeczenia sądu wydanego na skutek powództwa o zaprzeczenie ojcostwa lub o unieważnienie uznania, podlegają uwzględnieniu przy określeniu obywatelstwa dziecka, chyba że osiągnęło ono już pełnoletność. Jeżeli dziecko ukończyło szesnaście lat, zmiana obywatelstwa może nastąpić jedynie za jego zgodą.
Art. 8. 1. (1) Cudzoziemcowi można, na jego wniosek, nadać obywatelstwo polskie, jeżeli zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej 5 lat na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub posiadając prawo stałego pobytu.
2. W przypadkach szczególnie uzasadnionych można cudzoziemcowi nadać na jego wniosek obywatelstwo polskie, chociażby nie odpowiadał on warunkom określonym w ust. 1.
3. Nadanie obywatelstwa polskiego może być uzależnione od złożenia dowodu utraty lub zwolnienia z obywatelstwa obcego.
4. Nadanie obywatelstwa polskiego obojgu rodzicom rozciąga się na dzieci pozostające pod ich władzą rodzicielską.
5. Nadanie obywatelstwa polskiego tylko jednemu z rodziców rozciąga się na dzieci, jeżeli:
1) pozostają wyłącznie pod jego władzą rodzicielską albo
2) drugie z rodziców jest obywatelem polskim lub
3) drugie z rodziców wyraziło zgodę przed właściwym organem na nabycie przez dziecko obywatelstwa polskiego.
6. Dzieciom pozostającym pod opieką obywatelstwo polskie może być nadane jedynie za zgodą opiekuna wyrażoną w odpowiednim oświadczeniu złożonym przed właściwym organem po uprzednim zadośćuczynieniu wymogom właściwego prawa obcego.
7. Nadanie lub rozciągnięcie nadania obywatelstwa polskiego na dzieci, które ukończyły szesnaście lat, następuje jedynie za ich zgodą.
Art. 9. 1. (2) Może być uznana za obywatela polskiego osoba o nieokreślonym obywatelstwie lub nieposiadająca żadnego obywatelstwa, jeżeli zamieszkuje w Polsce na podstawie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich, co najmniej 5 lat.
2. Uznanie za obywatela polskiego następuje na wniosek osoby zainteresowanej.
3. Uznanie za obywatela polskiego rozciąga się na dzieci uznanego, jeżeli zamieszkują w Polsce.
4. Przepisy art. 8 ust. 4-7 stosuje się odpowiednio.
Art. 10. (3) 1. (4) Cudzoziemiec pozostający co najmniej 3 lata w związku małżeńskim zawartym z osobą posiadającą obywatelstwo polskie, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub posiadając prawo stałego pobytu, może nabyć obywatelstwo polskie, jeżeli w terminie określonym w ust. 1a złoży odpowiednie oświadczenie przed właściwym organem i organ ten wyda decyzję o przyjęciu oświadczenia.
1a. (5) Termin do złożenia oświadczenia woli w sprawie nabycia obywatelstwa polskiego wynosi 3 lata i 6 miesięcy od dnia zawarcia związku małżeńskiego z osobą posiadającą obywatelstwo polskie albo 6 miesięcy od dnia uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub nabycia prawa stałego pobytu.
2. Przyjęcie oświadczenia może być uzależnione od złożenia dowodu utraty lub zwolnienia z obywatelstwa obcego.
Art. 11. 1. Osoba, która utraciła obywatelstwo polskie przez nabycie obywatelstwa obcego wskutek zawarcia małżeństwa z cudzoziemcem lub w związku z zawarciem takiego małżeństwa, odzyskuje obywatelstwo polskie, jeżeli po ustaniu tego małżeństwa lub jego unieważnieniu złoży odpowiednie oświadczenie przed właściwym organem i organ ten wyda decyzję o przyjęciu oświadczenia.
2. Przyjęcie oświadczenia może być uzależnione od złożenia dowodu utraty lub zwolnienia z obywatelstwa obcego.
Art. 12. (6) (skreślony).
Rozdział 3
Utrata obywatelstwa polskiego
Art. 13. 1. Obywatel polski traci obywatelstwo polskie na swój wniosek po uzyskaniu zgody Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.
2. Zgoda na zrzeczenie się obywatelstwa udzielona rodzicom rozciąga się na dzieci pozostające pod ich władzą rodzicielską.
3. Zgoda na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego udzielona jednemu z rodziców rozciąga się na dzieci pozostające pod jego władzą rodzicielską, gdy drugiemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska lub nie jest on obywatelem polskim albo gdy jest obywatelem polskim i wyrazi przed właściwym organem zgodę na utratę obywatelstwa polskiego przez dzieci.
