Lolo Jones nie zostanie już najbardziej utytułowaną lekkoatletką w historii amerykańskiego sportu, ale pod względem rozpoznawalności i uwagi, którą poświęcają jej media, mało która koleżanka po fachu może się z nią równać.
Lolo Jones Foto: JOHN MACDOUGALL / AFP Dwukrotna halowa mistrzyni świata była największą gwiazdą mityngu Bydgoszcz Cup. Po zwycięskim biegu urodziwa płotkarka i... bobsleistka opowiedziała nam o planach występu na swoich czwartych i piątych igrzyskach, reakcji na krytykę zazdrośników, zachowywaniu dziewictwa do ślubu i... rozbieranej sesji.
Ostatnio częściej niż na bieżni oglądaliśmy panią na torach bobslejowych. Podczas igrzysk olimpijskich w Soczi zajęła pani 11. lokatę. To zadowalający rezultat?
Lolo Jones: Jestem trochę rozczarowana. Moja pilotka z dwójki Jazmine Fenlator robiła wszystko, co było w jej mocy, by osiągnąć jak najlepszy wynik w pierwszych dla niej igrzyskach. Dla mnie igrzyska olimpijskie nie są niczym nowym, Jazmine z kolei była nowicjuszem na tak wielkiej imprezie. Pomijając wynik, ciążyła na niej duża presja, przede wszystkim dlatego, że była w parze właśnie ze mną. Dla mnie zaszczytem był fakt znalezienia się w wąskim gronie sportowców, którzy wzięli udział w zarówno letnich, jak i zimowych igrzyskach. Oczywiście jest mi trochę żal, że z Jazmine nie powalczyłyśmy o medal.
Pani start w igrzyskach wiązał się ze sporymi kontrowersjami. Mówiono, że decydowały względy reklamowe, a nie sportowe. Było w tym trochę racji?
- Nie! Krytykowały mnie tak naprawdę dwie dziewczyny, które nie dostały się do drużyny – Emily Azevedo i Katie Eberling. W rzeczywistości przykrych słów nie szczędziły mi osoby, których miejsce zajęłam i dzięki temu pojechałam do Soczi. W rywalizacji zawsze są dwie drogi: można być lepszym lub przegrać i pogratulować zwycięstwa temu, który cię pokonał. Ja okazałam się lepsza we wszystkich startach i przedolimpijskich testach. Byłyśmy blisko siebie, różnica okazała się niewielka, ale koniec końców to ja wyszłam z tej walki zwycięsko. A one, zamiast podziękować za rywalizację i zachować się z klasą, zaczęły mnie atakować. Krytykowali mnie też pewni zawodnicy, którzy również nie zakwalifikowali się do drużyny i spotykali się z tymi dwiema dziewczynami! Najważniejsze jest jednak to, że pozostali członkowie zespołu, w tym późniejsi medaliści, chcieli, abym była z nimi. Wiedzieli, że jestem najlepszą kandydatką do wyjazdu na igrzyska. To przykre, że w mediach w ogóle się o tym nie mówiło.
Kto przekonał panią do bobslejów?
- Elana Meyers, która w Soczi zdobyła dla USA olimpijskie srebro w dwójkach, zaproponowała mi, abym spróbowała swoich sił w tej dyscyplinie. Temat pojawił się po raz pierwszy już kilka lat temu. Wtedy jednak byłam skupiona na lekkoatletyce i przygotowaniach do docelowej imprezy – igrzysk w Londynie. Obiecałam jej wówczas, że dołączę do drużyny później. I tak też się stało.
Myśli już pani o występie w kolejnych zimowych igrzyskach – w Pyeongchang w 2018 roku?
- Start w Korei jest jak najbardziej możliwy. Byłam już wielokrotnie namawiana, by nie kończyć kariery w bobslejach. Wszyscy rozumieją jednak, że obecnie skupiam się głównie na lekkoatletyce i bieganiu przez płotki, dlatego nie naciskają. Niewykluczone, że na razie będę po prostu wykonywała plan treningowy i brała udział w zawodach jedynie w określonym zakresie. Oczywiście kocham bobsleje, ale w ich przypadku zdarzyć może się wszystko. Dziś moim głównym celem jest start w Rio de Janeiro.
Miała już pani dwie szanse na zdobycie olimpijskiego krążka w płotkach. Do trzech razy sztuka?
- Nie ukrywam, że liczę na zdobycie upragnionego medalu olimpijskiego. Próbowałam na różne sposoby – dwukrotnie latem i raz zimą. Do tej pory jednak nie udało mi się spełnić marzenia, jakim jest wejście na podium igrzysk, najlepiej na najwyższy stopień. W Brazylii chciałabym to zmienić.
Ma pani wciąż z tyłu głowy feralny bieg finałowy z Pekinu, w którym potknęła się pani o przedostatni płotek i straciła pewne – wydawałoby się – złoto?
- Naprawdę rzadko zdarza się, by zawodnik potknął się o płotek i nie sądzę, aby tamten przypadek wpłynął na moją podświadomość i spowodował obawę przy pokonywaniu przeszkód w kolejnych biegach. Szansa na olimpijski krążek zdarza się jednak tylko raz na cztery lata i chyba właśnie zmarnowanie tak niepowtarzalnej okazji frustruje mnie bardziej niż sam fakt zderzenia z płotkiem.
Stać panią jeszcze na poprawienie rekordu życiowego, który od 2008 roku wynosi 12.43 sekundy?