4. W przypadku gdy drugie z rodziców jest obywatelem polskim i sprzeciwia się rozciągnięciu na dzieci zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego udzielonej pierwszemu z rodziców lub gdy porozumienie napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody, każde z rodziców może zwrócić się o rozstrzygnięcie do sądu.
5. Zgoda na zrzeczenie się obywatelstwa rozciąga się na dzieci, które ukończyły szesnaście lat, jedynie za ich zgodą.
Art. 14. (skreślony).
Art. 15. (skreślony).
Rozdział 4
Właściwość organów
Art. 16. 1. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nadaje obywatelstwo polskie i wyraża zgodę na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.
2. (7) Wnioski o nadanie obywatelstwa polskiego i o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego osoby zamieszkałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wnoszą za pośrednictwem właściwego wojewody, a osoby zamieszkałe za granicą - za pośrednictwem konsula.
3. (8) Wnioski, o których mowa w ust. 2, wraz z własnym stanowiskiem, wojewoda i konsul, z zastrzeżeniem ust. 5, przekazują ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
4. (9) Minister właściwy do spraw wewnętrznych przekazuje wnioski, o których mowa w ust. 2, do Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wraz ze swoim stanowiskiem.
5. (10) Wnioski, o których mowa w ust. 2, wojewoda i konsul przekazują bezpośrednio do Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w każdym przypadku, gdy Prezydent tak zadecyduje.
6. (11) Wojewoda i konsul informują ministra właściwego do spraw wewnętrznych o przekazaniu wniosków, o których mowa w ust. 2, do Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach określonych w ust. 5.
Art. 17. 1. Decyzję w sprawie uznania za obywatela polskiego wydaje wojewoda, o ile przepisy innych ustaw nie stanowią inaczej.
2. Decyzje w sprawach określonych w art. 6 ust. 3 oraz w art. 10 i 11 wydają:
1) (12) właściwy miejscowo wojewoda - w stosunku do osób zamieszkałych w Polsce,
2) konsul Rzeczypospolitej Polskiej - w stosunku do osób zamieszkałych za granicą.
3. (13) Oświadczenie o wyborze obywatelstwa obcego, o którym mowa w art. 6 ust. 1, i o wyrażeniu zgody na nabycie obywatelstwa polskiego, o którym mowa w art. 8 ust. 5 pkt 3 i ust. 6, a także o wyrażeniu zgody na utratę przez dzieci obywatelstwa polskiego, o którym mowa w art. 13 ust. 3, przyjmuje:
1) właściwy miejscowo wojewoda - od osób zamieszkałych w Polsce,
2) konsul Rzeczypospolitej Polskiej - od osób zamieszkałych za granicą.
4. Posiadanie i utratę obywatelstwa polskiego stwierdza wojewoda. Odmowa stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego lub jego utraty następuje w drodze decyzji administracyjnej.
5. W sprawach, o których mowa w art. 6 ust. 2 i w art. 13 ust. 4, przekazanych do rozstrzygnięcia sądowi, orzeka sąd polski. Rzeczowo właściwym jest sąd rejonowy, działający jako władza opiekuńcza. Miejscową właściwość sądu określa się według miejsca zamieszkania dziecka w Polsce, a jeżeli nie ma ono miejsca zamieszkania w Polsce - według miejsca jego pobytu w Polsce. W razie braku tych podstaw właściwym jest Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy.
Art. 17a. (14) 1. (15) W sprawach należących do właściwości wojewody i ministra właściwego do spraw wewnętrznych organy te mogą zwracać się do komendanta wojewódzkiego Policji, Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego i Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a w razie potrzeby do innych organów, o przekazanie informacji niezbędnych dla prowadzonych postępowań.
2. Organy, do których wojewoda lub minister właściwy do spraw wewnętrznych zwrócił się o przekazanie informacji, są obowiązane je udostępnić w zakresie niezbędnym dla prowadzenia postępowań, w terminie 30 dni.
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 2, może być przedłużony do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia odpowiednio wojewodę lub ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Art. 18. (16) O właściwości miejscowej wojewody - w sprawach określonych w art. 17 ust. 4 - stanowią kolejno: miejsce zamieszkania osoby, której postępowanie ma dotyczyć, miejsce jej pobytu, miejsce jej ostatniego zamieszkania lub pobytu. W razie braku tych podstaw, właściwy jest wojewoda warszawski.
Art. 18a. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb postępowania w sprawach o nadanie lub wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego oraz wzory zaświadczeń i wniosków.
Art. 18b. (17) (skreślony).
Rozdział 4a (18)
Rejestry
Art. 18c. 1. Wojewoda i konsul Rzeczypospolitej Polskiej prowadzą rejestry:
1) wniosków o nabycie obywatelstwa polskiego oraz osób, które nabyły obywatelstwo polskie,
2) wniosków o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego oraz osób, które utraciły obywatelstwo polskie,
3) oświadczeń o wyborze dla dziecka obywatelstwa państwa obcego.
2. Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje następujące dane: datę złożenia wniosku, imię (imiona) i nazwisko oraz nazwisko rodowe wnioskodawcy, imiona i nazwiska rodziców, datę i miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania, poprzednio posiadane obywatelstwo lub posiadane aktualnie obywatelstwo inne niż polskie, adnotacje o przedłożeniu dowodu utraty obcego obywatelstwa, imię i nazwisko dziecka objętego wnioskiem, adnotacje o wyrażeniu zgody przez dziecko, które ukończyło 16 lat, podstawę prawną nabycia obywatelstwa polskiego i datę jego nabycia.
3. Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, obejmuje następujące dane: datę złożenia wniosku, imię (imiona) i nazwisko oraz nazwisko rodowe osoby składającej wniosek, imiona i nazwiska rodziców, datę i miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania, imię i nazwisko dziecka objętego wnioskiem, adnotacje o wyrażeniu zgody przez dziecko, które ukończyło 16 lat, adnotacje o posiadanym obywatelstwie obcym lub o przyrzeczeniu nabycia obcego obywatelstwa, podstawę prawną utraty obywatelstwa polskiego i datę utraty obywatelstwa polskiego.
4. Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, obejmuje następujące dane: datę złożenia oświadczenia o wyborze dla dziecka obywatelstwa państwa obcego, imię (imiona) i nazwisko dziecka, imiona i nazwiska rodziców, datę i miejsce urodzenia dziecka, miejsce zamieszkania, adnotacje o obywatelstwie państwa obcego, które zostało dla dziecka wybrane.
Art. 18d. 1. Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej przesyła organom, o których mowa w art. 18c ust. 1, kopie zaświadczeń w sprawach obywatelstwa polskiego uwzględniających dane określone w art. 18c ust. 2 i 3.
2. (19) Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej przesyła ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych kopie postanowień Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawach obywatelstwa polskiego.
Art. 18e. 1. (20) Minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi centralny rejestr danych o nabyciu i utracie obywatelstwa polskiego na podstawie informacji uzyskanych od organów uprawnionych do prowadzenia rejestrów w tych sprawach oraz dokumentów, o których mowa w art. 18d.
2. (21) Organy uprawnione do prowadzenia rejestrów, o których mowa w art. 18c ust. 1, przekazują dane określone w tych rejestrach ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych niezwłocznie po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy o nabyciu lub utracie obywatelstwa polskiego.
3. Rejestr, o którym mowa w ust. 1, obejmuje dane określone w art. 18c ust. 2, 3 i 4.
Art. 18f. (22) (uchylony).
Art. 18g. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia:
1) wzory rejestrów, o których mowa w art. 18c i 18e,
2) terminy i sposoby przekazywania informacji do centralnego rejestru danych o nabyciu i utracie obywatelstwa polskiego.
2. Rejestry, o których mowa w art. 18c i 18e, mogą być prowadzone w szczególności w systemach informatycznych.
Rozdział 5
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 19. Osoby, które nabyły obywatelstwo polskie na podstawie art. 2a i 3 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 7, poz. 44 z późniejszymi zmianami), nie są obywatelami polskimi, jeżeli posiadają obywatelstwo państwa obcego i zamieszkują za granicą.
Art. 20. Traci moc ustawa z dnia 8 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. Nr 4, poz. 25).
Art. 21. Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia.