- Już w ubiegłym roku było blisko – zabrakło 0.07 sekundy – lecz rywalizację na bieżni zakończyłam stosunkowo wcześnie z powodu przygotowań do igrzysk w Soczi. Wprawdzie nie jest teraz łatwo ponownie pojawić się na tartanie, prezentując dobrą formę, lecz wszystko powoli wraca do normy. Czuję się w pełni przygotowana do nowego sezonu i sama jestem ciekawa, na ile będzie mnie w tym roku stać.
W środowisku sportowym wzbudza pani spore emocje. Niektórzy zarzucają pani zbyt dużą obrotność w kwestiach marketingowych.
- Nie muszę niczego udowadniać. To do mnie należy halowy rekord Stanów Zjednoczonych na 60 metrów przez płotki (7,72 z 2010 roku, trzeci rezultat w historii lekkoatletyki – przyp. red.), jestem pierwszą kobietą, której udało się obronić tytuł halowej mistrzyni świata na tym dystansie i jedną z bardzo niewielu, które pojechały na letnie i zimowe igrzyska. Niektórzy mi po prostu zazdroszczą. Owszem, jestem atrakcyjna na rynku reklamowym, ale uważam, że każdy sportowiec powinien umieć się sprzedać! To jest jednocześnie nasza praca – w końcu potrzebujemy wsparcia i musimy przykuwać uwagę potencjalnych sponsorów. Jeśli tego nie rozumiesz, nie wykonujesz dobrze swojej pracy. Oczywiście, jestem przede wszystkim sportowcem, ale z drugiej strony muszę też zadbać o to, co nie dotyczy bieżni w sposób bezpośredni. Sama staram się doradzać zawodnikom, którzy nie do końca odnajdują się w realiach marketingu, którzy mają problem z zachowaniem balansu pomiędzy sportem a biznesem. Wystarczy spojrzeć na tych najlepszych i najbardziej znanych sportowców – Kobego Bryanta, Cristiano Ronaldo, Michaela Phelpsa. Ich działalność to esencja rozumienia biznesu w dobrym tego słowa znaczeniu. To już nie są zwyczajni sportowcy, tylko produkty marketingowe. Starają się być aktywni w mediach społecznościowych i mają menedżerów odpowiadających za sprawy związane z marketingiem. Każdy zawodowiec powinien iść tym tropem, jeśli chce przetrwać w dzisiejszych realiach. Bycie medialnym po prostu zapewnia byt.
Właśnie z marketingiem wiąże pani swoją przyszłość?
- Raczej z telewizją. Wydaje mi się, że jako były sportowiec miałabym do powiedzenia kilka fajnych rzeczy przed kamerą. Niemniej niczego jeszcze szczegółowo nie planowałam.
Liczne kontrakty reklamowe to jednak nie wszystko. Pozowała pani także nago dla ESPN The Magazine Body Issue, podobnie jak polska tenisistka Agnieszka Radwańska. Obie zostałyście za to mocno skrytykowane, choćby dlatego, że na co dzień opowiadacie się za konserwatywnymi wartościami.
- Kobiety zawsze narażone są na większą krytykę niż mężczyźni. Kiedy Ryan Hall, amerykański rekordzista w półmaratonie, również konserwatywny i religijny, zdecydował się na taką samą sesję dla magazynu ESPN, nikt go nie krytykował. Ludzie, widząc zdjęcia nagiego Ryana biegnącego przez las, reagowali bardzo entuzjastycznie. To prawdziwa sztuka! Widok jego pracujących w trakcie ruchu mięśni jest niesamowity – zachwycali się. Ryan nie spotkał się z negatywnym odbiorem tylko dlatego, że jest mężczyzną. Jeśli na taki krok decyduje się jednak kobieta, słyszy od razu, że jej zdjęcia ociekają seksem, że nie może być prawdziwą chrześcijanką. To niedorzeczne, ponieważ musimy pamiętać, że Bóg stworzył nas nagich. Ludzie niestety robią z tego problem, inaczej traktując kobiety.
Co do kobiet i mężczyzn – dwa lata temu ogłosiła pani, że ze względu na chrześcijańskie przekonania zachowa czystość aż do zamążpójścia. Czy znalazła już pani odpowiedniego kandydata?
- Niestety, nadal nie spotkałam przyszłego męża. Gdyby tak się stało, prawdopodobnie od razu zaczęłabym umieszczać nasze wspólne zdjęcia na Instagramie. Przy zawodowym uprawianiu dwóch dyscyplin jednocześnie spotkanie tej właściwej osoby jest naprawdę trudne. Nie mam czasu na życie prywatne, a już na pewno nie na randki. Brak właściwego kandydata nie zmienił jednak mojego światopoglądu. Nie mam innego zdania co do słuszności zachowania dziewictwa dla tego jedynego. Po tylu latach czekania byłabym głupia, gdybym nagle odeszła od własnych zasad. Poza tym czuję, że już niedługo wszystko może się zmienić!
***
Lori Lolo Jones
Urodziła się 5 sierpnia 1982 roku. Halowa mistrzyni świata (2008, 2010) w biegu na 60 metrów przez płotki, dwukrotna finalistka igrzysk olimpijskich (2008, 2012) na 100 metrów ppł.
W Pekinie mknęła do mety po złoto, ale potknęła się na przedostatniej przeszkodzie i zajęła 7. lokatę. W Londynie była 4. Na trzecie igrzyska pojechała do... Soczi, gdzie w bobslejowej dwójce ukończyła rywalizację na 11. pozycji.
Tekst pochodzi z "Tygodnia Przeglądu Sportowego"