czwartek, 26 lutego 2009

Sprawdź, jak prawidłowo zawrzeć umowę na zastępstwo

Izabela Rakowska-Boroń 26-02-2009, ostatnia aktualizacja 26-02-2009 06:00

Taki kontrakt to tak naprawdę umowa o pracę na czas określony. Stosuje się ją jednak tylko w szczególnych okolicznościach

Umowę na zastępstwo można bowiem zawrzeć na czas usprawiedliwionej nieobecności pracownika, np. urlopu wypoczynkowego, macierzyńskiego, wychowawczego, bezpłatnego czy choroby. Dziś podpowiadamy, jak sporządzić ją prawidłowo.

1 Wpisz tytuł

Umowę na zastępstwo należy sporządzić precyzyjnie. Można skorzystać ze wzoru umowy na czas określony, ale trzeba pamiętać, aby dostosować go do wymagań umowy na zastępstwo.

Należy ją zatytułować właśnie „umowa o pracę na zastępstwo” albo np. „umowa o pracę w zastępstwie”.

Ważne, aby już z samej nazwy umowy wynikało, że zawierana jest ona z osobą zatrudnianą tylko na czas nieobecności innego pracownika.

2 Wskaż zastępowanego

Dokument ten musi też jasno określać, kogo osoba zatrudniana będzie zastępować. W tym celu należy w niej wskazać imię i nazwisko zastępowanej osoby.

Można zatem wskazać, że np. nowy pracownik Mieczysław Wólka zobowiązuje się do zastępowania w pracy Adama Kwiatkowskiego przebywającego na rocznym urlopie dla poratowania zdrowia albo że np. umowa zawierana jest na czas urlopu wychowawczego Teresy Ozimek.

Trzeba też określić stanowisko lub funkcję zastępowanego w taki sposób, aby na podstawie opisu można było precyzyjnie ustalić o kogo chodzi. Tak np. pracownik zobowiązuje się do zastępstwa na stanowisku starszego specjalisty do spraw sprzedaży.

3 Określ termin rozwiązania

Warto też w umowie ustalić termin zakończenia umowy. Nie jest to konieczne, ale choćby ze względu na ustalenie wymiaru urlopu dla zastępcy można się pokusić o sprecyzowanie tej kwestii. W tym celu można:

- podać dokładną datę, do której ma trwać umowa, wskazując np., że ostatnim dniem pracy Mieczysława Wólki będzie ostatni dzień urlopu macierzyńskiego zastępowanej pracownicy albo

- odwołać się do przyczyny zawarcia umowy na zastępstwo. W tym przypadku wystarczy zapisać, że umowa z Mieczysławem Wólką jest zawierana np. na czas urlopu wychowawczego Teresy Ozimek lub

- posłużyć się ogólnym sformułowaniem, że np. umowa zawierana jest na czas usprawiedliwionej nieobecności Adama Kwiatkowskiego.

Jeśli pracodawca wybierze ostatni sposób, to dzięki takiemu zapisowi umowa o pracę na zastępstwo się rozwiąże, nawet gdy zastępowany pracownik wróci do pracy wcześniej, niż początkowo sygnalizował.

Ponadto gdy usprawiedliwiona nieobecność podwładnego się przedłuży, bo np. zastępowana osoba zdecyduje się na skorzystanie z urlopu wychowawczego bezpośrednio po macierzyńskim, pracodawca nie będzie musiał zawierać kolejnej umowy z zastępcą lub jej przedłużać.

Niekiedy umowę zawiera się „do czasu powrotu zastępowanego do pracy”. Jednak ten sposób określenia czasu trwania umowy może powodować wątpliwości co do rozwiązania umowy na zastępstwo, gdy zastępowany nie wróci do pracy, np. w razie śmierci czy rozwiązania umowy.

4 Ustal wynagrodzenie

W umowie o pracę na zastępstwo należy również ustalić: wynagrodzenie, czas i miejsce pracy. Nie muszą być one takie same jak w przypadku zastępowanego pracownika. Powinny być jednak podobne, ponieważ zastępca jest angażowany za określoną osobę na jej stanowisko.

Wynagrodzenie zastępcy też nie musi być takie samo jak pensja zastępowanego. Jednak ustalając jego wysokość, należy pamiętać m.in. o zasadzie niedyskryminacji w zatrudnieniu.

Wynagrodzenie powinno zatem odpowiadać rodzajowi pracy. Jeżeli w danej firmie obowiązuje regulamin wynagradzania czy układ zbiorowy pracy określający zasady płacowe, wówczas pensja zastępcy nie może być niższa od najniższego wynagrodzenia przypisanego do stanowiska, które ma zająć.

Warto przy tym pamiętać, że zastępca nie może się powoływać na dyskryminację, jeśli jego szef nie przyzna mu bonusów, jakie otrzymywał zastępowany pracownik. Oznacza to, że jeśli zastępowanemu przysługiwał samochód służbowy czy dodatkowy pakiet medyczny, nie jest to równoznaczne z przyznaniem takich świadczeń zastępcy. To zależy wyłącznie od decyzji szefa.

Dyskryminacją jednak będzie sytuacja, w której pracodawca będzie uporczywie odmawiał zastępcy dostępu do szkoleń czy awansu z uwagi na rodzaj zawartej z nim umowy o pracę.

5 Modyfikuj warunki

Do umowy o pracę na zastępstwo można wprowadzać zmiany dotyczące np. wysokości wynagrodzenia za pracę za pomocą porozumienia lub wypowiedzenia zmieniającego.

Natomiast zmiana stanowiska czy rodzaju pracy zastępcy może powodować konieczność zmiany rodzaju umowy. Szczególnie jeśli nowe stanowisko nie będzie dotyczyło zastępowania nieobecnego zatrudnionego. W takim przypadku można zastosować jedynie porozumienie zmieniające. Zmiana rodzaju umowy jest bowiem dopuszczalna tylko w taki sposób. ∑

Podstawa prawna:

– art. 113, art. 183a § 1, 183b § 2 pkt 4 kodeksu pracy (tekst jedn. DzU z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.)

Rzeczpospolita

środa, 25 lutego 2009

LM: Liverpool i Chelsea górą, Bayern gromi, pech Polaka

PAP /08:01
Real - Liverpool
AFP
Juergen Klinsmann może odetchnąć. Jego Bayern Monachium krytykowany za słabe wyniki w Bundeslidze pokonał Sporting Lizbona 5:0 (1:0) w pierwszym meczu 1/8 finału Ligi Mistrzów. W środę hitowe spotkania wygrały zespoły angielskie - Liverpool FC i Chelsea Londyn.
Bawarczycy, dla których było to 125. spotkanie w rozgrywkach LM wykazali się w stolicy Portugalii niezwykłą skutecznością - pięć okazji do strzelenia bramki pięć goli.

Jako pierwszy trafił Francuz Frank Ribery trzy minuty przed przerwą. Na listę strzelców wpisał się jeszcze w 63. minucie wykorzystując rzut karny. Dwukrotnie bramkarza Tiago pokonał także Luca Toni (84, 90). Szóstego gola w obecnej edycji LM zdobył Miroslav Klose (57).

Liga Mistrzów - foto, opisy

Zobacz wszystkie bramki fazy pucharowej LM!

Opisy i zdjęcia spotkań 1/8 finału:

wtorek:

Atletico Madryt - FC Porto - opis, foto
Olympique Lyon - FC Barcelona - opis, foto
Inter Mediolan - Manchester United - opis, foto
Arsenal Londyn - AS Roma - opis, foto

środa:

Real Madryt - Liverpool FC - opis, foto
Chelsea Londyn - Juventus Turyn - opis, foto
Sporting Lizbona - Bayern Monachium - opis, foto
Villarreal CF - Panathinaikos Ateny - opis, foto

Kadry uczestników LM: Arsenal, Atletico, Barcelona, Bayern, Chelsea, Inter, Juventus, Liverpool, Ol. Lyon, MU, Panathinaikos, Porto, Real, Roma, Sporting, Villarreal.
Sprawdź się jako menedżer i poprowadź drużynę w LM.


W pojedynku mistrzów, jak prasa nazwała spotkanie Realu Madryt z Liverpoolem FC, górą byli "The Reds". Dzięki późnemu trafieniu w 83. minucie Jose Benayoun to podopieczni Rafaela Beniteza są w lepszej sytuacji przed rewanżem.

Z ławki rezerwowych Królewskich cały mecz obejrzał były bramkarz polskiej reprezentacji Jerzy Dudek, który właśnie z Liverpoolem, zostając wówczas bohaterem spotkania, sięgnął w 2005 roku po Puchar Europy.

W środę polskiego akcentu nie zabrakło także w Villareal, gdzie miejscowy klub zmierzył się z niespodzianką obecnej edycji rozgrywek Panathinaikosem Ateny. Reprezentant Polski, Jakub Wawrzyniak, który do greckiego zespołu dołączył w zimowym oknie transferowym, spędził na boisku 90 minut.

Hiszpanie powinni cieszyć się z remisu 1:1, bo to Koniczynki przeważały, ale jednocześnie raziły nieskutecznością. Pierwszą bramkę strzelił w 59. minucie Giorgios Karagounis, ale goście tylko przez osiem minut cieszyli się z prowadzenia. Po problematycznym faulu Wawrzyniaka sędzia podyktował rzut karny, wykorzystany przez Giuseppe Rossiego.

Udanie na ławce trenerskiej Chelsea zadebiutował w LM holenderski trener Guus Hiddink. Jego klub pokonał Juventus Turyn 1:0, a jedyną bramkę zdobył w 12. minucie Didier Drogba.

We wtorek do największej niespodzianki doszło w Lyonie, gdzie miejscowy Olympique zremisował z typowaną na zwycięzcę obecnej edycji Barceloną 1:1.

Obrońca tytułu Manchester United bezbramkowo zremisował na San Siro z Interem Mediolan. To jednak Czerwone Diabły były drużyną lepszą i stwarzały znacznie więcej okazji do strzelenia bramki.

Arsenal Londyn przełamał strzelecką niemoc. Po trzech bezbramkowych remisach w Premier League zdołali wygrać z AS Roma 1:0. Triumf zawdzięczają Robinowi van Persie, który w 36. minucie bezbłędnie wykorzystał rzut karny. Z ławki rezerwowych Kanonierów całą konfrontację obejrzał bramkarz polskiej reprezentacji Łukasz Fabiański.

Remisem 2:2 zakończyło się starcie Atletico Madryt z FC Porto.

Rewanże zaplanowano na 10 i 11 marca.